|
ΑυτÝς τις μÝρες μας πνßγει η μπüχα. Τα βρωμüνερα μας πνßγουν.
Και ο ΘÝμος ΑναστασιÜδης κÜθε τüσο προκαλεß. Τþρα Ýχει Ýνα υπερüπλο, την ιδιοκτησßα μιας μεγÜλης εφημερßδας. ¸να μÝσο που το χρησιμοποιεß, τüσο üσο για να καθαγιÜσει στο Ýπακρο τη δολοφονικÞ συμμορßα της ΧρυσÞς ΑυγÞς, üπως με την κακομοßρα γιαγιÜ που την πÞγαιναν χρυσαυγßτες στα ΑΤΜ προστατευüμενη απü τους κακοýργους μετανÜστες, Ýως τις διακοπÝς του ΚασιδιÜρη.
Χωρßς αιδþ τþρα το Ýπαιξε ανÜποδα. Στην ßδια σελßδα εκεß που Ýχουν φιγουρÜρει χρυσαυγßτες, «πεταλοýδες της νýχτας», και νταβατζÞδες, πρüβαλε το Üψυχο κορμß του Παýλου Φýσσα γερμÝνο στην αγκαλιÜ της κοπÝλας του. Μια φωτογραφßα που μοιÜζει με τη φωτογραφßα της δολοφονßας του εργÜτη το 1936, φωτογραφßα που ενÝπνευσε τον Γ. Ρßτσο να γρÜψει τον «ΕπιτÜφιο».
ΠουλÜει το θÝμα, ιδιαßτερα στο «Πρþτο ΘÝμα». Ο Θ. ΑναστασιÜδης Þταν Ýνας φιλüδοξος, αδßστακτος δημοσιογρÜφος που, επειδÞ στη δεκαετßα του ’90 ποýλαγε το στυλÜκι του, η «Ελευθεροτυπßα» του Ýδωσε περßοπτο χþρο. Ελεýθερος να πλασÜρει τον ιδεολογικü χαβαλÝ του life style των celebrities, να γρÜφει τις πιο βρþμικες και αμοραλιστικÝς φαντασιþσεις του, üπως τα ψητÜ εβραιüπουλα στο φοýρνο Þ η πρωτοπüρα πρüτασÞ του για τοποθÝτηση ενüς Α! στο πÝτο των Αλβανþν, προκειμÝνου να τους εντοπßζουν εýκολα για να τους δÝρνουν.
Μια μÝρα πριν απü το γιαοýρτωμα του ΑναστασιÜδη την 14η ΜαÀου 1995 απü αγανακτισμÝνους ΡηγÜδες και Ρηγßτισσες, το πρþτο γιαοýρτωμα στην μεταπολιτευτικÞ περßοδο, η «Ελευθεροτυπßα» δημοσßευσε Üρθρο μου με τον τßτλο «Die Pressefreiheit», που το παραθÝτω, πιστεýοντας üτι διατηρεß ακüμα την επικαιρüτητÜ του και για αυτοýς που εκκüλαψαν το αυγü και αυτοýς που εßναι το φßδι.
“DIE PRESSEFREIHEIT”
Η κüρη μου διαβÜζοντας κÜποιους τßτλους εφημερßδων, ρþτησε τη γιαγιÜ της να της εξηγÞσει τι σημαßνει η Ýκφραση “φßδι στον κüρφο μας”. Και αυτÞ που πÜντα πλÜθει ιστορßες, Üρχισε να της λÝει μßα:
“ΚÜποτε στο Μüναχο Ýβγαινε μια καλÞ εφημερßδα. Το üνομÜ της “Pressefreiheit”.
Περισσüτερο απü Üλλες παρουσßαζε τις ανησυχßες και ευαισθησßες των πολιτþν. ΚÜποια στιγμÞ Ýκανε μια σπουδαßα μεταγραφÞ. ΒρÞκε Ýνα τýπο που Ýγραφε με χιοýμορ, που σÜρκαζε με στυλÜκι εποχÞς. ΔηλαδÞ, πουλοýσε. Του Ýδωσαν μια ολüκληρη σελßδα, τη “ΜÝλανα ΟπÞ”.
Και αυτüς σπÜζοντας πλÜκα με αυτοýς που τον ανÝχονταν λüγω της “ελευθερßας του λüγου”, Ýγραφε για τους κομμουνιστÝς, τους Εβραßους, τους τσιγγÜνους, τους φουκαρÜδες, τους μαýρους και τους διανοοýμενους.
Ο κ. Γιüζεφ, ιδεολογικüς αστÝρας του ανερχüμενου κοινωνικοπολιτικοý σχηματισμοý, τον θαýμαζε απεριüριστα. Την ßδια δουλειÜ Ýκαναν Üλλωστε. Ο Ýνας με αμφßεση κλüουν, ο Üλλος με στρατιωτικÞ εξÜρτηση.
ΞημÝρωσε üμως η μÝρα που αργüτερα ονομÜστηκε των “κρυστÜλλων”. Η “ΜÝλανα ΟπÞ” Ýχει αφιερþσει τη στÞλη της – με αρκετü χιοýμορ βÝβαια – στους Εβραßους. Το ßδιο βρÜδυ οι Μελανοχßτωνες εισÝβαλαν στην “Presserfreiheit”, κατÝστρεψαν το κτßριο, Ýκαψαν το αρχεßο, χτýπησαν τους “συνοδοιπüρους” και πÞραν μαζß τους τους γνωστοýς κομμουνιστÝς, αναρχικοýς και φιλοεβραßους τον Ν.Κ., τον G.V., τον G.R. τον Cr. K. Δεν χαρßστηκαν οýτε στον διευθυντÞ, τον κ. F.
Απü τüτε κανεßς δεν Üκουσε γι’ αυτοýς….
Η “Pressefreiheit” Ýκλεισε. Το αυγü του φιδιοý εκκολÜφτηκε με τα χÜχανα της πλÜκας και του πειρÜγματος.
Να τι σημαßνει “φßδι στον κüρφο μας”, παιδß μου…
ΜÜκης Μπαλαοýρας
Ελευθεροτυπßα, 13 ΜαÀου 1995
|
