Η πορεία των εκπαιδευτικών στην Αθήνα ήταν πολύ μεγάλη. Ολόκληρη η Σταδίου από τα Χαυτεία ώς το Σύνταγμα ήταν γεμάτη κόσμο, το ίδιο και η Πανεπιστημίου! Δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε τόσο μαζική πορεία εκπαιδευτικών. Μπορούσε να συγκριθεί μόνο με την πρώτη πορεία κατά του Μνημονίου, η οποία αμαυρώθηκε από την αιματηρή επίθεση στη Μarfin, που έμελλε δυστυχώς να περιορίσει τη μαζικότητα των μετέπειτα διαδηλώσεων.

Ο κόσμος κατέβηκε στη διαδήλωση κι όλα τα ρυάκια μαζί σχημάτισαν ένα μεγάλο ποτάμι. Αυτό το ποτάμι κανείς δεν μπορεί πλέον να το αγνοεί. Εκείνο που έβλεπες στα πρόσωπα των ανθρώπων ήταν η αγωνία και η αβεβαιότητα για το αύριο. Έβραζαν μέσα τους.Τις περισσότερες φορές δεν ακολουθούσαν τα συνθήματα της ντουντούκας, αλλά ήταν εκεί μαζί με χιλιάδες άλλους διαδηλωτές για να στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα στην κυβέρνηση. Φτάνει πια! Σαν να έλεγαν: δεν θέλω να με ταπεινώνουν, θέλω πίσω την αξιοπρέπεια που μου πλήγωσαν βαθιά. Ο κόσμος μπορεί να ταπεινώθηκε μια και δυο φορές. Μπορεί να έσφιξε τα δόντια για να αντέξει τις αιματηρές περικοπές στους μισθούς, όμως δεν δέχεται τις προγραφές και τη διαθεσιμότητα. Δεν δέχεται να τον πετάξουν στον δρόμο, άθυρμα στις ορέξεις της τρόικας και της κυβέρνησης.

Αυτό που δεν μπορούν να καταλάβουν οι τεχνικοί της εξουσίας είναι πως όταν παρατεντώνεις τα πανιά, μπορεί να βουλιάξεις το καράβι. Όταν ξεπερνάς τα όρια, η ύβρις της εξουσίας μπορεί να γίνει νέμεσις. Όπως θα έλεγε ο Αισχύλος: "Είναι τρομερός ο θυμός ενός λαού που μουρμουρίζει, βαρύ το τίμημα που πληρώνεται".

Πριν από δεκαπέντε χρόνια ο Ζοσπέν μπήκε επικεφαλής της διαδήλωσης των εκπαιδευτικών στο Παρίσι και λίγο μετά έγινε πρωθυπουργός της συνεργασίας της Αριστεράς στη Γαλλία. Ας μη βιαστούν μερικοί να το συσχετίσουν με το σήμερα στην Ελλάδα. Δεν υπονοώ, ούτε υποδεικνύω τίποτα. Τηρουμένων των αναλογιών μιλώ και αυτό δεν είναι αμελητέο. Οι εκπαιδευτικοί είναι μία από τις πιο δυναμικές ομάδες της κοινωνίας και διαδραματίζουν σημαντικό κοινωνικό ρόλο. Συνήθως το πιο ηχηρό μήνυμα των επερχόμενων μεταβολών το στέλνουν τα μεσοστρώματα. Όσοι δεν ακούν τη βοή που πλησιάζει εθελοτυφλούν, αλλά και όσοι θεωρούν ότι η βοή δουλεύει μόνο γι' αυτούς μπορεί να βρεθούν προ εκπλήξεως.

Η κατάκτηση των μεσαίων στρωμάτων, ακόμη και αυτών όπως οι εκπαιδευτικοί, που αποτελούν ουσιαστικά τμήμα της εργασίας με τη διευρυμένη έννοια, είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Απαιτούν απαντήσεις στα πιο δύσκολα ερωτήματα. Ακόμη και σήμερα, που βλέπουν την προοπτική της ζωής τους να επιδεινώνεται και τον κοινωνικό τους ρόλο να υποβαθμίζεται.