«Η αγοραστική δύναμη των αποδοχών του συνόλου των μισθωτών μειώθηκε σωρευτικά κατά την περίοδο 2010-2013, κατά 37,2%», επιστρέφοντας στα επίπεδα του 2000,αναφέρει το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ στην ετήσια Έκθεσή του για την οικονομία και την απασχόληση για το 2013, την οποία παρουσίασε στη Θεσσαλονίκη ο επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου της Συνομοσπονδίας, καθηγητής Σάββας Ρομπόλης. Όπως είπε, οι ασκούμενες πολιτικές κατά την περίοδο 2010-2013 οδήγησαν την ελληνική οικονομία και το βιοτικό επίπεδο της πλειοψηφίας των πολιτών στο μακρινό παρελθόν.

ΜΙΣΘΩΤΟΙ:
Θα χάσουν το 2014 το 50% της αγοραστικής τους δύναμης

«O μέσος μισθωτός, πριν φορολογηθεί το εισόδημά του, έχει απολέσει περίπου το 1/4 της αγοραστικής δύναμης των αποδοχών που είχε το 2009, ενώ οι μισθωτοί ως σύνολο,ως κοινωνική ομάδα, έχουν απολέσει, εξαιτίας και της υψηλής ανεργίας, κατά τι περισσότερο από το 1/3 της αγοραστικής δύναμης των αποδοχών τους», επισημαίνεται στην Έκθεση για την οικονομία και την απασχόληση για το 2013 του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, και τονίζεται:

«Το 2014οι μισθωτοί στο σύνολό τους, δηλαδή ως κοινωνική ομάδα, θα έχουν απωλέσει το περίπου το 50% της αγοραστικής δύναμης που είχαν το 2009. Κατά συνέπεια, η ασκούμενη οικονομική πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης λει τουργεί ως πολιτική υποβάθμισης της μισθωτής εργασίας».

ΑΝΕΡΓΙΑ:
Δυσοίωνα τα μηνύματα για το 2014

Η ανεργία επέστρεψε στα επίπεδα του 1961, ενώ οι εκτιμήσεις του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ για το τέλος του2013 και για το 2014 είναι δυσοίωνες. Συγκεκριμένα εκτιμάται ότι η ανεργία θα αυξηθεί και έως το τέλος του 2013 θα αγγίξει το 29% με 30% ενώ τον επόμενο χρόνο θα φτάσει στο ποσοστό του 31,5%.

Ειδικότερα,σύμφωνα με την Έκθεση, «ο αριθμός των εργαζομένων, το 2008 και το 2009,ανερχόταν σε 4,8 εκατομμύρια άτομα, ενώ το 2013 ήταν μόλις 3,9 εκατομμύρια.Μετά από την συνεχή πτώση οκτώ ετών (2001-2008), το ποσοστό ανεργίας αυξήθηκε δραματικά κατά το 2009-2013 στο 27,0% σε μέσο επίπεδο.

»Σύμφωνα με τις προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το ποσοστό ανεργίας πρόκειται να μειωθεί κατά το 2014 στο 26,0% (σε μέσο ετήσιο επίπεδο) και συμφωνα με τις προβλέψεις του ΟΟΣΑ (Ιούλιος 2013) το ποσοστο της ανεργίας κατα το 2014 θα αυξηθει στο 28,2% (Δ΄ Τρίμηνο) από 26,8% το Μάιο του 2013. Οι εκτιμήσεις του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ είναι πιο απαισιόδοξες, προβλέποντας την ανεργία κατά το 2013 να αυξηθεί από 24,2% το 2012 στο 29%-30% και το 2014 στο 31,5%. Ο λόγος ανέργων /απασχολουμένων υπερβαίνει σήμερα το 1/3. Με άλλα λόγια, σε κάθε τρεις εργαζόμενους αντιστοιχεί περίπου ένας άνεργος».

