ιώνουμε με βίαιο τρόπο τις νέες συνθήκες έκφρασης του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, της φτωχοποίησης της ελληνικής κοινωνίας και της διάλυσης της κοινωνικής συνοχής. Πέρα από τις αναγκαίες πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές, την ήττα των νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων στο πολιτικό επίπεδο, είναι απόλυτη ανάγκη να αναδιοργανωθεί και το συνδικαλιστικό κίνημα. Είμαστε κάτι παραπάνω από υποχρεωμένοι να δομήσουμε ένα νέο συνδικαλιστικό τοπίο, ένα νέο επίπεδο δράσης και στόχευσης. Είμαστε υποχρεωμένοι, από τα πρωτοβάθμια ως τα τριτοβάθμια όργανα εκπροσώπησης, να απεμπλακούμε από την κοντόφθαλμη τακτική διεκδίκησης αμιγώς συντεχνιακών συμφερόντων και την αποστασιοποίηση από τα πραγματικά αιτήματα της κοινωνίας. ανοιχτά και ξεκάθαρα με το καθολικό αίτημα των εργαζομένων για απεμπλοκή από τις μνημονιακές επιλογές, αλλά και την ανατροπή των κομματικών/κυβερνητικών φορέων που τις υπηρετούν με δογματικό πάθος. Μόνο έτσι μπορούμε να αποκαταστήσουμε τη χαμένη αξιοπιστία του σ.κ. στη συνείδηση των εργαζομένων.

Διακήρυξη

ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΦΑΣΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ, ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ, ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ, ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Β

Το συνδικαλιστικό κίνημα έχει την ιστορική υποχρέωση να συνταχθεί σε έναν πολυεπίπεδο αγώνα που θα παλέψει για την άμεση ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών, οι οποίες αποσάρθρωσαν όχι μόνο κάθε εργασιακό κεκτημένο αλλά και την ίδια τη συνοχή της κοινωνίας, οδηγώντας τον εργαζόμενο στην απαξίωση και τον άνεργο στην απόγνωση και την απελπισία. Τα συνδικάτα πρέπει να αποκαταστήσουν τους διαύλους επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης με τη βάση, να αφουγκράζονται τις ανάγκες τους, να ξαναδώσουν τόνο, παλμό και αγωνιστικότητα στις διεκδικήσεις τους, να γίνουν πυλώνες ανατροπής των πολιτικών της υποτέλειας και της αναξιοπρέπειας. Τώρα είναι η στιγμή της επαναθεμελίωσης του σ.κ. που οι ηγεσίες του δε θα είναι οχυρωμένες πίσω από μια γραφειοκρατική αντίληψη συνδιαλλαγής με την εκάστοτε εξουσία του τόπου. Αντίθετα θα πρέπει να έχει έναν και μοναδικό σκοπό, την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των εργαζομένων, χωρίς ιδιοτέλεια μέσα από συμμετοχική διαδικασία και κινηματική δράση.

Ο τρόπος για να επιτευχθεί αυτή η επανεκκίνηση είναι να συνταχθούμε

Για την επίτευξη αυτού του στόχου θεωρούμε πως πρέπει να απαντήσουμε σε αυτούς που προσπαθούν απεγνωσμένα να μας πείσουν ότι η εξαθλίωση της κοινωνίας είναι μονόδρομος. Εμείς πιστεύουμε ότι δεν υπάρχουν ούτε αδιέξοδα ούτε μονόδρομοι. Απαντάμε με νέες συλλογικότητες. Με μια κίνηση που στόχο έχει την άμεση παρεμπόδιση της διάλυσης των εισοδημάτων και των εργασιακών δικαιωμάτων καθώς επίσης και την δημιουργία Ενωτικού Μετώπου Βάσης, αντιπαλεύοντας τους τεχνητούς ανταγωνισμούς, που έντεχνα καλλιεργούνται ανάμεσα σε εργ α ζ ό μ ε ν ο υ ς στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, σε χαμηλόμισθους και υψηλόμισθους, σε τυπικά και ευέλικτα απασχολούμενους, σε έλληνες και μετανάστες, σε εργαζόμενους και άνεργους. Πρωτοβουλία που μπορεί και πρέπει να συμβάλλει στη συγκρότηση ενός εναλλακτικού μοντέλου κοινωνικής και οικονομικής ζωής για τη νέα εποχή που ανοίγεται μπροστά μας.

ΜΟΝΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ Η ΑΠΕΜΠΛΟΚΗ ΑΠΟ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ

Με την είσοδο στα Μνημόνια εξασφαλίσαμε εξοντωτική λιτότητα, ανελέητες επιθέσεις στο εισόδημα και τις συντάξεις, σε συνδυασμό με τον αφανισμό των εργασιακών, ασφαλιστικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Επιπλέον, η εκποίηση του δημόσιου πλούτου της χώρας, σε συνδυασμό με τις ανεξέλεγκτες ιδιωτικοποιήσεις έχει οδηγήσει τη χώρα μας σε ένα εφιαλτικό υφεσιακό σπιράλ. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να απαντήσει και να θέσει σαν προμετωπίδα των αιτημάτων του την απεμπλοκή από τις μνημονιακές πολιτικές, θεωρώντας την ως αναγκαία προϋπόθεση για την ανάκτηση των εργασιακών μας δικαιωμάτων και την επανεκκίνηση της οικονομίας

Οι επιπτώσεις είναι ορατές στο σύνολο της κοινωνίας και βάζουν τρομακτικά ερωτηματικά για το μέλλον μας. Ανεργία που θυμίζει εποχές πολέμου, κοινωνικός ιστός διαλυμένος και υπονόμευση της όποιας δυνατότητας για μελλοντική ανάκαμψη, είναι τα τραγικά αποτελέσματα της πολιτικής των μνημονίων και της υποτέλειας που οδήγησε σε εξαθλίωση έναν ολόκληρο λαό.

Στο τοξικό περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί, ακόμη και συστημικές απόψεις επιμένουν, ότι δεν υπάρχει καμία διέξοδος με την εφαρμοζόμενη πολιτική. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος για τον οποίο πρέπει να εντείνουμε την πάλη για την ανατροπή των Μνημονίων και των κυβερνήσεων που τα εφαρμόζουν.

Πρέπει να τους σταματήσουμε!

Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΟΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ ΘΑ ΚΛΙΜΑΚΩΘΕΙ

Τα δυσβάσταχτα οριζόντια φορολογικά μέτρα ήταν τα πρώτα που επηρέασαν όλους τους εργαζόμενους. Αύξηση των ειδικών φόρων κατανάλωσης, επιβολή της λεγόμενης “εισφοράς αλληλεγγύης”, Ειδικό Τέλος για τα ακίνητα ήταν κάποια από αυτά. Οι επιθέσεις στο οικογενειακό εισόδημα συνεχίστηκαν με την κατακρεούργηση των συντάξεων, των μισθών σε Δημόσιο

και ΔΕΚΟ, του βασικού μισθού κατά 22% (32% στους κάτω των 25). Αν σε όλα τα παραπάνω προσθέσουμε και την εκρηκτική αύξηση της ανεργίας στο 25,5% έχουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα της τρομακτικής κατάστασης που βιώνει η ελληνική κοινωνία.

Οι εργασιακές σχέσεις στον κλάδο δέχονται αλλεπάλληλα πλήγματα τα τελευταία χρόνια. Οι επιθέσεις πηγάζουν από τα γενικότερα αντεργατικά μέτρα κυβερνήσεων και τρόικας, αλλά και από τους σχεδιασμούς των τραπεζιτών για πλήρη αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, όπως αυτές κατοχυρώνονται από κανονισμούς εργασίας και συλλογικές συμβάσεις.

Η μείωση δύο μάλιστα φορές με αντίστοιχους νόμους κατά 35% περίπου των μισθών των συναδέλφων μας στην Αγροτική Τράπεζα- που ήταν η προεργασία για το «χάρισμά» της στην Πειραιώς- ήταν μόνο η αρχή.

Ακολούθησε το πάγωμα των αυξήσεων από τα ετήσια μισθολογικά κλιμάκια καθώς και του ποσοστού της πολυετίας, επ’ αόριστο μέχρι η ανεργία να πέσει στο... 10%. Το Μνημόνιο προβλέπει και άλλες μισθολογικές περικοπές, ενώ μετά την αναμενόμενη ανακεφαλαιοποίηση θεωρείται βέβαιο ότι το Τ.Χ.Σ. θα προβάλει επιπλέον απαιτήσεις.

