«Έφυγε» ξαφνικά χτες από τη ζωή ο Σωτήρης Σιώκος. Ο φίλος, ο συνάδελφος, ο σύντροφος των αγώνων. Το είδος του συνδικαλιστή που συνεισέφερε στις κατακτήσεις του κλάδου που γνωρίσαμε τις δεκαετίες του 80 και του 90, το είδος του συνδικαλιστή που έχουμε ανάγκη ιδιαίτερα σήμερα.

Από τα πρώτα χρόνια μετά τη χούντα και την παράταξη για τον εκδημοκρατισμό της ΟΤΟΕ στην οποία συμμετείχε,την πολύχρονη συμμετοχή του στα όργανα της ΟΤΟΕ, την πρωτοπόρα δράση του σε όλους τους συνδικαλιστικούς και κοινωνικούς αγώνες, πάντα ξεχώριζε για το μειλίχιο τρόπο του ,την ανιδιοτέλειά του, τον σεβασμό του στην αντίθετη άποψη,το διαλεκτικό τρόπο σκέψης του.

Πολύπλευρη προσωπικότητα με αμέτρητα ενδιαφέροντα σπούδασε σκηνοθεσία, παρακολουθούσε κινηματογράφο,μελετούσε τζαζ και ρεμπέτικο. Ήταν ο ίδιος άνθρωπος που τις «πέτρινες» μέρες των τελευταίων χρόνων της δεκαετίας του 70, παραμονές απεργιών έμπαινε σε ιδιωτικές τράπεζες και ανέβαινε στα γκισέ να μιλήσει, «αναγκάζοντας» όχι μόνο τους συναδέλφους αλλά και τους πελάτες να τον παρακολουθούν να αναπτύσσει με πάθος τους λόγους της απεργίας.

Έδινε χωρίς να παίρνει. Από τους πρώτους (και ελάχιστους ) συνδικαλιστές που δεν έκανε χρήση της Σ.Σ.Ε.που δίνει τη δυνατότητα ακώλυτης βαθμολογικής εξέλιξης στους αποσπασμένους.

Μετά τη συνταξιοδότησή του από την Ιονική συνέχισε την προσφορά του μέσα από την αριστερά, όντας βαθιά πολιτικοποιημένος και ακράδαντα πεισμένος για την ανάγκη ενότητάς της. Η καθημερινότητα και η στάση ζωής του δεν πρόδωσε τα πιστεύω του.

Καλό ταξίδι Σωτήρη. Θα μας λείψει ο ζεστός λόγος σου κι η συντροφική παρουσία σου.