Ελεος για την ΕλλÜδα
Απü την «Ελευθεροτυπßα» Üρθρο της Le Monde
«Τον 5ο αιþνα π.Χ. η πüλη της ΑθÞνας, προκειμÝνου να χρηματοδοτÞσει τον Πελοποννησιακü Πüλεμο, εßχε δανειστεß πολλÝς φορÝς απü ιερÜ ταμεßα και πλοýσιους ναοýς. Το εßχε κÜνει βεβαßως με ιδιαιτÝρως ελκυστικÜ επιτüκια: μÝχρι μßα δραχμÞ την ημÝρα για κÜθε πÝντε τÜλαντα, δηλαδÞ 1,22% τον χρüνο, σýμφωνα με τους υπολογισμοýς του ιστορικοý Λεοπüλντ Μιζüτ.
Απιαστο üνειρο για τον πρωθυπουργü Γιþργο ΠαπανδρÝου, που πρÝπει να δþσει πÜνω απü 6,5% (...) Οι θεοß της αρχαιüτητας Þταν λιγüτερο παραδüπιστοι απü τους διαχειριστÝς των hedge-funds (...) Ολος ο κüσμος συμφωνεß üτι εδþ και δÝκα χρüνια οι ελληνικÝς κυβερνÞσεις δεν Ýκαναν ακριβþς ü,τι Ýπρεπε για να εκσυγχρονßσουν και να εξυγιÜνουν την οικονομßα της χþρας (...) ΥπÜρχει üμως κÜτι αρκετÜ Üδικο, για να μην ποýμε νοσηρü, στο λιντσÜρισμα το οποßο υφßσταται η ΕλλÜδα (...) Ιδßως üταν οι επικρßσεις προÝρχονται απü τις Üλλες κυβερνÞσεις των χωρþν της νüτιας Ευρþπης. (...) Εßναι ακüμη πιο ενοχλητικü üταν η κ. ΜÝρκελ και η κ. ΛαγκÜρντ θßγονται στην ιδÝα üτι η ΑθÞνα μπüρεσε να απευθυνθεß σε μια αμερικανικÞ τρÜπεζα για να τη βοηθÞσει να σουλουπþσει τον ισολογισμü της. ΩσÜν το Παρßσι και το Βερολßνο να μη στηρßζονταν επßσης στις μεγÜλες αγγλοσαξονικÝς τρÜπεζες για να πουλÞσουν τα κρατικÜ τους ομüλογα και να μειþσουν το κüστος του χρÝους τους. ΩσÜν η ΕλλÜδα να εßχε το μονοπþλιο της δημιουργικÞς λογιστικÞς. ΩσÜν η Γερμανßα και η Γαλλßα να μην εßχαν κÜνει και οι ßδιες χρÞση και κατÜχρησÞ της. (...) Ο πιθανüτερος διÜδοχος του κ. ΤρισÝ στην προεδρßα της ΕΚΤ, ο Γερμανüς Αλεξ ΒÝμπερ, αποκλεßει το ενδεχüμενο να βοηθÞσει ο Γερμανüς φορολογοýμενος τον Ελληνα πολßτη: «Εßναι αδýνατον να δικαιολογÞσουμε στους ψηφοφüρους το üτι βοηθÜμε μια Üλλη χþρα þστε αυτÞ να μπορÝσει να γλιτþσει τις οδυνηρÝς προσπÜθειες προσαρμογÞς που οι ßδιοι υπÝμειναν». ΑυτÞ η φιλοσοφßα της ανταποδοτικÞς ταλαιπωρßας θα Þταν, ωστüσο, πιο πειστικÞ εÜν η Γερμανßα δεν εßχε εφαρμüσει εδþ και δýο δεκαετßες (...) μια οικονομικÞ στρατηγικÞ "μη συνεργασßας". Με Üλλα λüγια, οι εταßροι της πλÞρωσαν τον εγωισμü της: αýξηση των επιτοκßων μετÜ τη γερμανικÞ επανÝνωση, που οδÞγησε στην Ýκρηξη του ευρωπαúκοý νομισματικοý συστÞματος, συμπßεση των μισθολογικþν δαπανþν με στüχο το αντιστÜθμισμα της υπερτßμησης του μÜρκου και την ανÜκτηση μÝρους της αγορÜς σε βÜρος των γειτüνων της. (...) Η Γερμανßα, για να επαναφÝρουμε τις πολý νωπÝς ακüμη μνÞμες της συγχþνευσης των δýο μÜρκων, εßναι σε πολý καλÞ θÝση να γνωρßζει αυτü που καθιστÜ τις νομισματικÝς ενþσεις επιτυχεßς: μια απαρÝγκλιτη αλληλεγγýη και πολιτικÞ συνεργασßα. ΑνÜμεσα στην Ýνοχη ελαφρüτητα της ΕλλÜδας (2% του ευρωπαúκοý ΑΕΠ) και του υπαßτιου εγωισμοý της Γερμανßας (27% του ΑΕΠ), ποια εßναι σÞμερα η πραγματικÞ απειλÞ για το ευρþ; Δεν χρειÜζεται να συμβουλευτοýμε τους χρησμοýς για την απÜντηση».
|
