ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ
Στη ΣωσÜνα ΔελÞμπαση του Ευαγγελισμοý
Τα σημαντικüτερα πολιτιστικÜ ιδρýματα μιας χþρας εßναι τα νοσοκομεßα της, δεν εßναι τα μουσεßα, τα θÝατρα, οι βιβλιοθÞκες και τα παρüμοια. Στον τρüπο που αντιμετωπßζει μια κοινωνßα και Ýνα κρÜτος τον Üρρωστο, τον ανÜπηρο, τον ανÞμπορο γÝροντα, εκεß φαßνεται ο πολιτισμüς. Ολα τα Üλλα Ýρχονται δεýτερα και τρßτα. Στην αντιμετþπιση των αρρþστων δοκιμÜζονται οι ηθικÝς αξßες της κοινωνßας συλλογικÜ και του καθενüς μας ατομικÜ.
Η ιατρικÞ ασκεßται σÞμερα κυρßως στα νοσοκομεßα, στο πλαßσιο τερÜστιων και πολýπλοκων υγειονομικþν συστημÜτων, στο κÝντρο της üμως εξακολουθεß να βρßσκεται πÜντα το πρüσωπο του γιατροý. Η ιατρικÞ εßναι επιστÞμη και τÝχνη.Οπως σοφÜ και λιτÜ Ýγραψε ο Χανς Γιüνας «η ιατρικÞ εßναι επιστÞμη· το ιατρικü επÜγγελμα εßναι η Üσκηση μιας τÝχνης, θεμελιωμÝνης πÜνω σε αυτÞ την επιστÞμη».ΚαρδιÜ της ιατρικÞς τÝχνης εßναι η διÜγνωση και κυρßως η θεραπεßα. Η ιατρικÞ,ειδικÜ η σýγχρονη, δεν εξαντλεßται βεβαßως στη θεραπεßα. Οταν αυτÞ εßναι πια αδýνατη, τüτε τη θÝση της παßρνει η προσπÜθεια για ανακοýφιση του πüνου και για ανþδυνο και ειρηνικü τÝλος Þ, στην περßπτωση της χρüνιας ανßατης νüσου, για τη βελτßωση, üσο γßνεται, των συνθηκþν της ζωÞς του πÜσχοντος. ΥπÜρχουν και Üλλες δραστηριüτητες του γιατροý, πÜντα στην υπηρεσßα της ζωÞς, üπως η παρακολοýθηση της κýησης μιας γυναßκας και η γÝννα ενüς παιδιοý Þ το ευρýτατο πεδßο της πρüληψης. Πρωτßστως üμως ο γιατρüς εßναι θερÜπων. Αυτü που περιμÝνει ο ασθενÞς απü αυτüν εßναι να τον θεραπεýσει, να τον γιÜνει. Κεντρικü στοιχεßο της θεραπευτικÞς του συνεßδησης εßναι η ικανüτητÜ του να ακοýει τον Üρρωστο, απü σωστÞ απüσταση, χωρßς να ταυτßζεται μαζß του, να ακοýει τη σιωπÞ του και την κραυγÞ του, να ακοýει το αφÞγημα της αρρþστιας του αλλÜ και το αφÞγημα της ζωÞς του. Συνεκτιμþντας τα δεδομÝνα, ο γιατρüς θα λÜβει στο τÝλος, σε συνομιλßα με τον ασθενÞ, τη θεραπευτικÞ απüφασÞ του και θα αναλÜβει την ευθýνη της.