Όπως υπογραμμίζεται στην Έκθεση, «από την έναρξη της οικονομικής κρίσης στην ΕΕ-28έχουν χαθεί 5.509.700 θέσεις εργασίας, ενώ οι άνεργοι έχουν αυξηθεί 8.593.200άνδρες και γυναίκες με την Ευρωζώνη να συμμετέχει σε ποσοστό πάνω από 70% στις εν λόγω μεταβολές (3.909.00 θέσεις εργασίας και 6.172.500 άνεργοι). Στην Ελλάδα, οι θέσεις εργασίας (930.000) που δημιουργήθηκαν μέσα στα 17 χρόνια1992-2008, χάθηκαν κατά τη διάρκεια της τελευταίας πενταετίας».

ΜΙΣΘΩΤΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ:
Πλήρωσαν το «μάρμαρο» της κρίσης

Ο περιορισμός των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και η δημιουργία δημοσιονομικών πλεονασμάτων δεν έγιναν εφικτά με την αύξηση των δημοσίων εσόδων, με αποτέλεσμα την μεγαλύτερη από το προβλεπόμενο επίπεδο περικοπή των δαπανών. Επίσης δεν αντιμετωπίσθηκαν οι διαρθρωτικές αδυναμίες της δημοσιονομικής πολιτικής (λόγος άμεσων κια έμμεσων φόρων ως προς το ΑΕΠ, φορολογική επιβάρυνση της εργασίας σε σχέση με το κεφάλαιο, κοινωνικές δαπάνες ως προς το ΑΕΠ, κλπ.).

Αντίθετα,μάλιστα, υπογραμμίζεται στην Έκθεση του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ για την οικονομία και την απασχόληση, «το 2012, οι μισθωτοί και συνταξιούχοι υποστήριξαν, αποκλειστικά σχεδόν, όλο το βάρος της δημοσιονομικής προσαρμογής. Πράγματι, ενώ το μέσο δηλωθέν εισόδημα των μισθωτών και των συνταξιούχων μειώθηκε κατά 18% (2011) σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος (2010) η μέση φορολογική τους επιβάρυνση αυξήθηκε κατά 52%. Από την άλλη πλευρά παρατηρείται ότι το μέσο δηλωθέν εισόδημα των ελεύθερων επαγγελματιών μειώθηκε (2011) κατά 38,5% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος (2010) και η μέση φορολογική τους επιβάρυνση μειώθηκε κατά17,7%».

ΑΕΠ:
«Επιστροφή» στα επίπεδα του 1964!!!

Η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης «που έχει μεταλλαχθεί σε πολιτική της υποβάθμισης της ελληνικής οικονομίας επιδεινώνει διαρκώς το επίπεδο ζωής της πλειονότητας των κατοίκων της Ελλάδας», υπογραμμίζεται στην Έκθεση, και τονίζεται:

«Το ΑΕΠ ανά κάτοικο, σε σταθερές τιμές, θα παρουσιάζει στο τέλος του 2013 σοβαρή κάμψη κατά 23,6% έναντι του 2008. Η αντίστοιχη μείωση το 2012 ανερχόταν σε 18,6% και επομένως η απώλεια κατά το 2013 ανήλθε σε 5 εκατοστιαίες μονάδες. Το μέσο ΑΕΠ ανά κάτοικο σε σταθερές τιμές, δηλαδή ως αγοραστική δύναμη, έχει επανέλθει στο επίπεδο του 2000. Μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους, η οπισθοχώρηση του μέσου βιοτικού επιπέδου σε χρονολογικούς όρους για το 2013 θα ανέλθει σε 2 έτη (από το έτος 2002 στο 2000)».

Το ΑΕΠ ανά κάτοικο στην Ελλάδα, σε ισοτιμίες αγοραστικής δύναμης, πλησίασε σημαντικά τον αντίστοιχο μέσο όρο στις 15 πιο προηγμένες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. «Το2010-2013, ωστόσο, η ελληνική οικονομία παρουσιάζει απόκλιση 19,7% έναντι του μέσου όρου των 15 πιο ανεπτυγμένων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πρόκειται για οπισθοχώρηση του δείκτη πραγματικής σύγκλισης στο επίπεδο του 1964».

ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ:
«Επιστροφή» στα επίπεδα του... 2003!!!

