|
Του ΤÜσου Πετρüπουλου*
Η απüφαση του ΣτΕ 2307/2014 διασþζει μεν τη μονομερÞ προσφυγÞ στη διαιτησßα και Ýτσι θα ξαναûπÜρξουν ΣυλλογικÝς ΣυμβÜσεις Εργασßας για τους μισθοýς και τους λοιποýς üρους εργασßας. Επικυρþνει, üμως, σειρÜ μÝτρων απορρýθμισης του εργατικοý δικαßου και την εξαφÜνιση εργασιακþν δικαιωμÜτων, υπü την γνþριμη επßκληση του δημοσßου συμφÝροντος και της δημοσιονομικÞ κρßσης. Το ανþτατο διοικητικü δικαστÞριο αποδÝχεται ανÝλεγκτα ως δημüσιο συμφÝρον οτιδÞποτε επικαλεßται η κυβÝρνηση ως τÝτοιο. Χωρßς να εξαρτÜ,τουλÜχιστον, την κρßση του για τη συνταγματικüτητα των μÝτρων περιορισμοý της συλλογικÞς αυτονομßας, απü μßα ευλογοφανÞ τεκμηρßωση (π.χ. με ειδικÞ οικονομικοτεχνικÞ μελÝτη, üπως απαιτεß η μειοψηφßα της παραπÜνω απüφασης) της αναγκαιüτητας και της προσφορüτητας των μÝτρων αυτþν για την εξυπηρÝτηση του δημοσßου συμφÝροντος που επικαλεßται η απüφαση. Ετσι, Ýκρινε ως επιτρεπτÞ την αναδρομικÞ κατÜργηση ρυθμßσεων Συλλογικþν ΣυμβÜσεων Εργασßας, δηλαδÞ ρυθμßσεων με νομικÞ ισχý, για τις αμοιβÝς και τους üρους εργασßας των εργαζüμενων.
Αδιαφορþντας για το üτι διατÞρηση στις ατομικÝς συμβÜσεις εργασßας των üρων ΣΣΕ που λÞγουν Þ καταγγÝλλονται, Ýχει θεσμοθετηθεß με αναγκαστικü νüμο απü το Ýτος 1935 και εξακολοýθησε να προβλÝπεται στο ν.3239/1955 και στο ν. 1876/1990. Μεßωση μισθοý, επειδÞ Ýληξε αντßστοιχη ΣυλλογικÞ Σýμβαση Εργασßας, Þταν αδιανüητη και ανεπßτρεπτη διüτι οι συλλογικÝς συμβÜσεις εργασßας εßναι εξοπλισμÝνες απü το Σýνταγμα με ισχý νüμου και δεν μπορεß να γßνει αποδεκτÞ η ασυνÝχεια και το κενü που προκαλεß με χαοτικü τρüπο η κατÜργηση της μετενÝργειας. Πρüκειται για τη γνωστÞ «μετενÝργεια» που το Ýτος2012, οπüτε καταργÞθηκε, συμπλÞρωσε 77 Ýτη ζωÞς.
Η διαρκÞς συμπßεση του εργασιακοý κüστους και η απßσχνανση των προστατευτικþν διατÜξεων του εργατικοý δικαßου εξακολουθοýν να προβÜλλονται ως η μοναδικÞ σωτηρßα, μολονüτι η σωρευθεßσα κοινωνικÞ εμπειρßα Ýχει πλÝον αποδεßξει τις καταστροφικÝς συνÝπειες που επιφÝρουν στην κοινωνικÞ συνοχÞ, τις πολιτικÝς ενßσχυσης της απασχüλησης, την ηθικÞ της εργασßας και την οικονομßα εν γÝνει, οι αλλεπÜλληλες μειþσεις μισθþν και συντÜξεων. Εντοýτοις,το ßδιο Ανþτατο ΔικαστÞριο κÞρυξε αντισυνταγματικÞ μüνο την αναδρομικÞ μεßωση των μισθολογικþν αποδοχþν των δικαστþν και των ενστüλων, με την ΚυβÝρνηση να σπεýδει να νομοθετÞσει τη συμμüρφωσÞ της για τους μισθοýς των δικαστþν προς το παρüν.