Η κεντρική επίθεση έγινε στις συλλογικές μας διαπραγματεύσεις και τις συλλογικές μας συμβάσεις. Η ουσιαστική κατάργηση του ΟΜΕΔ -που αποτελούσε το ύστατο μέσο διεκδίκησης για τους εργαζόμενους- καθώς και η άρση της μετενέργειας, στοιχειοθετούν τον απόλυτο εκβιασμό, αφού αν δε συμφωνηθεί υπό καθεστώς πίεσης νέα συλλογική σύμβαση, τότε παραμένουν μόνο ο βασικός μισθός, η πολυετία, το επιστημονικό, το οικογενειακό και το ανθυγιεινό όπου προβλέπεται.

Επίσης γίνεται προσπάθεια να καταλυθούν και οι κανονισμοί εργασίας, ιδιαίτερα όσον αφορά στη σύνδεση που υπήρχε σε κάποιους από αυτούς για λύση της σύμβασης εργασίας με τη συνταξιοδότηση του εργαζόμενου. Στόχος είναι οι απολύσεις να γίνουν πλέον πιο εύκολες και πιο φθηνές για τους εργοδότες, λόγω της άμβλυνσης των περιορισμών που έθετε η εργατική νομοθεσία. Παράλληλα, η θεσμοθέτηση της “εφεδρείας”, όπως και η εκ περιτροπής εργασία, αποτελούν άμεση απειλή για μεγάλο αριθμό εργαζομένων στον κλάδο. Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει για τη συνεχιζόμενη πολιτική των τραπεζών να χρησιμοποιούν ενοικιαζόμενο-δανειζόμενο προσωπικό για να καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, κάτι που λειτουργεί εκμεταλλευτικά για όσους εργάζονται με αυτό το καθεστώς, αλλά προκαλεί πιέσεις για την υποβάθμιση των εργασιακών σχέσεων στο σύνολο του κλάδου.

Επιπλέον οι συγχωνεύσεις τραπεζών, αδιαμφισβήτητα, βάζουν σε κίνδυνο τις θέσεις εργασίας, ενώ ταυτόχρονα λειτουργούν συμπιεστικά για τις εργασιακές σχέσεις των τραπεζοϋπαλλήλων. Ιστορία που είδαμε να εξελίσσεται αρκετές φορές στο παρελθόν.

Το πρόσφατο ολοκληρωτικό ξήλωμα των εργασιακών σχέσεων των εργαζόμενων στην Αγροτική Τράπεζα, που μετά την εξαγορά της από την Τράπεζα Πειραιώς, υποχρεώθηκαν στην υπογραφή νέων ατομικών συμβάσεων εργασίας, δείχνει το βαθμό στον οποίο μπορούν να συμπιεστούν εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα μέσα από μια διαδικασία συγχώνευσης.

Με τον κύκλο συγχωνεύσεων - εξαγορών στον κλάδο να βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, διάχυτη είναι η ανησυχία για απώλεια σημαντικού ποσοστού των θέσεων εργασίας στον κλάδο, με απολύσεις, εφεδρείες και “εθελούσιες” εξόδους. Γεγονός, φυσικά που θίγει άμεσα και την ισορροπία των ασφαλιστικών μας ταμείων. Είναι πρόσφατη, μάλιστα, η επίθεση της κυβέρνησης στον κλάδο Υγείας μας, να εντάξει τα ταμεία υγείας ΤΑΠ-ΕΤΕ, ΤΑΠ-ΕΤΒΑ και ΤΑΑΠΓΑΕ στον χρεοκοπημένο ΕΟΠΥΥ, διακηρύσσοντας ουσιαστικά την πρόθεσή της να ακολουθήσουν και τα αυτοδιαχειριζόμενα Ταμεία μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Τράπεζα Πειραιώς που με προσχηματικές δικαιολογίες αρνείται να καταθέσει εργοδοτικές και εργατικές εισφορές για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των εργαζόμενων της πρώην ΑΤΕ στο αυτοδιαχειριζόμενο Ταμείο Υγείας τους (ΤΥΠΑΤΕ), οδηγώντας το έτσι στον οικονομικό στραγγαλισμό του.