Η παραγωγικότητα της εργασίας θα έχει μειωθεί, στο τέλος του τρέχοντος έτους,έναντι του 2008, κατά 5,1% και θα έχει επιστρέψει στο επίπεδο του 2003.«Δημιουργείται έτσι στην Ελλάδα μια έντονη τάση για επιστροφή σε χαμηλότερη παραγωγικότητα και σε ένα χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο ώστε να ισοσκελισθούν το εξωτερικό ισοζύγιο αγαθών και υπηρεσιών και το πρωτογενές ισοζύγιο του Δημοσίου», σημειώνεται στην Έκθεση του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ.

Η ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ

Η έκθεση του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, είναι μια έκθεση υψηλής τεκμηρίωσης και αξιοπιστίας, που για μια ακόμα φορά, επιβεβαιώνει τις αναλύσεις και τις κριτικές που κάναμε, από την αρχή αυτής της αδιέξοδης και καταστροφικής μνημονιακής πορείας της χώρας.

Η παρουσίαση παρέχει επίσημα, ελεγμένα και ατράνταχτα στοιχεία που πιστοποιούν,τόσο το μέγεθος της καταστροφής, του παραγωγικού ιστού, της απασχόλησης, των κεφαλαίων, των εισοδημάτων, όσο και το προφανές αδιέξοδο των νεοφιλελεύθερης έμπνευσης μνημονιακών πολιτικών –και των συμφερόντων που τις στηρίζουν-για να παράσχουν οποιαδήποτε διέξοδο,

• για την οικονομία,
• την ανάπτυξη
• την κοινωνία,
• τη δημοσιονομική κατάσταση,
• το χρέος,
• τη χώρα και συνολικότερα για την Ευρώπη του κόσμου της εργασίας.

Παραθέτουμε λίστα με ενδεικτικά –αλλά χαρακτηριστικά- στοιχεία και παρατηρήσεις, όπως εμείς διαβάσαμε την έκθεση, που θα τη βρείτε στο γραπτό μας κείμενο, για να μην σας κουράσουμε κι εμείς, με δεδομένα που έτσι ή αλλιώς ακούστηκαν.
Προτιμούμε να εστιάσουμε στα πολιτικά και στα συνδικαλιστικά συμπεράσματα που σηματοδοτεί για μας αυτή η Έκθεση.
Θεμελιώδης στόχος των νεοφιλελεύθερων «μεταρρυθμιστών» είναι όπως δείχνουν τα στοιχεία η εξάλειψη κάθε εργασιακής προστασίας, εγγύησης ή θεσμού συλλογικής ρύθμισης, όπως οι ΣΣΕ, κι ανάμεσα σ' αυτά και εξάλειψη των ενοχλητικών, για τη νεοφιλελεύθερη λογική, εργατικών συνδικάτων.
Ακόμα και οι ΣΣΕ που υπογράφονται φέρνουν ξεκάθαρα τη σφραγίδα του στυγνού εκβιασμού της εργοδοσίας και των μνημονιακών νόμων, με ευρεία χρήση των«ενώσεων προσώπων», μιας ελεγχόμενης από τους εργοδότες συλλογικής καρικατούρας.

• Υποβαθμίστηκε ακόμα περισσότερο το ανέκαθεν ανεπαρκές στη χώρα μας, κράτος πρόνοιας, με σοβαρότατες επιπτώσεις στην υγεία, την εκπαίδευση και την κοινωνική ασφάλιση.
• Παρά την πρωτοφανή μείωση των συντάξεων και την αύξηση των ορίων ηλικίας, η αλματώδης άνοδος της ανεργίας, η ασταθής- κακοπληρωμένη ή και παράνομη απασχόληση, που αποτελεί πλέον την πλειοψηφία των δημιουργούμενων νέων θέσεων εργασίας, μαζί με την εκτεταμένη εισφοροδιαφυγή και τις απαλλαγές ασφαλιστικών εισφορών για τους εργοδότες, διαιωνίζουν τα προβλήματα βιωσιμότητας του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, που, αντίθετα, απαιτεί αυξημένη εποπτεία και διεύρυνση των κοινωνικών πόρων για να εκπληρώσει το ρόλο του.

