Αßσιον και θυσιαστικüν το νÝο Ýτος...
Του Χ. Γεωργοýλα απü την ΕΠΟΧΗ της 3/1/2010
ΕπειδÞ «ξοδεýουμε περισσüτερα απ' üσα παρÜγουμε»-εξ ου και τα πρωτοφανÞ δημοσιονομικÜ ελλεßμματα üλων σχεδüν των βιομηχανικþν κρατþν-πρÝπει να πÜρουμε τα μÝτρα μας μÝσα στο 2010 και να Ýρθουμε στα συγκαλÜ μας, αν δεν θÝλουμε να καταστραφοýμε.
¸τσι θα μποροýσαμε να συνοψßσουμε το νüημα των μηνυμÜτων επß τω νÝω Ýτει, που απηýθυναν οι απανταχοý πολιτικÝς ηγεσßες προς τους λαοýς.
Αν üμως αυτÞ η δυσαναλογßα ισχýει, καθ' υπüθεσιν, για τα δημοσιονομικÜ των κρατþν Þ και για το σýνολο των εθνικþν οικονομιþν, αν μεταφÝρουμε στο εσωτερικü κÜθε οικονομßας, κÜθε κρÜτους το συγκεκριμÝνο πρüβλημα, εßμαστε υποχρεωμÝνοι να το κÜνουμε üσο γßνεται πιο λιανÜ, να το εξειδικεýσουμε. ΔιαφορετικÜ, αυτü που μÝνει εßναι μια γενικÞ επßκληση της ανÜγκης για «θυσßες», επß δικαßων και αδßκων, επß δυναμÝνων και αδυνÜτων (και κυρßως επß των δεýτερων...).
Αυτü, εξÜλλου, επιθυμοýν οι κÞρυκες των «θυσιþν»: να προκληθεß γενικÞ σýγχυση, þστε να νομιμοποιηθεß η επßθεση κατÜ παντüς εισοδÞματος.
Ας Ýρθουμε, λοιπüν, στο εσωτερικü της εγχþριας οικονομßας. Για να δοýμε αν αυτü το δüγμα της δαπÜνης πÝραν των δυνατοτÞτων μας ισχýει σε κÜθε μια εισοδηματικÞ τÜξη, πρÝπει να ξÝρουμε τι παρÜγει και ποια εßναι η αγοραστικÞ της δýναμη.
Για τους συνταξιοýχους αυτü εßναι μÜλλον αδýνατο, γιατß κυριολεκτικÜ δεν παρÜγουν τßποτε πια. Εßναι εκτüς παραγωγÞς. ¼σο για την αγοραστικÞ τους δýναμη, προσδιορßζεται απü το γεγονüς üτι το 60% του συνüλου τους παßρνουν σýνταξη κÜτω των 600 ευρþ.
Για τους χαμηλüμισθους, που αποτελοýν και τη συντριπτικÞ πλειοψηφßα των μισθωτþν, το μüνο που γνωρßζουμε με ακρßβεια, εßναι üτι το εισüδημÜ τους, σε πολý μεγÜλο ποσοστü, βρßσκεται κÜτω απü το üριο της φτþχειας (1 στους 5 στο συνολικü πληθυσμü).
Θα μποροýσαμε, βÝβαια, να ποýμε πως üλοι αυτοß παρÜγουν πολý λßγο πλοýτο, γι' αυτü και αμεßβονται τüσο ανεπαρκþς. ¼μως, εδþ ανακýπτουν δýο, τουλÜχιστον, ερωτÞματα: Πρþτον, αν αυτοß παρÜγουν τüσο λßγα που δεν αρκοýν για να τους ζÞσουν αξιοπρεπþς, τüτε πþς απü τα κüπια τους περισσεýουν και για να βολεýονται üσοι εσοδεýουν κÝρδη απü τη δικÞ τους δουλειÜ; Δεýτερον, μÞπως πÜει κÜτι, εκ βÜθρων, στραβÜ με Ýνα οικονομικü σýστημα, που αδυνατεß να συντηρÞσει τους παραγωγοýς πλοýτου και τους κρατÜει κÜτω απü τα üρια της φτþχειας;
ΕπειδÞ η απÜντηση σ' αυτÜ τα δýο ερωτÞματα πÜει μακριÜ τη βαλßτσα, ας επιστρÝψουμε στο αρχικü πρüβλημα.