Σε αυτή την περίπτωση αποδείχτηκε η κοροϊδία του ΠΑΣΟΚ που καταψήφισε μόλις λίγες ημέρες πριν στη βουλή και ακολούθως δεν προέβαλε καμία αντίρρηση όταν τα ίδια μέτρα συμπεριελήφθησαν στο μοναδικό άρθρο του μεσοπρόθεσμου. Μια πρακτική που επιτέλους δεν πρέπει πλέον να στηρίζει η πλειοψηφία της ηγεσίας της ΟΤΟΕ.

Η μόνιμη επωδός καθ’ όλη τη μνημονιακή τριετία ήταν η αναγκαιότητα συγκέντρωσης του κλάδου, σε 2-3 “μεγάλες και υγιείς” τράπεζες. Παρά την υπερσυσσώρευση αστρονομικών κερδών μέσω της αλόγιστης πιστωτικής επέκτασης, την επί χρόνια κερδοσκοπία σε βάρος του Δημοσίου (διαφορά επιτοκίου ΕΚΤ - Ομολόγων), τα δις ενισχύσεων και εγγυήσεων από το Δημόσιο κατά τη διάρκεια της κρίσης, παρά το φόρτωμα της ανακεφαλαιοποίησης στις πλάτες του λαού με επιβάρυνση του δημοσίου χρέους, οι τραπεζίτες επιδιώκουν και πάλι να είναι οι μοναδικοί κερδισμένοι. Οι τελευταίες, όμως, εξελίξεις για ασφυκτικό έλεγχο και εποπτεία των τραπεζών από υπερεπιτρόπους, που θα τους αποτελούν διεθνείς οίκοι του εξωτερικού, δείχνει και με αυτό τον τρόπο ότι το ελληνικό τραπεζικό σύστημα δε θα ελέγχεται από την κυβέρνηση της χώρας.

Το τραπεζικό κεφάλαιο στη χώρα μας προχωρά σε μια γιγάντια συγκέντρωση, που δημιουργεί συνθήκες στενού ολιγοπωλίου, σε ένα τραπεζικό σύστημα που ούτως ή άλλως χαρακτηρίζεται από πρακτικές “καρτέλ”. Στην Πειραιώς χαρίστηκε με εξευτελιστικό τίμημα η Αγροτική, αφού αποκόπηκε το “κακό” κομμάτι της. Στην ίδια φαίνεται να καταλήγει και η Γενική. Η Alpha εξαγόρασε την Εμπορική και οι ιδιοκτήτες της Eurobank, για να αποφύγουν την ανακεφαλαιοποίησή της, την παραχωρούν στην Εθνική... Σειρά έχουν το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και το σύνολο των μικρότερων τραπεζών. Και όλα αυτά μέσα από τη συντεταγμένη λογική της διχοτόμησης της κοινωνίας σε προνομιούχους και μη, με τη σύμφωνη γνώμη και καθοδήγηση των μέσων μαζικής ενημέρωσης.

ΓΙΑ ΜΙΑ ΙΣΧΥΡΗ, ΑΥΤΟΝΟΜΗ, ΤΑΞΙΚΗ ΟΤΟΕ ΙΚΑΝΗ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ

Μπροστά σε αυτή την αντεργατική επίθεση ήρθε η ώρα για έναν άλλο δρόμο για την ομοσπονδίας μας. Τώρα, είναι η ώρα να απεξαρτηθούμε από την πεπατημένη πρακτική και αντίληψη των κομματικών δεσμών και να ικανοποιήσουμε το αίτημα της βάσης, για ένα μαχητικό πολιτικοποιημένο αλλά αυτόνομο συνδικαλισμό απομονώνοντας τις πρακτικές του κυβερνητικού και εντέλει του συμβιβασμένου συνδικαλισμού. Είναι αδιαμφισβήτητη η ευθύνη συγκεκριμένων ηγεσιών, που χρησιμο

ποίησαν την ΟΤΟΕ για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των κομματικών και εργοδοτικών τους φορέων. Είναι αυτή η λογική που πλέον και ως απότοκο της κρίσης, μετατρέπει, σιγά-σιγά, τον κομματικό, σε συνδικαλισμό εξυπηρέτησης των μνημονιακών πολιτικών.