Η θεραπευτικÞ συνεßδηση και αποστολÞ του γιατροý απειλεßται σÞμερα πολλαπλþς,και üχι μüνο, üπως νομßζεται, απü το νεοφιλελεýθερο πνεýμα, που απειλεß να υποτÜξει τη θεραπευτικÞ απüφαση σε οικονομικÜ κριτÞρια, αντιφερüμενα προς το ιατρικþς ορθü. Απειλεßται, αßφνης, σοβαρÜ απü την ποινικοποßηση της ιατρικÞς,μÝσω κυρßως των ασφαλιστικþν εταιρειþν, üπως μαρτυρεß το παρÜδειγμα των ΗνωμÝνων Πολιτειþν. Οταν ο γιατρüς εργÜζεται υπü την απειλÞ της ποινικÞς δßωξης και της καταβολÞς τερÜστιων αποζημιþσεων, τüτε παýει να εßναι θερÜπων.Οχυρþνεται πßσω απü πρωτüκολλα, στατιστικÝς και προγνþσεις, συνÞθως τις δυσμενÝστερες για να εßναι καλυμμÝνος, και αποποιεßται τη θεραπευτικÞ ευθýνη του. Μα δεν πÜμε στον γιατρü για να μας πετροβολÞσει με στατιστικÝς, τις οποßες Üλλωστε βρßσκουμε και εμεßς οι ßδιοι στο Διαδßκτυο, αλλÜ για να μας κÜνει καλÜ,üσο περνÜει απü το χÝρι του.
Η ΕλλÜδα εßχε και Ýχει καλοýς γιατροýς, με γνþση, τÝχνη και Ýγνοια για τον Üρρωστο. Στις ΙατρικÝς ΣχολÝς της χþρας μπαßνουν οι καλýτεροι μαθητÝς των σχολεßων μας, μαθητÝς δηλαδÞ που Þταν üλα τα σχολικÜ χρüνια σταθερÜ καλοß,επιμελεßς, εργατικοß, με σωματικÝς και ψυχικÝς αντοχÝς, πειθαρχημÝνοι. Οσοι απü αυτοýς φοιτοýν με συνÝπεια και ενδιαφÝρον, αποφοιτοýν με üλες τις προûποθÝσεις να γßνουν καλοß γιατροß. Και Ýνας ικανüς αριθμüς απü αυτοýς πρÜγματι γßνονται.
Αυτοß οι καλοß και, ανÜμεσÜ τους, αρκετοß πολý σπουδαßοι γιατροß Ýρχονται να ασκÞσουν την τÝχνη τους σε Ýνα σýστημα υγεßας που πÜσχει θεσμικÜ. Αυτü Þταν και εξακολουθεß να εßναι το πρüβλημα της χþρας, το θεσμικü ÝλλειμμÜ της, το οποßο εμποδßζει ικανοýς και ταλαντοýχους ανθρþπους, εν προκειμÝνω τους γιατροýς, να κÜνουν καλýτερα τη δουλειÜ τους. Αυτü το Ýλλειμμα Ýπρεπε να θεραπεýσουμε, πηγÞ ταλαιπωρßας για τους ασθενεßς μα και για τους ßδιους τους γιατροýς, αλλÜ üχι λιγüτερο και πηγÞ διαφθορÜς, αντß να κατηγοροýμε αναιδþς το ιατρικü και νοσηλευτικü προσωπικü μας.
Εχω την εντýπωση πως η σημερινÞ δεινÞ κρßση Ýχει οξýνει την ηθικÞ συνεßδηση των γιατρþν. ΒλÝποντας οι περισσüτεροι το üραμα του πλουτισμοý να χÜνεται στο ορατü μÝλλον Ýρχονται üλο και πιο κοντÜ στον πÜσχοντα συνÜνθρωπο που καταφεýγει στη βοÞθειÜ τους. Εχω δει κορυφαßους γιατροýς να εργÜζονται στα νοσοκομεßα μας,κÜτω απü πολý αντßξοες συνθÞκες, με αυταπÜρνηση, χωρßς να παßρνουν ανÜσα,κÜνοντας ταυτüχρονα χρÝη γραμματÝα και νοσηλευτÞ.
Οταν η κρßση περÜσει και γραφτεß με ψυχραιμßα η ιστορßα αυτþν των χρüνων,πρÝπει κÜποιος να φροντßσει να γρÜψει λßγες σελßδες για τους γιατροýς και τους νοσηλευτÝς των νοσοκομεßων μας, που πÜλεψαν üλο αυτü το διÜστημα για να κρατÞσουν τη χþρα ζωντανÞ – κυριολεκτικÜ.
ΠηγÞ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
|
