Η  απεργία της 2ας Απρίλη ευκαιρία αντεπίθεσης

Η οικονομική κρίση κατακλύζει πια όλα τα κράτη του κόσμου. Οι νεοφιλελεύθεροι που οδήγησαν τη διεθνή οικονομία στην πρωτοφανή κρίση, είναι οι ίδιο που αποφασίζουν και διαχειρίζονται την έξοδο απ’ αυτήν. Ιδιαίτερα εμφανές είναι στην Ευρώπη. Οι Μπαρόζο, Τρισέ, Μπράουν, Μέρκελ, Μπερλουσκόνι εξακολουθούν να βαδίζουν στους ίδιους νεοφιλελεύθερους δρόμους. Πιστεύουν ότι μπορεί να βγει η Ευρώπη από την κρίση με τη γνωστή συνταγή: λιτότητα, ανεργία, ξεχαρβάλωμα του κοινωνικού κράτους, απορρύθμιση εργασιακών σχέσεων.

Οι εργαζόμενοι, σταδιακά αντιλαμβάνονται ότι βρίσκονται αντιμέτωποι σ’ ένα ανηλεή ταξικό πόλεμο. Στην Ελλάδα, η ΝΔ είναι η εμπροσθοφυλακή της επίθεσης. Παγώνει τους μισθούς –πιθανόν όχι μόνο για το 2009 αλλά και μέχρι το 2011– στηρίζει πολιτικά τους εργοδότες για να μειώσουν τον παραγωγικό χρόνο εργασίας και τις αποδοχές, που προχωρούν ακάθεκτοι στηριζόμενοι σε νόμους του ΠΑΣΟΚ. Αφήνουν το προνομιακά ταξικό φορολογικό σύστημα ως έχει, προκειμένου να συντηρήσουν την προκλητική κερδοφορία του κεφαλαίου μεταφέροντας τα βάρη, με τον πιο αναίσχυντο τρόπο, στους εργαζόμενους. Τρανό παράδειγμα οι τράπεζες και οι μέτοχοί τους με την τεράστια και πρωτοφανή παγκοσμίως κερδοφορία τους, που για τη σωτηρία τους υποχρεώνεται  να γίνει αρωγός ο εργαζόμενος με τα 28 δισ. Όλα αυτά το ΠΑΣΟΚ τα στηρίζει επί της ουσίας, διαφωνώντας στα διαδικαστικά και στα επιμέρους.

Η απεργία της Πέμπτης 2 Απρίλη που – επιτέλους – κήρυξαν ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ μπορεί και πρέπει να αποτελέσει την έναρξη ενός μακρού και δύσκολου αγώνα αντίστασης και αντεπίθεσης της εργατικής τάξης. Αρκεί οι ηγεσίες των συνδικάτων, που ηγεμονεύονται από ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ να εγκαταλείψουν τις λογικές της συναίνεσης που διαμορφώνουν τα κόμματά τους και οι εργοδότες. Πάντα -περισσότερο σήμερα- όμως, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με τη μαζική συμμετοχή τους πρέπει να βγουν στο προσκήνιο και να διαμορφώσουν τους όρους της σύγκρουσης.

Η ταξική πάλη αφορά όλη την Ευρώπη. Οι εργοδότες και οι κυβερνήσεις αποφασίζουν συντονιζόμενοι. Η εργατική τάξη της Ευρώπης, όμως, εν συνόλω απουσιάζει. Έστω και τώρα οι ηγεσίες ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ πρέπει να πάρουν πρωτοβουλίες κοινής πανευρωπαϊκής δράσης.

Η απεργία της Πέμπτης γι’ αυτούς τους λόγους μπορεί να αποτελέσει αρχή ανάταξης του εργατικού κινήματος.