Τα ΕξÜρχεια απλþνονται σε üλη τη χþρα
Του Νικου Γ. Ξυδακη απü τη ΚαθημερινÞ
«Ποý εßναι το παιδß; ΤηλεφþνησÝ του τþρα! Να πας να το μαζÝψεις!». ΧιλιÜδες γονεßς σε üλη την ΕλλÜδα γýρευαν τα παιδιÜ τους το ΣÜββατο τη νýχτα, ανÞμερα του Αγßου ΝικολÜου, και τη συννεφιασμÝνη ΚυριακÞ που ξημÝρωσε απειλητικÞ, και τη ΔευτÝρα που τα λýκεια πλημμýρισαν τις πüλεις, ως τη χθεσινÞ νýχτα που καιγüταν το σýμπαν...
Η αστυνομικÞ σφαßρα που Ýριξε ξÝπνοο τον 15χρονο ΑλÝξανδρο Γρηγορüπουλο στο πλακüστρωτο, γωνßα Μεσολογγßου και ΤζαβÝλα, πλÜι στα ευρηματικÜ γκρÜφιτι, στις ψυχεδελικÝς ζωγραφιÝς και τα μποÝμικα καφÝ, πυρπüλησε τις καρδιÝς των εφÞβων, πÜγωσε τους γονεßς τους, Üπλωσε τα ΕξÜρχεια σε üλη τη χþρα.
Η νεολαßα, δýσθυμη, ανασφαλÞς, παραχαúδεμÝνη, πιεσμÝνη, μηδενιστικÞ, ευνουχισμÝνη, παραγκωνισμÝνη, στριμωγμÝνη ανÜμεσα σε Ýνα ξεχαρβαλωμÝνο λýκειο, σε Ýνα εξευτελισμÝνο πανεπιστÞμιο, και σε Ýνα συνοφρυωμÝνο επαγγελματικü μÝλλον διαγκωνισμοý για 700 ευρþ, στο πρüσωπο του νεκροý Ýφηβου αναγνωρßζει τον εαυτü της.
Ενα παιδß Þταν, Ýνα παιδß! Ελεγαν εμβρüντητοι οι συνομÞλικοι του μεγÜλου μου γιου, λυκειüπαιδες στα ιδιωτικÜ των βορεßων προαστßων, üπως κι ο ΑλÝξανδρος. Χθες το πρωß, οι λυκειüπαιδες, ο ανθüς της ελληνικÞς κοινωνßας, φþναζαν Ýξω απü την Αστυνομßα: ΠυροβολÞστε κι εμÜς! Τα ßδια συνÝβαιναν σε δεκÜδες ελληνικÝς πüλεις.
ΔιασπορÜ της εξÝγερσης
Αυτü εßναι το καινοýργιο στοιχεßο: η διασπορÜ της εξÝγερσης σε üλη την επικρÜτεια και στην ευρεßα μÜζα των αδιαμüρφωτων λυκειüπαιδων. Αυτü το λαμπÜδιασμα δεν Ýχει ξανασυμβεß. Παρüτι υποψιαζüμασταν, παρüτι αφουγκραζüμασταν, παρüτι τα σημÜδια υπÞρχαν απü καιρü, ωστüσο τüση οργÞ συσσωρευμÝνη δεν την περιμÝναμε. Ενα ελατÞριο που φüρτιζε επß χρüνια, και τινÜχτηκε βßαια, τρομακτικÜ, μαζß με τη σφαßρα που Ýριξε νεκρü τον Ýφηβο μÜρτυρα. Το τρομερü ελατÞριο εκτονþθηκε με Ýναν μÜρτυρα.
Πþς φτÜσαμε þς εδþ; ΘυμÜμαι το 1990, μετÜ την αθωωτικÞ απüφαση του Εφετεßου για τον αστυνομικü Μελßστα, που εßχε σκοτþσει τον 16χρονο Μιχ. ΚαλτεζÜ το 1985. Το Πολυτεχνεßο καταλÞφθηκε ακαριαßα, και στην πολυÞμερη κατÜληψÞ του απü ποικßλες, αδÝσποτες ομÜδες ακοýστηκε για πρþτη φορÜ ο αυτοπροσδιορισμüς «Εßμαστε ο ανθüς της ελληνικÞς νεολαßας» και «Εμεßς, ο ανθüς της ελληνικÞς κοινωνßας». ΠÝντε χρüνια αργüτερα, σε Üλλη κατÜληψη του Πολυτεχνεßου, πεντακüσιοι νεαροß προσÞχθησαν στη ΓΑΔΑ: Þταν τα παιδιÜ της μεσοαστικÞς τÜξης, των καλþν σχολεßων, των ευυπüληπτων οικογενειþν. Οι γονεßς τους συνωστßζονταν στην ΑλεξÜνδρας. Την επομÝνη στα πανü της διαδÞλωσης Ýγραψαν: «Εßμαστε ο ανθüς της ελληνικÞς νεολαßας».