Εμείς, πρέπει να πούμε όχι στην προσπάθεια αλλοτρίωσης των εργαζόμενων, μέσα από λογικές συναλλαγής. Να μην ξαναχάσουμε τη μοναδική ευκαιρία να διαχωρίσουμε οριστικά τη θέση μας, σαν πολίτες και σαν εργαζόμενοι, από αυτούς που για να δώσουν έπρεπε να πάρουν πολλά.

Εμείς, τώρα, ήρθε η ώρα να αντισταθούμε στην προσπάθεια διάλυσης του συνδικαλιστικού κινήματος, απόρροια μιας συντεταγμένης λογικής συνδιαχείρισης και απαξίωσης των κοινωνικών προβλημάτων. Τώρα έχουμε υποχρέωση να συνταχθούμε με την κοινωνία και να αντισταθούμε από τις συνειδητές επιλογές της αποστασιοποίησης των εργαζομένων από τα πολιτικά και κοινωνικά τεκταινόμενα. Μια πολιτική στάση που όχι μόνο καθοδηγήθηκε, αλλά και επιβλήθηκε, από την πλειοψηφία της ηγεσίας της ΓΣΣΕ.

Η πλειοψηφία της ηγεσίας της ΟΤΟΕ δεν αξιολόγησε σωστά τις προκλήσεις που απορρέουν από την περίσταση και υποτάχθηκε σε μια λογική «διαχείρισης». Μια λογική που αρνείται να θυμηθεί ότι τα συνδικάτα πέτυχαν τις μεγαλύτερες κατακτήσεις, όταν αποφάσισαν να πολιτικοποιήσουν τις διεκδικήσεις τους. Μια λογική που αρνείται να αντιμετωπίσει τη νέα εποχή και να γίνει αρωγός των εξελίξεων. Μια λογική που αρνείται να δει τους χιλιάδες Ενοικιαζόμενους στις τράπεζες ως συναδέλφους. Μια λογική που αρνείται να δημιουργήσει συνθήκες κινήματος και διεκδίκησης. Μια λογική που αρνείται να συνδέσει το κίνημα των εργαζόμενων στις τράπεζες με τους άλλους εργαζόμενους. Μια λογική που αρνείται να παραδεχθεί ότι τα συντεχνιακά μικρομάγαζα δεν έκλεισαν μόνο λόγω της κρίσης αλλά, κυρίως, από τους εργαζόμενους που τους ξεπέρασαν. Από τους εργαζόμενους που γνωρίζουν ότι για όλα δε φταίνε μόνο οι «κακοί ευρωπαίοι» αλλά και οι «άμοιρες ελληνικές κυβερνήσεις».

Η πλειοψηφία της ΟΤΟΕ δεν τήρησε σχεδόν παντού τις “κόκκινες γραμμές” τις οποίες έβαλε σε όλη αυτή τη τριετο ύς διάρκειας επίθεσης εναντίον των δικαιωμάτων των εργαζόμενων στον κλάδο. Υποχωρούσε, αφού σχεδόν κάθε φορά αδυνατούσε να συσχετίσει το ρόλο της με τις ανάγκες των τραπεζοϋπαλλήλων και της κοινωνίας, έμπλεκε το κομματικό με το συνδικαλιστικό της ρόλο. Σημαντικό ρόλο στην υποχώρηση αυτή έπαιξε και το γεγονός ότι συνήθως έπαιρνε λανθασμένες διαπιστεύσεις από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, τις οποίες πίστευε. Ότι επαφιόταν στην υψηλή καθοδήγηση του προέδρου της ΓΣΕΕ ή ακόμα και υπουργών, ‘όταν πολλές φορές είχε διαπιστώσει πως με αυτή την τακτική οδηγείτο σε αδιέξοδο, μετά από κάποιες βραχυπρόθεσμες «επιτυχίες».

Αποτέλεσμα αυτής της λογικής ήταν να ολιγωρήσει συστηματικά, όταν σχεδιαζόταν η επίθεση στους Τραπεζοϋπαλλήλους, ενώ χάραξε ανεπαρκή στρατηγική και δράση, όταν αυτή εκδηλώθηκε. Αντίθετα με τις έως τώρα πρακτικές, πρέπει να συντονίσουμε τη δράση μας, με άλλους εργασιακούς χώρους που δέχθηκαν παρόμοιες επιθέσεις. Να αναγνώσουμε τις επιταγές των καιρών για συστράτευση των εργαζομένων στις τράπεζες σε μια άλλη λογική. Ενός άλλου μοντέλου λειτουργίας των τραπεζών και του χρηματοπιστωτικού συστήματος γενικότερα.

