|
«Μη σιδερþνετε, απλþς διπλþνετε τα ροýχα» μας συμβουλεýει Ýνα ραδιοφωνικü σποτÜκι μιας ενημερωτικÞς εκστρατεßας για την εξοικονüμηση ηλεκτρικÞς ενÝργειας.
Με την επικεßμενη αýξηση στα τιμολüγια της ΔΕΗ το σιδÝρωμα γßνεται χüμπι πολυτελεßας. Παραδüσεις δεκαετιþν -Þ μÜλλον αιþνων- τινÜζονται στον αÝρα. «Δεν πειρÜζει αν τα ροýχα σας εßναι παλιÜ και μπαλωμÝνα. Αρκεß να εßναι καθαρÜ και σιδερωμÝνα» Ýλεγε κÜποτε ο δÜσκαλος, που το κοστουμÜκι γυÜλιζε απü το πολý σßδερο. Εκατομμýρια γυναßκες Ýχουν παλÝψει για να πετýχουν την τÝλεια τσÜκιση στο παντελüνι, για να κÜνουν το πουκÜμισο με τον τριμμÝνο γιακÜ «να μιλÜει». Το καλοσιδερωμÝνο ροýχο Þταν το τελευταßο οχυρü της αξιοπρÝπειας των φτωχþν - üχι üμως των εξαθλιωμÝνων.
ΜÝχρι χθες πολλÝς εργαζüμενες γυναßκες δεν σιδÝρωναν γιατß δεν εßχαν χρüνο, üμως σÞμερα σε πολλÜ νοικοκυριÜ το σιδÝρωμα αποφεýγεται για λüγους οικονομßας στο ρεýμα.
«Στο σπßτι μου η σιδερþστρα δεν κλεßνει ποτÝ» Ýλεγε παλιÜ μια πολýτεκνη φßλη, εννοþντας üτι πÜντα την περßμενε Ýνα βουνü ροýχα για σßδερο. Αντß για «üνειρο στο κýμα», üνειρα στη σιδερþστρα.
«Δεν προλαβαßνω» θρηνοýσε μια Üλλη, «σÞμερα Ýστειλα το παιδß στο σχολεßο ασιδÝρωτο». ΜεγÜλη ντροπÞ!
Μικροαστικüς καθωσπρεπισμüς, νοικοκυροσýνη, περηφÜνια, καταπßεση των γυναικþν, προσφορÜ και αγÜπη: ßσως üλα μαζß, πλεγμÝνα στα νÞματα του υφÜσματος.
Το ασιδÝρωτο ροýχο εßναι Ýνα σημÜδι εγκατÜλειψης -τουλÜχιστον για üσους το παρατηροýν. Πολλοß δεν δßνουν σημασßα, ιδßως σÞμερα με την κυριαρχßα του φλις και των Üλλων συνθετικþν. Ομως το να κυκλοφοροýμε «ασιδÝρωτοι» δεν εßναι πÜντα δεßγμα αντισυμβατικüτητας.
Ακüμα και στα χρüνια του Μεσαßωνα εßχαν γραφτεß ýμνοι για τις «μηχανÝς που απελευθερþνουν», λÝει Ýνας σοφüς ιστορικüς. Τüνοι ανθρþπινου ιδρþτα Ýχουν ποτßσει τη γη πριν απü το σιδερÝνιο Üροτρο Þ τη διÜδοση του νερüμυλου, τüνοι γυναικεßου ιδρþτα Ýχουν χυθεß πÜνω απü την «παπßτσα». Ετσι Ýλεγαν κÜποτε στην Πελοπüννησο το σßδερο με κÜρβουνα, που το χρησιμοποιοýσαν ακüμα και στην ΑθÞνα των αρχþν του ’60, üπως βλÝπουμε στην ταινßα «Η γυνÞ να φοβÞται τον Üνδρα».
Το ηλεκτρικü σßδερο Þταν μια μερικÞ απελευθÝρωση σε σýγκριση με εκεßνο το βαρý και δýσχρηστο αντικεßμενο, ενþ σÞμερα χÜρη στο ατμοσßδερο και την πρÝσα το σιδÝρωμα ναι μεν παραμÝνει βαρετü και μονüτονο, αλλÜ üχι τüσο χρονοβüρο και εξαντλητικü üπως παλιÜ.
Να üμως που η κρßση μÜς αναγκÜζει να απαρνηθοýμε τις «μηχανÝς που απελευθερþνουν», τα φÜρμακα που μας γιατρεýουν, το πετρÝλαιο που μας ζεσταßνει, τον ßδιο τον πολιτισμü που μας απελευθερþνει. ΕπιστροφÞ στην ξυλüσομπα και στην «παπßτσα», στις πανανθρþπινες αξßες Þ στη βαρβαρüτητα της επιβßωσης;
ΤσαλακωμÝνο και ασιδÝρωτο φεýγει το 2012. Η παλιÜ φßλη κλεßνει τη σιδερþστρα και εýχεται, με χρüνια με καιροýς, üταν τα παιδιÜ της θα Ýχουν βρει δουλειÜ Þ θα Ýχουν γυρßσει απü τα ξÝνα, να την ανοßξει πÜλι.
|