Δεκαοκτþ χρüνια μετÜ την πρþτη αυτονüμηση του «ανθοý» απü το συμβατικü πολιτικü πλαßσιο, με αφορμÞ τον ατιμþρητο φüνο ενüς 16χρονου, μετÜ την αυτονüμηση προς μεταπολιτικÝς κατευθýνσεις, με εν τω μεταξý βαθεßς μετασχηματισμοýς στην κοινωνßα, την εργασßα και το φαντασιακü, Ýνας δεýτερος φüνος εφÞβου, εν ψυχρþ, στην καρδιÜ των πολιορκοýμενων Εξαρχεßων, δεßχνει τον «ανθü» μετασχηματισμÝνο, γενικευμÝνο, πολυπληθÞ, οργισμÝνο, μηδενιστÞ, τυφλü. Εκτüς ελÝγχου.
ΧλιδÞ και χυδαιüτητα
Δεκαοκτþ χρüνια μετÜ τα πρþτα σημÜδια επß οικουμενικÞς κυβερνÞσεως, το δημοκρατικü κρÜτος και το πολιτικü προσωπικü που το διοικεß εθελοτυφλοýν, αλληθωρßζουν, ολιγωροýν, αδρανοýν, ψεýδονται. Η πολιτικÞ ελßτ σχεδιÜζει μüνο βραχυπρüθεσμα και ενεργεß χωρßς καμßα ιστορικÞ προοπτικÞ, και διαρκþς με ασθενÝστερη αßσθηση του πραγματικοý, με ελλιπÞ Þ ανýπαρκτη γνþση της κοινωνßας. Το υπüδειγμα βßου που προσφÝρουν εßναι αλυσßδα σκανδÜλων, φαυλüτητας, διαφθορÜς, ατιμωρησßας, ανικανüτητας. ΠρυτÜνεις, υπουργοß, επßσκοποι, ηγοýμενοι, συλλαμβÜνονται κλÝπτοντες και επßορκοι, νεüπλουτοι και μαυρüπλουτοι προκαλοýν και καßνε ουßσκια, τα κανÜλια συναγωνßζονται στην επßδειξη ξÝκωλων, χλιδÞς και χυδαιüτητας, η πρÝζα πνßγει τις πüλεις, οι απüκληροι κατασκηνþνουν στις πλατεßες, τα δημüσια νοσοκομεßα παραλýουν. Αυτü το υπüδειγμα βßου αρνεßται ο «ανθüς», βßαια, νιχιλιστικÜ, αυτοκαταστροφικÜ, τρομακτικÜ.
Και το υπüδειγμα του υπεραπασχολοýμενου, αγχωμÝνου, Üπληστου, απνευμÜτιστου ενÞλικου, που προσφÝρουμε οι γονεßς στα παιδιÜ, στους ανθοýς μας. Τους προσφÝρουμε σχολεßα, φροντιστÞρια, κινητÜ, λÜπτοπ, διακοπÝς, γκÜτζετ, δþρα, χαρτζιλßκια, γεμÜτα ψυγεßα· δεν τους προσφÝρουμε κανÝνα αξιακü πλαßσιο, γιατß δεν το διαθÝτουμε κι εμεßς, δεν τους προσφÝρουμε αισιοδοξßα και πßστη, γιατß τα Ýχουμε χÜσει. ΠροσφÝρουμε ýλη, üση Ýχουμε, üσο κüπο κι αν χρειÜζεται. Μüνο αυτÞ Ýχουμε. ΠροσφÝρουμε πνευματικÞ και ηθικÞ ορφÜνια.
Το βρÜδυ της ΚυριακÞς πρωτοεßδα το αγÝνειο πρüσωπο του ΑλÝξανδρου, σ' Ýνα καφÝ της πολιορκοýμενης Τοσßτσα. ΔÜκρυσα. Δεν Þξερα αν δÜκρυσα για το παιδß Þ απ' τα δακρυγüνα. ΒλÝποντας τα ερεßπια και τ' αποκαÀδια, μυρßζοντας τα χημικÜ, μυρßζοντας το μßσος, τον καπνü, δÜκρυσα πÜλι. ΔÜκρυσα για την πüλη μου, για την πατρßδα μου, για τα παιδιÜ, για τα δικÜ μας χÜλια.
|
