|
Της ΖΕΖΑ ΖΗΚΟΥ απü την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 8/5/2013
Το ελληνικü χρÝος παραμÝνει πολý υψηλü, παρÜ το «κοýρεμα» που κατÝστρεψε τα ασφαλιστικÜ μας ταμεßα, τις τρÜπεζÝς μας και κυρßως τους αποταμιευτÝς που εμπιστεýτηκαν τα ελληνικÜ ομüλογα. Η διαπßστωση του Διεθνοýς Νομισματικοý Ταμεßου στην ÝκθεσÞ του που δüθηκε στη δημοσιüτητα μετÜ την ολοκλÞρωση του ελÝγχου της ελληνικÞς οικονομßας, üτι το ελληνικü χρÝος παραμÝνει πολý υψηλü παρÜ την «αναδιÜρθρωση χρÝους» (δηλαδÞ το «κοýρεμα») και την υποστÞριξη του «επßσημου» τομÝα, αποτελεß κüλαφο για τη μνημονιακÞ συνταγÞ που ακολουθεßται.
Τþρα, επισημαßνει το ΔΝΤ, για να εξασφαλιστεß η βιωσιμüτητα του ελληνικοý χρÝους, θα απαιτηθεß οι Ευρωπαßοι εταßροι να προσφÝρουν επιπλÝον «ανακοýφιση» με νÝο «κοýρεμα» του ελληνικοý χρÝους και, üπως σημειþνει, η Ευρωζþνη Ýχει δεσμευτεß να λÜβει μÝτρα μεßωσης του ελληνικοý χρÝους – χρÝος που βρßσκεται στα δικÜ της χÝρια. «Με το ελληνικü χρÝος τþρα να βρßσκεται κατÜ το συντριπτικÜ μεγαλýτερο μÝρος στα χÝρια του επßσημου τομÝα, θα απαιτηθεß οι πιστωτÝς να Ýχουν Ýτοιμο Ýνα αξιüπιστο σχÝδιο για τη διαχεßριση του ελληνικοý χρÝους». Απαραßτητη προûπüθεση (!) βÝβαια εßναι η επßτευξη πρωτογενþν πλεονασμÜτων απü την ΕλλÜδα.
Οσον αφορÜ τη βαθιÜ ýφεση, στην Ýκθεση σημειþνεται πως με δεδομÝνο üτι η δημοσιονομικÞ προσαρμογÞ θα παραμεßνει (!) για χρüνια και θα περιορßζει την αýξηση του ΑΕΠ, η βασικÞ πρüκληση εßναι να δημιουργηθεß η εμπιστοσýνη που απαιτεßται για την ανÜκαμψη των επενδýσεων. Για να συμβεß αυτü, θα πρÝπει να εξασφαλιστεß ευρεßα εγχþρια υποστÞριξη στο μνημονιακü πρüγραμμα και η πολιτικÞ σταθερüτητα που αυτü συνεπÜγεται. «Το μÜθημα του παρελθüντος εßναι üτι μüνο με πλÞρη εφαρμογÞ των πολιτικþν και δÝσμευση στο μνημονιακü πρüγραμμα μποροýν να μπουν σε λειτουργßα οι βÜσεις της ανÜκαμψης», επισημαßνουν οι αναλυτÝς του ΔΝΤ.
Προφανþς αποκρýπτεται το üτι η θανÜσιμη διασýνδεση της εξυπηρÝτησης του χρÝους με τα Μνημüνια και την επßτευξη πρωτογενþν πλεονασμÜτων, σε συνδυασμü με την αναθÝρμανση της χαμÝνης λüγω ευρþ ανταγωνιστικüτητας της ελληνικÞς οικονομßας, προκαλεß την εσωτερικÞ πτþχευση της χþρας... Η χþρα ασφυκτιÜ επειδÞ ζει χωρßς καμßα χαραμÜδα αναπτυξιακÞς προοπτικÞς. Επß τρßα χρüνια γρÜφουμε üτι το εφιαλτικü σενÜριο για την ΕλλÜδα εßναι το ενδεχüμενο τα σκληρÜ μÝτρα να μην αποδþσουν. Τüτε εßναι που η ασφυξßα οδηγεß στην εξαθλßωση.
