Του Γιþργου Σταματüπουλου
Εßναι λυπηρü, αλλÜ κÜθε Üνθρωπος Ýχει να εξομολογηθεß τον τελευταßο καιρü και απü μια ιστορßα κατÜθλιψης, απü την πιο μικρÞ σε Ýνταση Ýως εκεßνη που οδηγεß στην εγκεφαλικÞ εξασθÝνηση του νευρþνα. Καταναλþνονται απßστευτες ποσüτητες ψυχοκατασταλτικþν,νευροανασχετικþν, ηρεμιστικþν και Üλλων χαπιþν. Η ανεργßα, η απüλυση απü την εργασßα, η αδυναμßα αποπληρωμÞς των üλο και διογκοýμενων χρεþν, η αποδιÜρθρωση των οικογενειþν και, τÝλος, η πεßνα τρελαßνουν τον Üνθρωπο, τον οδηγοýν σε Üλλο, ξÝνο για τη φυσιολογßα, διανοητικü και ψυχικü επßπεδο.
Δεν χωρÜνε λüγια παρηγοριÜς,προτÜσεις διαλüγου Þ φιλßας, δεν βοηθÜ η ανÜγνωση βιβλßων και εφημερßδων, μÞτε η παρακολοýθηση θεατρικþν παραστÜσεων, συναυλιþν και λοιπþν πολιτιστικþν εκδηλþσεων. Ετσι μου λÝνε üσοι κατÜφεραν και ξÝφυγαν απü την κατÜθλιψη που τους περιÝζωσε σε κÜποια αδýναμη þρα τους, η οποßα Ýως και σε αυτοκτονικÞ τÜση τους οδÞγησε. Εßναι πολý σοβαρü το ζÞτημα για να το δοýμε επιδερμικÜ Þ να το αγνοÞσουμε. Η κακÞ þρα καιροφυλαχτεß για τον καθÝνα που δεν εßναι οπλισμÝνος με σθÝνος και απαντοχÞ, που χÜνει τη διÜθεση και την πνευματικÞ υποχρÝωση να πει το Ναι στη ΖωÞ. Η αλÞθεια εßναι üτι πολý δýσκολα παραμÝνει κÜποιος ακÝραιος με üλα αυτÜ τα αλλοπρüσαλλα, με üλη αυτÞ τη βßα του φασισμοý, τη βßα της κυβÝρνησης,να μας καθιστοýν κλινικÜ καθηλωμÝνους.
ΦαντÜζει εκ των ων ουκ Üνευ να διατηρÞσουμε την υγεßα σþματος πρωτßστως και πνεýματος, αφοý ομονοÞσουμε üτι αποφασιστικÞς σημασßας για την τýχη μας (και για την κουλτοýρα μας) εßναι η φυσιολογßα, η σωστÞ θÝση εßναι το σþμα (να αφÞσουμε την ψυχÞ για αργüτερα).ΛÝνε üτι ο Ιοýλιος Καßσαρας, για να υπερνικÞσει την ασθενικüτητα και τους πονοκεφÜλους του, επιδιδüταν σε απßστευτες πορεßες και αναζητοýσε τον πιο απλü τρüπο ζωÞς: μακρÜ παραμονÞ στην ýπαιθρο, σωματικü κÜματο σε μüνιμη βÜση, ýπνο το μεσημÝρι. Ας εßναι λοιπüν το φαγητü μας, το ποτü μας και το τσιγÜρο μας Þσυχα· λιτÜ, καταδεκτικÜ, ελαφρÜ, ευγενικÜ, μακριÜ απü την απληστßα, τη βουλιμßα, τον κορεσμü· αυτÜ που φαßνονται ευτελÞ εßναι πολýτιμα και Üφθονα, με λßγη υπομονÞ üλοι μποροýμε να τα αποκτÞσουμε. Αυτü συμβαδßζει με την επιλογÞ καλÞς παρÝας, Ýναν τüπο διαμονÞς που αγαπÜμε, Ýναν τρüπο ενδυμασßας απλü και χρηστικü. Και ßσως τüτε αυτÞ η ανÜγκη να επιβιþσουμε μας οδηγÞσει και στην ανακÜλυψη του καλοý γοýστου. Να φανεß δηλαδÞ üτι προτιμÜμε το κÜλλος και üχι το üφελος, γιατß πολý τις Ýχουμε αντιστρÝψει τοýτες τις Ýννοιες, με τüσα καταναλωτικÜ και αντιαισθητικÜ που μας περιτριγυρßζουν. Να θυμηθοýμε üτι η γεýση εßναι πολιτισμικü, κληρονομικü αγαθü, ενσωματωμÝνο στη συλλογικÞ συνεßδηση (δεν μεγÜλωσαν με χαβιÜρι και σοýσι οι πρüγονοι αλλÜ με ταπεινü ελαιüλαδο, φρÝσκα κρüμμυα και αποξηραμÝνα και λοιπÜ ευτελÞ…).
Ισως Ýτσι νικηθοýν η συνÞθεια, η νωθρüτητα, η κατατονßα που, üντως, οδηγοýν στην κατÜθλιψη. Να καθαγιÜσουμε το γßγνεσθαι και αναπτýσσεσθαι της απλüτητας, να αυτοεπιβεβαιωθεß η χαρÜ της ζωÞς(που προûποθÝτει τον πüνο, ναι, πüνοι της γÝννας, αλλÜ χαρÜ σημαßνει θÝληση για ζωÞ). Να πεισθοýμε üτι το βοýλεσθαι για ζωÞ εßναι και δýνασθαι. Ευκαιρßα να συναντιüμαστε στους περιπÜτους, στους οποßους θα αποδυθοýμε, στο κÝντρο της ΑθÞνας. Να σταλεß στον αγýριστο η κατÜθλιψη καθþς και εκεßνοι που γεωργþνουν το Ýδαφüς της για να ευδοκιμÞσει.
ΠηγÞ: Εφημερßδα των Συντακτþν
|