Σπάνια μας δίνεται με τόση ακρίβεια μια τόσο εφιαλτική εικόνα εκτεταμένης απόκλισης από τα ευρωπαϊκά παραγωγικά και κοινωνικά δεδομένα.
Μια εικόνα ερήμωσης, μαζικής φτωχοποίησης, συστηματικής απαξίωσης και καταστροφής κάθε παραγωγικής ικμάδας, κάθε ελπίδας για τον εργαζόμενο, τον άνεργο, τον επαγγελματία, τη νέα γενιά, για αξιοπρεπή διαβίωση και προοπτική.
Τα οικονομικά και τα κοινωνικά δεδομένα της έκθεσης, μας δίνουν ανάγλυφα την έκταση της εκτεταμένης ανθρωπιστικής κρίσης που προκάλεσαν οι μνημονιακές πολιτικές.
Και μαζί μ' αυτήν, την έκταση μιας πρωτόγνωρα βίαιης αναδιανομής εισοδήματος και πλούτου σε όφελος των πιστωτών της χώρας και των εγχώριων συμφερόντων που τους στηρίζουν, επωφελούμενα από τις μνημονιακές πολιτικές.
Αν η χώρα μας είναι πράγματι το πειραματόζωο για την επιβολή ευρύτερων πολιτικών παραγωγικής απαξίωσης, οικονομικής δορυφοριοποίησης και κοινωνικής αποδιάρθρωσης στην Ε. Ε, η έκθεση αυτή του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ- είναι ράπισμα για τους εμπνευστές αυτών των πολιτικών.

• Ράπισμα για τους «πρόθυμους» να τις εφαρμόσουν και να τις στηρίξουν.
• Ράπισμα για τα εγχώρια παρασιτικά συμφέροντα, που βρήκαν ευκαιρία, για να κερδοσκοπήσουν ανελέητα σε βάρος του λαού και του κόσμου της εργασίας.
• Ράπισμα για όσους, ακόμα και σήμερα, επιχειρούν να ωραιοποιήσουν την κατάσταση με εικονικά «αφηγήματα επιτυχίας» (Success story) και αποσπασματικούς δείκτες ότι τάχα «μειώνεται ο ρυθμός δημιουργίας ανέργων, ενώ συνεχώς ριζώνει, βαθαίνει και επεκτείνεται η ανεργία, ότι τάχα «ρηχαίνει η ύφεση», ενώ έχει στο μεταξύ καταστραφεί ή απαξιωθεί το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγικής δραστηριότητας της χώρας, κάτι πρωτοφανές στα μεταπολεμικά χρονικά.

Ας προβληματιστεί επιτέλους, σοβαρά το σ.κ, οι προοδευτικές ριζοσπαστικές δυνάμεις της χώρας και όλες οι προοδευτικές δυνάμεις στην Ευρώπη.
Γιατί αυτή η κατάσταση, αυτή η πολλαπλή κατάρρευση που βιώνει τα τελευταία χρόνια η οικονομία και η κοινωνία μας, δεν είναι προσωρινή. Ήρθε για να μείνει!!!
Και αυτό προκύπτει και από τους επίσημους οικονομικούς δείκτες, που αναφέρονται στην 'Έκθεση και από την προβολή τους στο μέλλον. Από την αδιέξοδη πορεία του χρέους και από τις νέες τρύπες που προκαλούν,

• η ύφεση,
• η ανεργία
• η εισοδηματική κατάρρευση στα δημοσιονομικά,
• στις επισφάλειες των τραπεζών,
• στο ασφαλιστικό σύστημα (ένας πλήρης φαύλος κύκλος...).

Από την επίμονη ακαμψία των τιμών προς τα κάτω ,με αποτέλεσμα να πριμοδοτούνται μόνο τα κέρδη από

• τη μείωση των μισθών,
• την παρωδία συλλογικών διαπραγματεύσεων, την οπισθοδρομική και ασύδοτη ευελιξία σε βάρος της εργασίας και
• την αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, χωρίς να επενδύουν ή να δεσμεύονται για οτιδήποτε.
• την προβληματική διάρθρωση και εξέλιξη των εξαγωγικών επιδόσεων.

