ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΜΕΝΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

Συνέντευξη του Μ.Π. στον Δ. Γκιβίστη(από την εφημερίδα ΕΠΟΧΗ)

Οι εταιρείες ενοικίασης εργαζομένων έχουν μετατραπεί πλέον σε καθοριστικό ρυθμιστή των μελλοντικών μορφών εργασίας. Μέσα σε ένα καθεστώς σύγχρονου δουλεμπορίου, οι ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι -ή υπηρέτες δύο αφεντάδων-, αποτελούν ένα ευέλικτο και φτηνό εργατικό δυναμικό, χωρίς πολλά ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα και χωρίς καμία συνδικαλιστική εκπροσώπηση.  Για τα προβλήματα του χώρου τους, μιλήσαμε με την Μ. Π. από το Φόρουμ Νοικιασμένων Εργαζόμενων (noikiasmenoi-ergazomenoi.blogspot.com)

-Τι είναι το Φόρουμ Νοικιασμένων Εργαζόμενων και ποιοι λόγοι σας οδήγησαν σε αυτήν την πρωτοβουλία;

-Είμαστε μια ομάδα εργαζομένων προερχόμενοι από τον χώρο των Τραπεζών και εργαζόμαστε σε αυτές υπό το καθεστώς της ενοικίασης. Ως νοικιασμένοι, καθημερινά βιώνουμε ένα είδος διάκρισης στο χώρο εργασίας μας. Είμαστε υπάλληλοι δεύτερης κατηγορίας, με χαμηλότερους  μισθούς (έως και 50%) από τον μόνιμο υπάλληλο του διπλανού μας γραφείου με τον οποίο έχουμε το ίδιο ακριβώς αντικείμενο εργασίας, με ανυπαρξία επιδομάτων όπως ορίζει ο νόμος ανάλογα με το πόστο που εργαζόμαστε, με καμία αναγνώριση προϋπηρεσίας αφού όλοι σύμφωνα με τις συμβάσεις που μας υποχρεώνουν να υπογράψουμε είμαστε υπάλληλοι γραφείου,  παρόλο που συνήθως τα προσόντα (πτυχία ΤΕΙ, ΑΕΙ & μεταπτυχιακά) και η εκπαίδευσή μας στην τράπεζα μας καθιστούν εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό. Επιπλέον, ζούμε καθημερινά με το φόβο της απόλυσης σε περίπτωση που αποφασιστούν περικοπές προσωπικού. Οι τράπεζες συνεργάζονται είτε με Εταιρείες Προσωρινής Απασχόλησης με σκοπό να τους παραχωρούν ευέλικτο ανθρώπινο δυναμικό, είτε με άλλες εταιρείες  οι οποίες λειτουργούν ως εργολάβοι, συνάπτοντας συμβάσεις με τις τράπεζες για την ολοκλήρωση ενός έργου ορισμένου χρόνου. Με αυτήν τη δικαιολογία της ανάγκης εργατικού δυναμικού για την ολοκλήρωση αυτού του υποτιθέμενου έργου με ημερομηνία λήξης, μας νοικιάζουν στις τράπεζες οι οποίες μας απασχολούν ασταμάτητα για 7, 10 και παραπάνω χρόνια. Όλα αυτά μας οδήγησαν στο να συγκροτήσουμε το Φόρουμ Νοικιασμένων Εργαζομένων για να διεκδικήσουμε τα νόμιμες παροχές που μας αναλογούν ως προς τις συμβάσεις μας, τις αποδοχές μας, τις εργασιακές συνθήκες κ.λ.π.

