Σκοτώνουν τους εργαζόμενους πριν γεράσουν

Ο Λόρδος Κέινς παρότρυνε να κάνουμε βραχυπρόθεσμες προβλέψεις, γιατί "μακροπρόθεσμα θα είμαστε όλοι νεκροί". Η συζήτηση για τις συντάξεις κινείται προς την αντίθετη λογική: οι μακροπρόθεσμες προβλέψεις των επαϊόντων "σκοτώνουν" τους εργαζόμενους βραχυπρόθεσμα. Προβλέψεις τελείως υποθετικές, που βασίζονται στην άλογη λογική του νεοφιλελευθερισμού. Σταθερά υποστηρίζουν πως αν δεν αυξηθούν άμεσα τα όρια ηλικίας, το σύστημα θα έχει χρεοκοπήσει λόγω της σχέσης εργαζομένων-συνταξιούχων. Λάθος υπολογισμός. Η συντριπτική πλειονότητα των νέων θέσεων εργασίας είναι εποχικές και ανασφάλιστες. Όσο περισσότερο ένας "γέρος" παραμένει στην εργασία τόσο ένας "νέος" μένει εκτός. Είναι απλή πράξη αριθμητικής : + α – α = 0. Εκτός βέβαια αν σκοτώνουμε τους "γέρους" ως μη παραγωγικούς.

Και αν υπάρχει κάποια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, αυτή μπορεί να αντιμετωπισθεί δίνοντας επιπλέον χρήματα από τον προϋπολογισμό. Μπορεί αυτοί οι υπολογισμοί να σας φαίνονται βλάσφημοι, γι' αυτό και συνεχίζω να βλασφημώ ακόμη λίγο. Από τη δεκαετία του '80 κάθε συζήτηση γύρω από ελλειμματικούς προϋπολογισμούς, χρέη και ελλείμματα εντοπίζει έναν και μοναδικό ένοχο: την εργασία, το κόστος της (άμεσο και έμμεσο), την ανελαστικότητά της.

Το ότι πίσω από την αφηρημένη έννοια της εργασίας υπάρχουν υπαρκτοί άνθρωποι ουδόλως απασχολεί τους επαΐοντες. Και έτσι αντιμετωπίζουν την εργασία ως ένα κόστος παραγωγής, ως μια μεταβλητή του κόστους παραγωγής όπως οι άλλες, μειώνοντας συνεχώς την τιμή της αγοράς της και ελαστικοποιώντας την όσο μπορούν. Η εργασία ως αριθμός οικονομικού μεγέθους πρέπει να λοιπόν να συμπιεσθεί, αδιαφορώντας αν οι εργαζόμενοι γίνουν φτωχότεροι, ορισμένου χρόνου, μακροχρόνια άνεργοι. Αν γίνουν δυστυχισμένοι και ανασφαλείς.

Η ίδια λογική ισχύει και για τις συντάξεις. Οι επαΐοντες δεν βρίσκουν τίποτα το παράδοξο όταν από τη μία επιβάλλουν επισφαλείς σχέσεις εργασίας, στερώντας τα Ταμεία από τις εισφορές, και από την άλλη αυξάνουν την ηλικία συνταξιοδότησης και μειώνουν τις συντάξεις γιατί ο λογαριασμός δεν τους βγαίνει. Ο Μαρξ γράφει ότι φθάνει η στιγμή που η αστική τάξη "δεν μπορεί πλέον να ασκήσει την εξουσία, γιατί δεν μπορεί να εγγυηθεί την επιβίωση των σκλάβων της. Γιατί είναι αναγκασμένη να τους αφήσει να βυθιστούν σε μία κατάσταση όπου αντί να τρέφεται από αυτούς (τους εργαζόμενους) πρέπει να τους τρέφει αυτή".

Αυτή είναι η περίφημη κρίση του κοινωνικού κράτους, απογυμνωμένη από στερεοτυπίες, ιδεολογήματα και "αντικειμενικές" αναλύσεις. Αυτή είναι η κρίση του Ασφαλιστικού: πρέπει σήμερα να χρηματοδοτηθεί από το κεφάλαιο για να υπάρξει. Για να επιβιώσουν οι εργαζόμενοι όταν "πάψουν να είναι παραγωγικοί". Και αυτό προσπαθεί να αποφύγει σήμερα η "διεθνής του καπιταλισμού" πιέζοντας για "μεταρρυθμίσεις".

Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε μία ακόμη ασφαλιστική μεταρρύθμιση για να "σωθούν οι συντάξεις". Οι αναλογιστικές μελέτες δείχνουν ότι το κοινωνικό κόστος είναι δυσανάλογο με τα οφέλη. Ότι οι γνωστές συνταγές δίνουν παράταση στα Ταμεία από ένα έως δύο χρόνια. Χρειάζονται χρήματα; Ιδού η δεύτερη βλασφημία: γιατί να μη βρεθούν από την αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου στην πηγή του; Να παρακρατείται π.χ. ένα ποσό από τον τζίρο των επιχειρήσεων ή (και) να καταβάλλεται ένα ποσοστό των διοδίων των ιδιωτικοποιημένων πλέον εθνικών δρόμων, που τα τσεπώνουν οι εργολάβοι, στα Ταμεία. Χωρίς αύξηση βέβαια των διοδίων. Γιατί η κυρίαρχη πολιτική δεν το επιτρέπει, γιατί αυτό θα ανέτρεπε τις πολιτικές του κεφαλαίου για την εργασία. Γιατί αυτό θα σήμαινε μία αριστερή πολιτική. Οπότε καλύτερα να λύσουμε το συνταξιοδοτικό "σκοτώνοντας τα άλογα πριν γεράσουν".

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΜΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ από την ΑΥΓΗ της 29/11/2009