Το βιάγκρα του καπιταλισμού

Οι γαστρονομικές συνταγές για μια υψηλή κουζίνα είναι η τελευταία λέξη της μόδας. Κάθε έντυπο που σέβεται τον εαυτό του μας προσφέρει και έναν οδηγό μαγειρικής τον οποίο υπογράφει κάποιος επώνυμος σεφ, άντρας ή γυναίκα, και παρά τα υψηλά ποσοστά ανεργίας και φτώχειας που διαθέτει η χώρα μας, όλοι τους υπόσχονται εκλεπτυσμένες γευστικές απολαύσεις. Ενας «τσελεμεντές» δεν προσφέρεται για ταξικές αναλύσεις, γιατί υπάρχουν και έξυπνες συνταγές για νοστιμότατα οικολογικά φαγητά, που καταλήγουν φτηνότερα από τα συμβατικά τρόφιμα των σούπερ μάρκετ. Εδώ όμως θα σταθούμε σε μια άλλη συνταγή που δεν αναγράφεται ούτε και στο καλύτερο «γκουρμέ» περιοδικό. Θα τη λέγαμε «συνταγή ανάπτυξης μιας χώρας» ή πιο απλά «εκσυγχρονισμό». Και είναι η αγαπημένη συνταγή όλων των κυβερνήσεων του σημερινού παγκοσμιοποιημένου πλανήτη μας.

Η συνταγή είναι απλή και μπορεί να εκτελεστεί από τον καθένα, όσο ηλίθιος και να είναι, με την προϋπόθεση βέβαια πως θα είναι κυβέρνηση.

Κατ' αρχάς διαλύετε όλα τα εργαλεία δημόσιας δράσης που είχαν οι αναπτυγμένες χώρες μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Χαρακτηρίζετε αναχρονισμό τις μακροοοικονομικές πολιτικές, τη βιομηχανική πολιτική, το κοινωνικό κράτος, τη ρύθμιση και τον έλεγχο των αγορών, τη φορολόγηση του πλούτου και την κοινωνική αναδιανομή του, όπως βέβαια και τη δημόσια επιχειρηματική δραστηριότητα. Αυτό το βαφτίζετε λιγότερο κράτος, ελεύθερη αγορά και ιδιωτική πρωτοβουλία και για να φανείτε και λίγο κουλτουριάρηδες κάντε και μια αναφορά στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στην Παγκόσμια Τράπεζα ή στις Βρυξέλλες. Επιπλέον έχετε ακόμα ένα επιχείρημα για τη σωστή συνταγή σας. Ολες οι χώρες κάνουν το ίδιο. Εμείς μπορούμε να πράξουμε διαφορετικά; Βέβαια αυτό θυμίζει το αθυρόστομο λαϊκό ρητό που λέει: Χιλιάδες μύγες στα σκατά. Μπορούν να έχουν άδικο;

Για τον απλό εργαζόμενο που βρέθηκε ξαφνικά άνεργος ή απασχολήσιμος και που χρεοκόπησε στα καλά καθούμενα με τα καταναλωτικά ή στεγαστικά δάνεια, τίμημα στο όνειρο για μια καλύτερη ζωή ή σαν τη ζωή των άλλων στα τηλεοπτικά σίριαλ, είναι δύσκολο να καταλάβει πως ο ίδιος ψήφισε τη μοίρα του, επιλέγοντας το ένα ή το άλλο κόμμα της εξουσίας. Βέβαια το φαντασιακό και το πραγματικό δεν είναι το ίδιο πράγμα. Αλλά κατά κανόνα οι άνθρωποι «ρυθμίζονται» περισσότερο από τις προκαταλήψεις τους παρά από κάποια ανάλυση της πραγματικότητας, που συχνά τη ζουν σαν αυταπάτη. Και πίστεψαν στο χρηματιστήριο και στα ομόλογα και σε κάθε άλλη φούσκα με την οποία πείστηκαν πως θα εξασφαλίσουν την εκπαίδευση των παιδιών τους, την υγιειονομική τους περίθαλψη ή τη συνταξιοδότησή τους. Και φτώχυναν, όμως μαζί τους παρέσυραν και το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Αλλά οι καταστροφείς αυτού του πλανήτη που τίναξαν την οικονομία στον αέρα, απειλούν το περιβάλλον με αφανισμό και δημιούργησαν την ενεργειακή κρίση, δεν κατάλαβαν το αδιέξοδό τους. Και ζητούν το «καπιταλιστικό τους βιάγκρα» και το κράτος πρόθυμα δίνει τα χρήματα των φορολογούμενων πολιτών, όχι για μια άλλη πολιτική, αλλά για τη διατήρηση της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων. Στην ουσία χρηματοδοτεί το επόμενο κραχ. Και δεν είναι μόνον η Ελλάδα τόσο γαλαντόμα στους τραπεζίτες. Αρχής γενομένης από τις ΗΠΑ, όλη η Ευρώπη στηρίζει αυτόν τον καταστροφικό καπιταλισμό. Και τα χειρότερα δεν τα είδαμε ακόμα. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια πότε θα βγούμε από αυτή την κρίση. Είναι αορίστου χρόνου. Και όμως υπάρχουν προτάσεις για εναλλακτικές λύσεις, αλλά είναι αμφίβολο αν υπάρχουν φορείς εξουσίας που να μπορούν να τις εφαρμόσουν. Αλλά γι' αυτό θα χρειαστεί να επανέλθουμε.

Το πιο πάνω άρθρο είναι του Περικλή Κοροβέση, συγγραφέα - βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Α' Αθηνών και δημοσιεύθηκε στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ στις 28/11/2008.