Έτσι οδηγούμαστε στις εφιαλτικές, αλλά καθόλου ακραίες, προβλέψεις της 'Έκθεσης για μείωση της ανεργίας κάτω από 10%, σε ορίζοντα...20ετίας!!!
Ακόμα χειρότερα, η κατάσταση αυτή δεν είναι κάποια «μεμονωμένη» περίπτωση,
Ούτε συνέπεια μιας τάχα «ελλιπούς προσήλωσης» των μνημονιακών Κυβερνήσεων στους στόχους τους, ή μιας δήθεν εσφαλμένης εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών και«μεταρρυθμίσεων».
Είναι, αντίθετα, βαθειά ριζωμένη, εγγενής στη λογική τους !!!
Αυτά που συμβαίνουν στη χώρα είναι η επιτομή της «θεωρίας του Σοκ» στην οικονομική και την κοινωνική λειτουργία ολόκληρης της Ευρώπης.
Δοκιμάστηκαν από τη δεκαετία του 1990 στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ κι επανήλθαν ενισχυμένες, με πρόσχημα την κρίση, ως «νέα διεύρυνση της διεύρυνσης», ως μια νέα μέθοδος υποδούλωσης χωρών από, κατά τα άλλα, ισότιμους«εταίρους» και πιστωτές!!!
Είναι η πιο ωμή και ακραία νεοφιλελεύθερη εκδοχή της εσωτερικής υποτίμησης, που φιλοδοξεί να σηματοδοτήσει ένα νέο καθεστώς στήριξης της βιωσιμότητας του κεφαλαίου, σε βάρος της εργασίας και των εργασιακών θεσμών.
Είναι τα προφανή αδιέξοδα μιας τριτοκοσμικού τύπου υποτιθέμενης «εξωστρεφούς ανάπτυξης»,

• με υποθήκευση και ξεπούλημα του εθνικού πλούτου,
• με συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα,
• με μια πρωτόγνωρα άνιση εισοδηματική διανομή σε βάρος της εργασίας,
• με καταστροφή της εγχώριας αγοράς, του παραγωγικού δυναμικού και των θεσμών –και όχι η αποτυχία της!!!

Είναι μια πρόγευση της επιχειρούμενης μετατροπής της χώρας μας σε αποικία χρέους, σε υποβαθμισμένο παραγωγικό δορυφόρο των ισχυρών της Ευρώπης, που μαζί με τα ποικιλώνυμα εγχώρια συμφέροντα-συνεργούς τους, θα απομυζήσουν κάθε δημόσιο ή ιδιωτικό πόρο, αγαθό ή πλούτο διαθέτει ο τόπος μας.
Αυτές οι πολιτικές, με τις οποίες τα ξένα και εγχώρια οικονομικά συμφέροντα βυθίζουν τους εργαζόμενους και τον λαό, όλο και περισσότερο στην εξαθλίωση, την φτώχεια και την ανθρωπιστική κρίση, δεν πείθουν για την ικανότητά τους να υπηρετήσουν ένα οποιοδήποτε γενικό συμφέρον. να ανατάξουν και να οργανώσουν αποτελεσματικά την παραγωγή, με μια συνεκτική και κοινωνικά αποδεκτή διανομή του προϊόντος.
Αντίθετα, αποδεικνύουν συνεχώς τις αντιφάσεις, τη συνεχώς κλιμακούμενη διαβρωτική τους πορεία και την καταστροφική τους κατάληξη...
Προφανής πολιτικός στόχος των κάθε λογής «success story» των πιστωτών και των συμμάχων τους είναι η σταδιακή εξοικείωση και αποδοχή ως «μόνιμης» μιας αέναης λογικής φτωχοποίησης της κοινωνίας, προς όφελος των λίγων, προκειμένου αυτοί να...καταδεχθούν να επενδύσουν και να δημιουργήσουν κάποιας μορφής υποβαθμισμένη κι αβέβαιη απασχόληση.
'Όμως οι εργαζόμενοι, τα συνδικάτα και ο πολλαπλά δοκιμαζόμενος λαός μας δεν έχουν κανένα λόγο να θεωρήσουν ως «προσωρινή» και στην πορεία να συμφιλιωθούν και να ενδώσουν