Η δρακüντεια λιτüτητα διατυμπανßζεται ως ο δρüμος προς την υγιÞ ανÜπτυξη, μολονüτι στερεß απü την οικονομßα την παραγωγικÞ της δυνατüτητα. Οσοι συντÜσσονται με τη λογικÞ της λιτüτητας εßναι σαν να περνοýν οι ßδιοι στον λαιμü τους τη θηλιÜ που Ýχουν ετοιμÜσει γι’ αυτοýς οι δανειστÝς. Μπορεß αυτοß να Ýχουν εξασφαλßσει τον πολιτικü Ýλεγχο των χωρþν, αλλÜ με αυτÞν τη λογικÞ δεν θα υπÜρξουν νικητÝς, αλλÜ μονÜχα ηττημÝνοι, δανειστÝς και οφειλÝτες.
Χωρßς διαγραφÞ του επαχθοýς χρÝους μιας χþρας δεν επιτυγχÜνεται οικονομικÞ ανÜκαμψη, üπως συνÝβη στη μεταπολεμικÞ Γερμανßα. Αυτü επισημαßνει η στÞλη για πολλοστÞ φορÜ. Απλþς να θυμßσω üτι η «σεισÜχθεια», την οποßα εξασφÜλισε η Γερμανßα με τη Συμφωνßα του Λονδßνου πριν απü 60 χρüνια, την 27η Φεβρουαρßου 1953, της προσÝφερε κÜτι σπÜνιο στην Ευρþπη του 20οý αιþνα: τη διαγραφÞ στο Þμισυ των προπολεμικþν και μεταπολεμικþν χρεþν της.
Ο Γερμανüς ειδικüς σε θÝματα μεßωσης των χρεþν τþν υπü ανÜπτυξη χωρþν, Γιοýργκεν KÜιζερ, επισημαßνει üτι οι Γερμανοß για πολλÜ χρüνια απωθοýσαν το γεγονüς üτι η χþρα τους μετÜ τον Β´ Παγκüσμιο Πüλεμο Þταν υπερχρεωμÝνη. Πßστευαν üτι με την εργατικüτητÜ τους και την αμερικανικÞ αρωγÞ επετεýχθη η ανοικοδüμηση. ΑπαιτÞσεις απü τη Γερμανßα εßχαν 70 χþρες, ενþ το 1953 το συνολικü χρÝος της ανερχüταν σε 30 δισ. μÜρκα (περßπου 15,3 δισ. ευρþ). Το Þμισυ αφοροýσε την προπολεμικÞ και το υπüλοιπο τη μεταπολεμικÞ περßοδο. Αυτü αντιστοιχοýσε στο 23% του ΑΕΠ. Το 1953, üμως, η Γερμανßα δεν επεδßωκε λιτüτητα για την αποπληρωμÞ των οφειλομÝνων, εφüσον χρειαζüταν κεφÜλαια ανÜπτυξης. Οπως προσθÝτει ο Γιοýργκεν KÜιζερ, η διαγραφÞ του γερμανικοý χρÝους διαμüρφωσε τις προûποθÝσεις να αναδειχθεß η χþρα σε εξαγωγικÞ δýναμη, εφüσον συνÝφερε τους δανειστÝς της να παρÜγει, να πωλεß τα προúüντα της και να τους εξοφλεß. «ΚÜτι αντßστοιχο θα Ýπρεπε να εφαρμοσθεß στην ΕλλÜδα», προτεßνει.
ΜετÜ τη διαßρεση της Γερμανßας κατÜ τη λÞξη του Β´ Παγκοσμßου ΠολÝμου, ο Γερμανüς καγκελÜριος Κüνραντ ΑντενÜουερ και οι διαπραγματευτÝς Ýπρεπε να απαντÞσουν στο εξÞς: Θα ανελÜμβανε η ΔυτικÞ Γερμανßα την κληρονομιÜ των χρεþν του ναζιστικοý καθεστþτος Þ θα το απÝφευγε, εφüσον η ΑνατολικÞ Γερμανßα τελοýσε υπü σοβιετικü Ýλεγχο; Ο ΑντενÜουερ Ýκλινε προς την πρþτη επιλογÞ, γιατß, πρþτον, εßχε ως ýψιστη προτεραιüτητα την ανÜκτηση της κυριαρχßας της νεοπαγοýς Δημοκρατßας και, δεýτερον, επεδßωκε να αποκαταστÞσει τη δανειοληπτικÞ της αξιοπιστßα στο διεθνÝς σκηνικü.
|