-Το τελευταίο διάστημα παρατηρούμε πολλές προσπάθειες οργάνωσης στο χώρο της επισφαλούς εργασίας. Θεωρείς ότι αυτή η έντονη κινητικότητα συνδυάζεται και με τα ολοένα περισσότερα φαινόμενα εργοδοτικής τρομοκρατίας;

-Το φαινόμενο της επισφαλούς εργασίας ξεκίνησε την τελευταία δεκαετία περίπου και αγγίζει όχι μόνο τους νέους ανθρώπους που τώρα βγαίνουν στην αγορά εργασίας, αλλά και μεγαλύτερους που έχουν οικογένειες και παιδιά. Κανείς δεν μπορεί να μείνει άπραγος μπροστά σε αυτή την προσπάθεια καταστρατήγησης των εργασιακών μας δικαιωμάτων και θεωρώ ότι ο κόσμος έχει αγανακτήσει και αντιδρά, αφενός μεν για να διασφαλίσει το δικαίωμά του σε αξιοπρεπή εργασία, αφετέρου για να μην πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις το πρόβλημα. Με το πρόσχημα της οικονομικής  κρίσης τα φαινόμενα αυτά θα ενταθούν, και πολλοί εργαζόμενοι θα απολυθούν ή θα χάσουν εργασιακά δικαιώματα χωρίς απαραίτητα να συντρέχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος. Απλά για να εξασφαλίσουν ακόμη περισσότερα κέρδη οι εταιρείες.

 -Ο θεσμός των ενοικιαζόμενων εργαζομένων, έτσι όπως νομιμοποιήθηκε με τον Ν. 2956/2001 (με Υπουργό Εργασίας τον Ρέππα) που καθορίζει το καθεστώς λειτουργίας των Εταιρειών Προσωρινής Απασχόλησης, αποτελεί μια από τις πιο σκληρές μορφές ευέλικτης απασχόλησης. Εσείς, ως θύματα αυτής της κατάστασης, ποια αιτήματα έχετε ως πρωταρχικά;

-Το βασικό μας αίτημα είναι να σταματήσει να παραβιάζεται κατάφορα η αρχή «ίση αμοιβή για ίση εργασία». Δεν μπορούμε να σκύψουμε το κεφάλι και να ανεχθούμε αυτή την κατάσταση, η οποία συνεχώς εξαπλώνεται σε πολλούς τομείς. Αν εμείς σήμερα βιώνουμε αυτό το καθεστώς σε έναν βαθμό, τα επόμενα χρόνια η κατάσταση θα χειροτερέψει.  Είμαστε κατά της διάσπασης των εργαζομένων. Θεωρούμε ότι οι συλλογικές προσπάθειες είναι αυτές που αποφέρουν αποτελέσματα και γι αυτό το λόγο διεκδικούμε την ένταξη μας στα ήδη υπάρχοντα σωματεία, παρά τις παράλογες αντιδράσεις που συναντούμε. Δεν θέλουμε ατομικές συμβάσεις με τις οποίες ο καθένας από εμάς γίνεται έρμαιο του εργοδότη του, αλλά συλλογικές.   

-Σημαντικό όμως είναι και το θέμα της συνδικαλιστικής σας εκπροσώπησης. Πρόσφατα διάβασα, ότι στις εκλογές επιτροπής υγιεινής και ασφάλειας στην Cosmote, εξαιρέθηκαν από την εκλογική διαδικασία οι ενοικιαζόμενοι συνάδελφοί σας και μάλιστα με την συναίνεση της πλειοψηφίας των συνδικαλιστικών παρατάξεων.

-Τα σωματεία έχουν υποχρέωση να εντάσσουν ως μέλη και να εκπροσωπούν όλους τους υπαλλήλους που εργάζονται στο χώρο τους. Μόνο έτσι διασφαλίζεται η ενότητα των εργαζομένων. Έχουν υποχρέωση  και συμφέρον να κινούνται προς την κατεύθυνση αυτή για να έχουν αποτέλεσμα οι αγώνες τους.

-Στην ανάπτυξη της υπενοικίασης είναι αρνητικά σημαντικός ο ρόλος του Δημόσιου. Όχι μόνο για τον μεγάλο αριθμό ενοικιαζόμενων που απασχολεί (όπως οι 950 από τους συνολικά 2100 υπαλλήλους που έχει το κρατικό Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο) αλλά και γιατί ποτέ δεν έχει καταγγελθεί καμία σύμβαση. Τι λες;

