Χωρίς εργασία

Της Χριστίνας Κοψίνη από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Οταν τον Σεπτέμβριο του 2011 ο τότε πρωθυπουργός είχε τολμήσει να πει ότι στόχος της κυβέρνησής του ήταν «σε κάθε οικογένεια να υπάρχει, τουλάχιστον, ένας εργαζόμενος» προκλήθηκε σάλος.

Σήμερα, ενάμισι χρόνο μετά τη δήλωση, ο αριθμός των ανθρώπων που προσπαθούν να τα φέρουν βόλτα σε νοικοκυριά στα οποία δεν εργάζεται ούτε ένα άτομο ξεπερνούν τα 1,6 εκατ. πληθυσμού. Ο δε αριθμός των οικογενειών χωρίς έναν εργαζόμενο έχει ξεπεράσει προ πολλού τις 400.000. Αρα η προσπάθεια τόνωσης της απασχόλησης, με προγράμματα και άλλες δράσεις, θα έπρεπε να ξεκινήσει από αυτές τις οικογένειες. Η επιδότηση με πόρους για την εργασία θα έπρεπε να αποσκοπεί στην κάλυψη αυτού του πληθυσμού που βρίσκεται στο κατώφλι, εάν δεν το έχει ήδη περάσει, όχι μόνο της σχετικής αλλά και της απόλυτης φτώχειας. Αλλά αυτό είναι ακόμη εκτός της ατζέντας των τριών κομμάτων.

Και το ερώτημα είναι γιατί δεν επικεντρώνεται η πολιτεία σε αυτούς που επείγονται; Γιατί δεν βλέπει ότι το 75% των ανέργων που προστέθηκαν μέσα στην κρίση είναι άνω των 30 ετών; Γιατί τα υπουργεία, συμπεριλαμβανομένου και του Εργασίας, επιμένουν στη λογική των αποσπασματικών και αναποτελεσματικών προγραμμάτων για την ενίσχυση της απασχόλησης των νέων και μόνον αυτών; Απαντήσεις υπάρχουν. Αλλά σύστημα πρόνοιας δεν υπάρχει. Παρά μόνο μια Γενική Γραμματεία Πρόνοιας, η οποία θα έπρεπε να έχει μηχανογραφήσει και να ξέρει ονομαστικά αυτούς που έχουν πραγματικές ανάγκες (δεν έχουμε δα και τον πληθυσμό των ΗΠΑ). Οπως θα έπρεπε να το γνωρίζουν και οι δήμοι αλλά μάλλον το κρατούν μυστικό.

Σε ό,τι δε αφορά τα 20 νέα προγράμματα που εξήγγειλαν πρόσφατα τρία συναρμόδια υπουργεία απουσιάζει και η επικέντρωση και η νέα σκέψη. Ολα παλιά και κουρασμένα, χειρότερα κι από την προηγούμενη θητεία της Ν.Δ. με τη συνενοχή ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ. Υπάρχει, βέβαια, και το μεγάλο ερώτημα για τα συνδικάτα. Τι κάνουν για το θέμα της ανεργίας και γιατί επιτρέπουν αβρόχοις ποσί να προωθούνται προγράμματα και δράσεις χωρίς αποτελεσματικότητα; H αλήθεια είναι ότι στα ελληνικά συνδικάτα πάντα συσπειρώνονταν οι μισθωτοί με την εγγυημένη εργασιακή ασφάλεια (ΔΕΚΟ, Δημόσιο, τράπεζες). Σήμερα που χάνεται και αυτό το προνόμιο της μονιμότητας, τα ελληνικά συνδικάτα έχουν μια μοναδική ευκαιρία να επανασυσταθούν και να επανασυστηθούν στην ελληνική κοινωνία στη βάση μιας κομβικής -για την επιβίωση- αξίας: της δημιουργίας βιώσιμων θέσεων εργασίας. Ισως το μόνο που μπορεί να ενοποιήσει ανέργους και εργαζόμενους, ανεξάρτητα από το εάν θα προσληφθούν με συλλογικές ή με ατομικές συμβάσεις. Αυτή η επικέντρωση στον στόχο της εργασίας θα μπορούσε να βγάλει τις συνδικαλιστικές οργανώσεις από τη νάρκη τους. Αλλά με έναν όρο: τις παρατάξεις τους ας τις κρατήσουν εν υπνώσει ή ας τις διαλύσουν.