Η ανεργία στους πενηντάρηδες

Της Χριστίνας Κοψίνη από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 27/11/2012

Το να επαναλαμβάνεις το ίδιο λάθος με τα προγράμματα κατά της ανεργίας σε αυτές τις συνθήκες που βιώνει η ελληνική κοινωνία είναι κάτι παραπάνω από αφελές. Είναι επικίνδυνο. Κι όχι τόσο για το περιεχόμενο των προγραμμάτων όσο για τον τρόπο που γίνονται. Διότι δεν αναγνωρίζουν ότι η εικόνα άλλαξε, χειροτέρευσε και δεν μπορούμε πια να συνεχίζουμε με τον ίδιο τρόπο να σχεδιάζουμε τα προγράμματα για την καταπολέμηση της ανεργίας. Την ώρα που η ανεργία αυξάνεται επικίνδυνα στις ώριμες ηλικίες, το 80% των προγραμμάτων που θα ανακοινώσει ο υπουργός Εργασίας επιλέγει και πάλι τους νέους. Ξαναγράφεται πάλι το σλόγκαν και σύντομα θα αναζητηθούν οι διαφημιστικές (λέγε με τεχνική βοήθεια) που θα το προβάλουν. Τώρα λέγεται «πρωτοβουλία Μπαρόζο». Μια κατεύθυνση που δίδει προτεραιότητα στην κατάρτιση και την υποστήριξη κυρίως των νέων. Σύμφωνοι. Να υποστηριχθούν οι νέοι με τα προγράμματα μαθητείας (προβλέπουν 400-450 ευρώ για ένα πεντάμηνο και 10.000 για ώριμους νέους προκειμένου να ανοίξουν τη δική τους επιχείρηση). Να βοηθήσουμε τα παιδιά μας για να μην αποθαρρυνθούν. Αλλά με τους οικογενειάρχες που έχουν ένα και δύο και τρία παιδιά, που είναι άνεργοι, που οφείλουν δάνεια, που έχουν παιδιά σε φροντιστήρια τι θα γίνει; Ο νέος, όσο βαθύ κι αν είναι το πρόβλημα, έχει δυνάμεις να το παλέψει. Ο μεσήλικος άνεργος; Γνωρίζω περιπτώσεις νέων παιδιών που αυτήν την εποχή φεύγουν για τις ελιές στα χωριά των συγγενών. Κι άλλα δεν διστάζουν ακόμη και για 200 ευρώ τον μήνα (180 καθαρά για την ακρίβεια) να τρέχουν στον Αγιο Στέφανο της Αττικής κάθε μέρα. Αλλά για τους μεγάλους τα περιθώρια ευελιξίας είναι λιγότερα. Γιατί, λοιπόν, το υπουργείο δεν αλλάζει τη ρουτίνα των προγραμμάτων, σχεδιάζοντας κάτι πιο αποτελεσματικό για να βοηθηθούν οι σαραντάρηδες, οι πενηντάρηδες, αυτοί που σε λίγο θα συρρέουν στα συσσίτια; Πώς εξαντλήθηκε όλη η ευφυΐα των επιτελών στις περικοπές των μισθών και τώρα δεν μπορούν να βρουν κάτι ελάχιστα πιο αποτελεσματικό;

Το ίδιο ερώτημα έθεσα και στον διοικητή του ΟΑΕΔ: «Τους ανθρώπους προχωρημένης ηλικίας δεν τους προσλαμβάνει η ιδιωτική επιχείρηση όση επιδότηση κι αν της δώσουμε. Μία λύση υπάρχει σε αυτές τις ηλικίες, να διαμορφωθούν αντίστοιχα προγράμματα στον ευρύτερο δημόσιο τομέα μέσω του ΟΑΕΔ», απαντά ο κ. Κικίλιας. Καθώς, όμως, η σκέψη αυτή εκφεύγει της «πρωτοβουλίας Μπαρόζο», μάλλον στα αζήτητα θα πάει με την παρούσα κυβέρνηση. Υπάρχει όμως και η άλλη λύση, να αυξηθεί το επίδομα ανεργίας των 360 ευρώ, για τους ανέργους άνω των 35 που μεγαλώνουν παιδιά και πληρώνουν ενοίκιο ή δόση. Ή τουλάχιστον να αυξηθεί η διάρκεια χορήγησής του. Αλλά κι αυτό είναι απαγορευτικό. Οχι μόνο γιατί επιβαρύνει τα δημόσια οικονομικά. Ενα τέτοιο μέτρο χαρακτηρίζεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή «παθητική πολιτική» που αποθαρρύνει τον άνεργο να αναζητήσει εργασία. Μήπως, εντέλει, φταίνε τα επιδόματα για την ανεργία;