Ο καθημερινός φασισμός

  Σχόλιο για τις δηλώσεις Καρατζαφέρη

Από την «ΕΠΟΧΗ» 6.12.09

Ο πιο επικίνδυνος φασισμός δεν είναι εκείνος που έρχεται με τις σημαίες και τα λάβαρά του. Είναι ο ύπουλος, καθημερινός, που σταλάζει δηλητήριο στις συνειδήσεις του κόσμου, όταν, ανύποπτος, ακούει συζητήσεις για τα πιο καθημερινά του προβλήματα.

• Όταν εισπράττει το καλυμμένο μίσος για τον πρόσφυγα με μια τυπικά «θεμιτή» ένσταση για το διαμέρισμα που δόθηκε στην Κούνεβα, ενώ δεν προβλέπεται και για την άπορη πολύτεκνη ελληνίδα και άνεργη.

• Όταν μπολιάζεται με την αμφιβολία μήπως μια ενοικιαζόμενη από εργολάβους καθαρίστρια είναι τελικά προνομιούχα, επειδή διαθέτει αυτοκίνητο, έστω κι από δεύτερο χέρι. Αμφιβολία που βρίσκει έδαφος σε μια κοινωνία, όπου καθημερινά ο ένας γίνεται ή φοβάται μήπως γίνει φτωχότερος από το διπλανό του.

• Όταν τροφοδοτείται με ενέσιμο φθόνο για το 13ο μισθό του δημόσιου υπάλληλου, επειδή ο ίδιος δεν έχει καλά καλά τους άλλους δώδεκα. Φθόνο που υπονομεύει την τόσο απαραίτητη αλληλεγγύη, ιδίως στις δύσκολες ώρες, στρέφοντας τους εργαζόμενους τον ένα εναντίον του άλλου.

Είναι η πιο επικίνδυνη εκδοχή του φασισμού. Με όχημα τον χυδαίο λαϊκισμό, το δήθεν ενδιαφέρον για την τύχη των φτωχών υπηρετεί τα πιο ζωτικά συμφέροντα των πλούσιων και ισχυρών. Καλλιεργεί για λογαριασμό των τελευταίων το έδαφος για να βρίσκουν εξευτελιστικά φτηνή εργασία και φοβισμένους εργαζόμενους, απασχολημένους πιο πολύ με τον διπλανό τους, παρά με τον απέναντι, τον πραγματικό αντίπαλο. Διαλύει το «εμείς» και τη συλλογικότητα, το δημοκρατικό πνεύμα της αλληλεγγύης, υπέρ της τρομαγμένης ατομικότητας, που προτιμούν να βρίσκουν απέναντί τους, ευάλωτη, οι λίγοι ισχυροί. Για να την κρατούν υπάκουη.

X.Γ.