• στην τωρινή, πόσο μάλλον στη μακροχρόνια επικράτηση τέτοιων πολιτικών «ως νέας, μεταρρυθμισμένης κανονικότητας» και (ζοφερής) προοπτικής για το μέλλον τους
• στην παγίωση ενός εργασιακού προτύπου που εγγυάται υψηλή κερδοφορία για το κεφάλαιο με όρους εργασιακού μεσαίωνα, ξαναφέρνοντας την κοινωνία σ' εποχές πρώιμου καπιταλισμού.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ, επείγει η ριζική ανατροπή τους.
Πρώτα από όλους, οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα πρέπει να αξιοποιήσουν και τα ευρήματα αυτής της 'Έκθεσης για,

• Να ξαναδούν το ρόλο, τις αξίες και τις ευθύνες τους.
• Να επανασυνδεθούν με τους κοινωνικούς αγώνες και τα κινήματα.
• Να μην ενδώσουν σε επιλογές διαχείρισης, νομιμοποιώντας τις νεοφιλελεύθερες λογικές αυθαίρετων εργασιακών διαχωρισμών, εντατικοποίησης και ευελιξίας.

Είναι πλέον καιρός ολόκληρη η ελληνική κοινωνία να συνειδητοποιήσει το πλήρες αδιέξοδο του μνημονιακού εγχειρήματος και της νεοφιλελεύθερης επαγγελίας μιας αδύνατης,άνισης και άνεργης ανάπτυξης.
Να συμπαραταχθεί ενεργά και να στηρίξει τις αναγκαίες επιλογές ανατροπής αυτής της αδιέξοδης μνημονιακής πορείας, που οπωσδήποτε περιλαμβάνουν:

• την πλήρη κατάργηση των μνημονίων, με ριζική λύση στο θέμα του χρέους, με ουσιαστική διαγραφή του.
• ολοκληρωμένο σχέδιο στοχευμένης παραγωγικής ανασύνταξης και αναδιάταξης της χώρας, με ευρεία επενδυτική κινητοποίηση δημόσιων πόρων και με πλήρη προστασία των δημόσιων, κοινωνικών αγαθών από το Κράτος
• ένα τραπεζικό σύστημα με δημόσια ιδιοκτησία και υπό πραγματικό δημόσιο κοινωνικό έλεγχο, που θα υπηρετεί την ανάπτυξη και το κοινωνικό συμφέρον, και όχι τα επενδυτικά συμφέροντα των πιστωτών και των παρασιτικών εγχώριων συμμάχων τους.
• την τόνωση της εσωτερικής ζήτησης, με ενίσχυση του εισοδήματος των εργαζομένων, κατ' αρχήν μέσα από την αποκατάσταση των κατώτατων μισθών, των εργασιακών θεσμών και του συστήματος συλλογικής διαπραγμάτευσης.
• την υπεράσπιση και την ενίσχυση των δημόσιων και κοινωνικών υποδομών, με όρους εκδημοκρατισμού και διαφάνειας, στον αντίποδα των εφαρμοζόμενων πολιτικών πλήρους απαξίωσης, συρρίκνωσης και ξεπουλήματός τους.
• τη δίκαιη κατανομή των βαρών στους οικονομικά ισχυρούς, με παράλληλη ελάφρυνση των ασθενέστερων στρωμάτων, με ένα δίκαιο και αποτελεσματικό φορολογικό σύστημα, σε συνδυασμό με ένα αποτελεσματικό πλέγμα ασφαλιστικής και κοινωνικής προστασίας.

Φίλες και φίλοι,

Επίκαιροι όσο ποτέ ίσως οι στίχοι του
Μπρέτολ Μπρεχτ(Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου)
«...Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ' το τραπέζι
Κηρύχνουν τη λιτότητα
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσήματα
Ζητάνε θυσίες
Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους
Για τις μεγάλες εποχές που θα'ρθουν
Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο...»
'Όμως, όπως λέει σε άλλο σημείο ο Ποιητής,
«... ο άνθρωπος είναι χρήσιμος πολύ
Ξέρει να πετάει
Ξέρει και να σκοτώνει
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα
ξέρει να σκέφτεται...»
Η 'Έκθεση αυτή είναι καλό υλικό για σκέψη, αυτοκριτική κυρίως όμως οδηγός για δράση...
Ας σκεφτούμε, λοιπόν και ας δράσουμε, επιτέλους, ανάλογα!!!