Αν πρüκειται, λοιπüν, να αναζητÞσουμε τρüπους να ισορροπÞσουμε τα «παραγüμενα» με τα δαπανþμενα δεν θα τους βροýμε στην τσÝπη οýτε της μεγÜλης πλειοψηφßας των, οýτε της μεγÜλης πλειοψηφßας των μισθωτþν, που üχι μüνο δεν καταναλþνουν περισσüτερα απ' üσα παρÜγουν, αλλÜ αναγκÜζονται να καταναλþνουν τüσο λßγα, που, αφενüς, κινοýνται στα üρια της δυσπραγßας, αφετÝρου τροφοδοτοýν απü το υστÝρημÜ τους και τα κÝρδη του κεφαλαßου.
¼λοι αυτοß, που αποτελοýν τη συντριπτικÞ πλειοψηφßα του ενεργοý οικονομικοý πληθυσμοý, ακüμα και üταν αναγκÜζονται να καταχρεωθοýν για να τα βολÝψουν, δαπανοýν κατÜ τεκμÞριο πολý λιγüτερα απ' üσα παρÜγουν.
Αυτü το συμπÝρασμα ενισχýεται και απü το πασßγνωστο πια γεγονüς üτι την τελευταßα εικοσιπενταετßα (περßοδο θυσιþν για «καλýτερες μÝρες»), ενþ το ΑΕΠ υπερδιπλασιÜστηκε, το μερßδιο της εργασßας υποβαθμßστηκε απü 58% σε 42% της «πßτας». ΔηλαδÞ, αυτοß που παρÜγουν τον πλοýτο πÞραν -και παßρνουν- üλο και μικρüτερο τμÞμα των παραγüμενων αγαθþν, παρÜ τις «θυσßες» που τους Ýχουν επιβÜλει- Þ, μÜλλον, ακριβþς γι' αυτü.
¸τσι εξηγεßται το παρÜδοξο, -κατÜ την εφημερßδα «Το ΒÞμα» που δημοσßευσε πρüσφατα σχετικÞ δημοσκüπηση της ΚÜπα ΡισÝρτς- οι πιο πολλοß συνÝλληνες να «ζητοýν μÝτρα, αλλÜ... δßχως θυσßες».
Τßποτε το παρÜδοξο. Γνωρßζουν εκ πεßρας πια üτι στο ερþτημα «τι θα Þσασταν διατεθειμÝνοι να υποστεßτε για να αποφευχθεß η χρεοκοπßα μÝσα στο 2010» γι' αυτοýς η μüνη εφικτÞ απÜντηση εßναι «τßποτε» (κατÜ ποσοστü 37,6%). Δεν Ýχουν Üλλα περιθþρια. Τüσο απλÜ.
Αν προσθÝσουμε μÜλιστα σ' αυτοýς και την πιο συγγενÞ κατηγορßα, εκεßνων που απαντοýν üτι θα μποροýσαν να δεχτοýν να δουλεýουν περισσüτερο, αρκεß να μη μειþνονταν οι αποδοχÝς τους, που, προφανþς, βρßσκονται στο üριο των βασικþν αναγκþν τους (30%), τüτε τα δýο τρßτα του πληθυσμοý δεν μποροýν πια να διανοηθοýν üτι Ýχουν περιθþριο για νÝες «θυσßες».
Αυτü το συμπÝρασμα επιβεβαιþνεται και απü τις απαντÞσεις σε Üλλες δýο ερωτÞσεις: Πρþτη ερþτηση: «ΦοβÜστε μÞπως βρεθεßτε σε κατÜσταση φτþχειας;» (66,4% απαντοýν ναι), και δεýτερη: «Πιστεýετε üτι εßναι Üλλοι εκεßνοι που πρÝπει να πληρþσουν για την κακÞ κατÜσταση;» (65,4% απαντοýν ναι).
Αν υπÜρχει, λοιπüν, κÜτι παρÜδοξο, εßναι η επιμονÞ λυτþν και δεμÝνων να μας πεßσουν üτι εμεßς, τα δýο τρßτα του πληθυσμοý δηλαδÞ, εßμαστε συλλογικÜ υπεýθυνοι για τα δεινÜ αυτοý του τüπου και πρÝπει να πληρþσουμε-Üλλη μια φορÜ-γι' αυτü. Τη στιγμÞ, μÜλιστα, που üλα τα στοιχεßα δεßχνουν üτι οýτε Ýτσι εßναι, οýτε Ýτσι το βιþνουμε.
ΑλλÜ κι αυτü δεν εßναι πια διüλου παρÜδοξο, Ýχουμε βαρεθεß να το ακοýμε απü τους ßδιους και τους ßδιους.
|