Εμείς, συντασσόμαστε με την αντίληψη ότι η διασφάλιση των δικαιωμάτων και των θέσεων εργασίας στις τράπεζες, μπορεί να επιτευχθεί μέσω της μετατροπής των τραπεζών σε εργαλεία ανάπτυξης ενταγμένα σε άλλο σχεδιασμό με επίκεντρο την κοινωνία και τις ανάγκες της. Μιλάμε για την ανατροπή των πολιτικών (μνημονιακών) δεσμεύσεων που έχει λάβει η κυβέρνηση, ώστε οι τράπεζες να μην συνεχίσουν να είναι εργαλεία όλων αυτών που και αναξιόπιστες τις κατέστησαν και την κρίση συνέβαλαν. Και σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει η Ομοσπονδία να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Εμείς συντασσόμαστε στο πλευρό όλων των εργαζομένων στις τράπεζες, τους καλούμε σε ενεργή δράση και είμαστε έτοιμοι να συνδιαμορφώσουμε στη νέα εποχή, το νέο εργασιακό τοπίο, με ένα εντελώς νέο πλαίσιο διεκδίκησης. Καλούμε τους συναδέλφους, να κάνουν την υπέρβαση και είναι αυτοί που θα ανατρέψουν τις λογικές της συνδιαλλαγής και της παθητικότητας. Καλούμε τους συναδέλφους να δώσουν τη δική τους πνοή και τόνο σε ένα υγιές συνδικαλιστικό τοπίο που αυτήν την εποχή πιο πολύ από ποτέ είναι αναγκαίο να διαμορφωθεί.

ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΥΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ

ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εμείς προτείνουμε και επιμένουμε σε ένα τραπεζικό μοντέλο υπό κοινωνικό και δημόσιο έλεγχο το οποίο θα διασφαλίζει τα συμφέροντα και της κοινωνίας και των εργαζομένων. Με δεδομένη τη σταθερή προσήλωση των μνημονιακών κυβερνήσεων στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου και των πιστωτών της χώρας, ένα ολιγοπωλιακά συγκεντρωμένο τραπεζικό σύστημα θα έχει προσανατολισμό κερδοσκοπικό-αντιαναπτυξιακό, λειτουργώντας και πάλι σε βάρος της κοινωνίας και της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.

Η διατήρηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας των τραπεζών, παρά τον πακτωλό ενισχύσεων και της ανακεφαλαιοποίησης με δημόσιο χρήμα, αποτελεί έτσι κι αλλιώς ένα τεράστιο σκάνδαλο. Η συγκέντρωση του τραπεζικού κεφαλαίου στην υπηρεσία των συγκεκριμένων πολιτικών και συμφερόντων δεν είναι λύση. Η μόνη διέξοδος για ένα τραπεζικό σύστημα που θα λειτουργεί με βάση τις ανάγκες της κοινωνίας και της οικονομίας, βρίσκεται στην υπαγωγή του υπό δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο.

Θεωρούμε ότι ο ρόλος και ο χαρακτήρας των τραπεζών πρέπει να αναπροσαρμοστούν ώστε να στηρίζουν τους στόχους μιας ποιοτικά στοχευμένης ανάπτυξης, με όρους βεβαίως, που θα είναι οικονομικά βιώσιμοι, τόσο για τις τράπεζες όσο και για τις δραστηριότητες που θα χρηματοδοτούνται. Οι τραγικές οικονομικές συνθήκες επιβάλλουν τη δημιουργία τραπεζών Ειδικού Σκοπού, για να υποβοηθήσουν συγκεκριμένες παραγωγικές δραστηριότητες. Οι συνεταιριστικές τράπεζες μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για τη δυναμική ανάκαμψη της οικονομίας σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο ως τράπεζες ειδικού σκοπού.

Πρέπει να μπει φραγμός στην ανεξέλεγκτη διοίκηση των τραπεζών. Απαιτείται να θεσπιστεί ένα μοντέλο με βάση συγκεκριμένους στόχους για την κοινωνία και την οικονομία, ώστε οι διοικήσεις που θα αναλαμβάνουν, να ελέγχονται για την εκπλήρωση των στόχων αυτών και να αξιολογούνται με βάση τα αποτελέσματά τους.