Τα κυριότερα στοιχεία που παρουσιάζει η έκθεση:
Κατά την 6ετή περίοδο της παρατεταμένης ύφεσης χάθηκε το 23,6% του εθνικού ΑΕΠ.
• Πάνω από το 1/3 του πληθυσμού ζουν σήμερα σε συνθήκες φτώχειας και πολύ περισσότεροι (εργαζόμενοι, μικρομεσαίοι ή χαμηλοσυνταξιούχοι) σε άμεσο κίνδυνο φτώχειας.
• Κατά την τελευταία πενταετία χάθηκαν 930 χιλιάδες θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν κατά την προηγούμενη15ετία. Γίναμε πρωταθλητές Ευρώπης στην ανεργία, που εκτινάχθηκε από το 7,5%στο 28%, ενώ η πραγματική της διάσταση υπερβαίνει το όριο του 30%, αν υπολογίσουμε και τους αυτοαπασχολούμενους, που συνεχώς τροφοδοτούν τις στρατιές των ανέργων.
• Με την ανεργία των νέων να ξεπερνά το 65%, η μετανάστευση στο εξωτερικό– και μάλιστα απολύτως απαραίτητου ειδικευμένου δυναμικού-προβάλλει ως «μόνη διέξοδος» και παίρνει τη μορφή χιονοστιβάδας.
• Η εγχώρια ζήτηση έπεσε στα επίπεδα του 1999. Μισθωτοί και αυτοαπασχολούμενοι έχασαν την τελευταία 3ετία πάνω από41 δις ευρώ εισόδημα και αν συνυπολογίσουμε τη φορολογική επιβάρυνση, ήδη πάνω από 50% του εισοδήματός τους.
Μόνο μεταξύ του 2008 και του 2011, η μέση μηνιαία δαπάνη των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 21,1% ή κατά 488 ευρώ μηνιαίως,όπως προκύπτει από την επίσημη έρευνα Οικογενειακών Προϋπολογισμών της ΕΛΣΤΑΤ για το 2011... Να τα, τα «ακραία σενάρια», για τα οποία μας....εγκαλεί το αμετανόητο Υπουργείο Εργασίας!!!
• Αντί για σύγκλιση, η παραγωγική μας απόκλιση από την Ε. Ε έπεσε στα επίπεδα του μέσου της δεκαετίας του 1960,εκμηδενίζοντας δεκαετίες θυσιών και προσπαθειών.
• Η πλήρης απασχόληση συρρικνώνεται συνεχώς υπέρ των ευέλικτων μορφών υποχωρώντας στις νέες συμβάσεις σε μια τριετία από το 79% στο 45%. Την ίδια περίοδο η ανασφάλιστη εργασία εκτοξεύεται από το 22% στο 37%.
• Η μείωση του γενικού κατώτατου μισθού με κυβερνητικές παρεμβάσεις καταργώντας, ουσιαστικά τον ρυθμιστικό ρόλο της ΕΓΣΣΕ, σε συνδυασμό με τα μέτρα αποδιάρθρωσης-ανεξέλεγκτης αποκέντρωσης των συλλογικών συμβάσεων και με την ουσιαστική κατάργηση της Διαιτησίας που αποτελούσε αναγκαίο και συνταγματικό ανάχωμα στην εργοδοτική αδιαλλαξία. Όλα αυτά οδηγούν σε πρωτοφανή κατακρεούργηση των μισθών και στη συμπίεσή τους,ανεξάρτητα από προσόντα ή ειδικότητα, προς τα νέα κατώτατα όρια.
• Εξίσου κατακρεουργήθηκε ο θεσμός των συλλογικών συμβάσεων, αποβλέποντας στην πλήρη οπισθοδρόμηση,αποσταθεροποίηση και εξατομίκευση των εργασιακών σχέσεων.