-Όπως είπες, στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο υπάρχει μεγάλος αριθμός ενοικιαζόμενων,  επίσης στη ΔΕΗ - με την πρόφαση της εργολαβίας - και σε άλλους δημόσιους φορείς. Οι ενοικιαζόμενοι φοβούνται να απευθυνθούν στην Επιθεώρηση Εργασίας για να πληροφορηθούν για τα εργασιακά τους δικαιώματα, πόσο μάλλον για να προχωρήσουν σε κάποια καταγγελία. Ζούμε με τον φόβο της απόλυσης και όχι γιατί κριθήκαμε ανεπαρκείς στο αντικείμενο που έχουμε αναλάβει. Αποτελούμε φτηνό, ευέλικτο ανθρώπινο δυναμικό χωρίς δικαιώματα, γι αυτό και μας προτιμούν. Μπροστά λοιπόν στο φόβο μη χάσουμε τη δουλειά μας, λογικό είναι να αναγκαζόμαστε να εργαζόμαστε για χρόνια υπό καθεστώς ενοικίασης, ξέροντας ότι γινόμαστε αντικείμενα εκμετάλλευσης, αλλά και χωρίς να μπορούμε να αντιδράσουμε.

-Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, αν εργάζεστε περισσότερο από 18 μήνες πρέπει  να προσληφθείτε με συμβάσεις αορίστου χρόνου. Ωστόσο όμως, ακόμα και στην Εθνική Τράπεζα που βρίσκεται υπό κρατικό έλεγχο, υπάρχουν εργαζόμενοι που δουλεύουν ως  ενοικιαζόμενοι από το 1998. Πως γίνεται αυτό;

-Από ότι πληροφορούμαστε, ειδικά η Εθνική Τράπεζα χρησιμοποιεί εκτενώς την τακτική της ενοικίασης υπαλλήλων. Σε πολλές μάλιστα διευθύνσεις οι νοικιασμένοι εργαζόμενοι ξεπερνούν το 50%. Η ισχύουσα νομοθεσία προβλέπει τη μονιμοποίηση  των ενοικιαζομένων ύστερα από το πέρας του 18μηνου. Κι όμως οι Τράπεζες μαζί με τις Εταιρίες Προσωρινής Απασχόλησης πάντοτε κάποιο παραθυράκι βρίσκουν στο νόμο ή εφευρίσκουν τρόπους για να μας νοικιάζουν επί χρόνια, ενώ ουσιαστικά καλύπτουμε πάγιες και διαρκείς ανάγκες, όπως και οι μόνιμοι συνάδελφοι μας. Δεν μπορούμε να ξέρουμε ακριβώς το περιεχόμενο των συμβάσεων που υπογράφονται μεταξύ των τραπεζών και των εταιρειών ενοικίασης, γιατί όταν τους ζητηθούν επικαλούνται προσωπικά δεδομένα και αρνούνται να τις κοινοποιήσουν.     

-Σύμφωνα με στοιχεία της ΓΣΕΕ, ο αριθμός των ενοικιαζόμενων εργαζόμενων έχει δεκαπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια. Όμως το ενδιαφέρον δεν είναι μόνο η αύξησή των αριθμών, όσο τα χαρακτηριστικά αυτής της νέας μορφής επισφαλούς εργασίας, και χαρακτηριστική είναι η δολοφονική επίθεση στην Κ. Κούνεβα. Θεωρείς ότι το πράγμα δείχνει να αγριεύει;

Πράγματι, όπως έχουμε πληροφορηθεί από επίσημη έκθεση της ΓΣΕΕ, το φαινόμενο αυτό έχει δεκαπλασιαστεί την τελευταία διετία. Από 0,2% πριν 2 χρόνια, σήμερα αγγίζει το 2% και θα συνεχίσει να αυξάνεται. Η επίθεση στην Κούνεβα, έδειξε για μια ακόμη φορά που μπορεί να φτάσει η ασυδοσία των εργοδοτών και υπάρχουν και άλλα παρόμοια περιστατικά τα οποία δυστυχώς δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας, γιατί πολύ απλά οι εργαζόμενοι, όντας ακάλυπτοι συνδικαλιστικά, δεν τα καταγγέλλουν από φόβο μην πάθουν κάτι χειρότερο.