Άμεση κοινωνική αναγκαιότητα είναι τα μέτρα ανακούφισης των υπερχρεωμένων νοικοκυριών, των μικρών επιχειρή

σεων, των αγροτών, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης δημόσιας πολιτικής, η οποία ως στόχους θα έχει να ανακουφίσει τους δανειολήπτες, να δημιουργήσει προϋποθέσεις ανάκαμψης και να βοηθήσει και τις ίδιες τις τράπεζες στην εξυγίανσή τους. Επιπλέον, η μηδενική ανοχή στη φοροδιαφυγή επιβάλει τη λήψη προληπτικών μέτρων και φυσικά αυστηρές τιμωρίες σε τράπεζες που την υποθάλπουν ή υποβοηθούν.

Βασική είναι και η εφαρμογή εργατικού ελέγχου στις τράπεζες. Διεκδικούμε να γίνει αναβάθμιση του ρόλου των εργαζομένων, ώστε να τεθούν στην πρώτη γραμμή μιας ευρείας κοινωνικής συμμαχίας για ένα τραπεζικό σύστημα στην υπηρεσία της κοινωνίας.

ΑΞΟΝΕΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

Η Ενωτική Ριζοσπαστική Παρέμβαση στην ΟΤΟΕ θεωρεί ότι προϋπόθεση για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων που απέμειναν, την ανάκτηση όσων χάθηκαν ή η διεκδίκηση αιτημάτων που συνδέονται με την επιβίωση των εργαζομένων και των τραπεζοϋπαλλήλων, είναι η ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών και όποιων κυβερνήσεων τις υπηρετούν. Το χρέος χρειάζεται άμεση διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους και αναδιάρθρωση για την πληρωμή με ρήτρα ανάπτυξης.

Η συντριπτική πολιτική εσωτερικής υποτίμησης της τρικομματικής κυβέρνησης και της τρόικας, που στοχευμένα αποσκοπεί στη διατήρηση της ύφεσης, υπαγορεύει με τον πιο έντονο τρόπο το περιεχόμενο διεκδικήσεων του συνδικαλιστικού κινήματος.

Οι ανάγκες προστασίας του εργαζόμενου ακόμα πληθυσμού αλλά πολύ περισσότερο των πιο ευάλωτων τμημάτων του λαού προκειμένου να μην οξυνθούν περαιτέρω τα χαρακτηριστικά της ανθρωπιστικής κρίσης επιβάλλουν:

• Τη δυναμική διεκδίκηση επαναφοράς της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και την απομάκρυνση κάθε σκέψης ο κατώτατος μισθός να αποτελεί προϊόν αποφάσεων των Υπουργών Εργασίας

• Την υπεράσπιση της κλαδικής σύμβασης της ΟΤΟΕ ως κατώτατο επίπεδο ρύθμισης των εργασιακών σχέσεων των τραπεζοϋπαλλήλων και των μισθολογικών τους απολαβών

• Τη διατήρηση των επιχειρησιακών συμβάσεων ως απαραίτητη προϋπόθεση ύπαρξης των Συλλόγων ανά τράπεζα με ουσιαστικό ρόλο

• Αποτροπή των απολύσεων γενικότερα και ειδικότερα στον κλάδο μας.

• Επαναφορά της αποζημίωσης όπως όριζαν οι νόμοι και οι συμβάσεις προ μνημονίων

• Ανάπτυξη της αλληλεγγύης ειδικότερα των ανέργων και πρωτοβουλίες διεκδίκησης πόρων για τους οικονομικά και κοινωνικά αδύναμους συναδέλφους

• Την απαίτηση, την ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματος, να ακολουθήσει ο δημόσιος και κοινωνικός έλεγχος των τραπεζών σε όφελος της οικονομίας και της κοινωνίας γενικότερα.

• Η ανάγκη για μια νέα αρχιτεκτονική του τραπεζικού συστήματος της χώρας, επιβάλλει επίσης το δραστικό αναπροσανατολισμό της Τράπεζας της Ελλάδος, που ως εποπτεύουσα αρχή οφείλει να διαδραματίζει ρόλο υπέρ της οικονομίας και όχι υπέρ της ΕΚΤ και της οικονομικής ελίτ της Ε. Ε.