Σε παλαιüτερο Üρθρο μου (Περιοδικü ΜΟΝΟ – Τεýχος2ο /14 Φεβρουαρßου 2012), με αφορμÞ την κατÜργηση της Διαιτησßας, εßχα διατυπþσει σχετικÝς σκÝψεις:
Αραγε προτρÝπονται τα συνδικÜτα στην Üνευ κανüνων ανÜπτυξη της αγωνιστικÞς δυναμικÞς που επιδεßκνυαν κατÜ την προ του 1935περßοδο; Θα ανεχθεß η κρατοýσα εξουσßα την ελεýθερη ανÜπτυξη των κοινωνικþν συγκροýσεων, καθþς πια η δυναμικÞ της αναμÝτρησης αναδεικνýεται ο μοναδικüς παρÜγοντας για την επιβολÞ ρυθμßσεων που κατÜ τα δικÜ του συμφÝροντα κÜθε μÝρος θα θεωρεß üτι ανταποκρßνονται στο ουσιαστικü δßκαιο; Διüτι üταν καταστρÝφονται θεσμοß που καθιερþθηκαν αφοý η κοινωνßα διÜνυσε χρüνια σκληρüτητας, βßας,αυταρχισμοý, διωγμþν, η Ιστορßα μπορεß να επαναλαμβÜνεται. Οι ανιστüρητοι συντÜκτες των διαδοχικþν νüμων που κατεδÜφισαν το εργατικü δßκαιο νομοθετοýν παραβιÜζοντας Ýξι τουλÜχιστον Üρθρα του ΣυντÜγματος, τÝσσερις Διεθνεßς ΣυμβÜσεις Εργασßας, τα Üρθρα 4 και 6 του Ευρωπαúκοý Κοινωνικοý ΧÜρτη, το Üρθρο151 της ΣυνθÞκης της Λισαβüνας, αρκετÝς διατÜξεις του ΧÜρτη Θεμελιωδþν ΔικαιωμÜτων υπü τον τßτλο IV (Αλληλεγγýη) και το Πρþτο Πρüσθετο Πρωτüκολλο της Σýμβασης των ΔικαιωμÜτων του Ανθρþπου. ΔιαλÝγουν ποιους νüμους δεν θα τηροýν και ποιους θα μας επιβÜλλουν. Για πρþτη φορÜ γßνεται με τüση ευκρßνεια αντιληπτÞ η παραβατικüτητα της εξουσßας üταν εßναι να εξυπηρετÞσει συγκεκριμÝνα συμφÝροντα. Και γι' αυτü δεν νομιμοποιεßται η αξßωση σεβασμοý σε νüμους που με ιδιοτÝλεια υπαγορεýτηκαν κατÜ παρÜβαση θεμελιωδþν ατομικþν δικαιωμÜτων.
Η αναβßωση της Διαιτησßας, μετÜ την παραπÜνω απüφαση του ΣτΕ (2307/2014), θα πρÝπει να επαναφÝρει στην ημερÞσια διÜταξη των συνδικαλιστικþν οργανþσεων τον επαναπροσδιορισμü των ρυθμßσεων που στο μεταξý καταργÞθηκαν.
Με την επßγνωση üτι η υπερßσχυση των επιχειρησιακþν ΣΣΕ, ακüμη και απü κατασκευασμÝνες «Ενþσεις Προσþπων» που εισÞγαγε το Üρθρο 37του ν. 4024/2011, μπορεß να καμφθεß μüνο με κοινÝς ρÞτρες αναφορÜς στις ΕθνικÝς ΓενικÝς και στις ΚλαδικÝς και ΟμοιοεπαγγελματικÝς ΣΣΕ. ΧρειÜζεται συγχρονισμüς και εγρÞγορση. Με τÝτοιες πρωτοβουλßες μποροýν να αποτραποýν και τα κυοφοροýμενα μÝτρα για πιο δραστικοýς περιορισμοýς του απεργιακοý δικαιþματος και γενßκευσης της απελευθÝρωσης των ομαδικþν απολýσεων. Η πολιτικÞ ωριμüτητα του συνδικαλιστικοý κινÞματος δοκιμÜζεται και πÜλι σε δυσχερεßς συνθÞκες για την οικονομικÞ και κοινωνικÞ ανÜπτυξη.
* Δικηγüρος – Εργατολüγος
|