• Την κατάργηση διά νόμου του ΤΧΣ και του ρόλου του ως υπερεθνικής αρχής μη ελεγχόμενης από το Υπουργείο Οικονομικών και την Ελληνική Βουλή. Η διατήρηση του, με το σημερινό νομικό καθεστώς, θα παραδώσει το σύνολο του τραπεζικού συστήματος στους δανειστές με ότι αυτό σημαίνει συνεκτιμώντας και το γεγονός πως από τη διακυβέρνηση της χώρας έχουν ήδη αφαιρεθεί τα εργαλεία της φορολογικής πολιτικής και των δημοσίων επενδύσεων

• Τον εμπλουτισμό του σ. κ. με νέα καθήκοντα και περιεχόμενο όπως αυτό της ανάπτυξης των κινημάτων αλληλεγγύης και αντιμετώπισης των φαινομένων της ανθρωπιστικής κρίσης. Τη διατύπωση προτάσεων προστασίας ευρύτερων κοινωνικών ομάδων από την τραπεζική λεηλασία (υπερχρεωμένα νοικοκυριά), την απάνθρωπη μεταχείριση του λαού από το φορολογικό μηχανισμό (εκπλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, κατασχέσεις μισθών), την προάσπιση ως ελάχιστου δικαιώματος οποιουδήποτε κατοίκου στην πρόσβαση στα στοιχειώδη αγαθά επιβίωσης (τρόφιμα, νερό, ρεύμα, φάρμακα)

• Τον ευρύτερο συντονισμό των συνδικαλιστικών οργανώσεων στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις τους προκειμένου να μεγιστοποιηθούν τα αποτελέσματα και να ελαχιστοποιηθούν τα φαινόμενα κατακερματισμού τους

• Την επαναφορά του αυτονόητου ανθρώπινου δικαιώματος για δωρεάν και δημόσια υγεία για όλους, σε μαχητική αντιπαράθεση με τα ιδιωτικά συμφέροντα που λυμαίνονται σε ποσοστό πάνω από 50% τις συνολικές δαπάνες. Η υπεράσπιση και τελικά εκπλήρωση των αιτημάτων μας για Ενιαίο Ταμείο Υγείας Τραπεζοϋπαλλήλων προϋποθέτει αφ’ ενός την εξασφάλιση των οικονομικών πόρων από τους εργοδότες, τη διατήρηση των δύο βασικών πυλώνων των ΤΥΠΕΤ και ΤΥΠΑΤΕ καθώς και την απαγκίστρωση των τριών Ταμείων από τον ΕΟΠΥΥ με παράλληλη συνέχιση της εξασφάλισης των εισφορών των τραπεζών. Ανάγκη είναι και η σύνδεση του συνδικαλιστικού μας κινήματος με τις διεκδικήσεις του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού της χώρας και συνολικά του συνδικαλιστικού κινήματος.

• Την πιο επιθετική αντίδραση των εργαζομένων στην απόπειρα διάλυσης του εκπαιδευτικού μας συστήματος όλων των βαθμίδων. Μαζί με την κοινωνία απαιτούμε την απαραίτητη χρηματοδότηση: για τη λειτουργία δημόσιων βρεφονηπιακών σταθμών σε όλη την επικράτεια, τη πλήρη στελέχωση της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης καθώς και την επαναφορά της αποκλειστικής δημόσιας λειτουργίας των ανώτερων και ανώτατων ιδρυμάτων

• Την αντίσταση στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας που αφορά τόσο στα δημόσια αγαθά όπως είναι το νερό, η ενέργεια, η υγεία και η παιδεία όσο και στον ορυκτό πλούτο και γενικότερα στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας

• Στόχος παραμένει ένα ενιαίο επικουρικό ταμείο όλων των τραπεζοϋπαλλήλων

• Να εξασφαλισθεί η χρηματοδότηση των επικουρικών ταμείων που ακόμα λειτουργούν και να καταβάλλονται οι πρόσθετες συνταξιοδοτικές υποχρεώσεις των τραπεζών για την απρόσκοπτη συνταξιοδότηση των δικαιούχων