|
Απü τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 6/3/2010
ΠαρουσιÜζοντας στο υπουργικü συμβοýλιο τις αποφÜσεις για τις υποτιθÝμενες πρþτες βοÞθειες προς την ψυχορραγοýσα οικονομßα, ο πρωθυπουργüς Ýκανε την ευχÞ, ελÜχιστα τολμηρÞ Üλλωστε, üτι τα μÝτρα πρÝπει να θεωρηθοýν «Ýκτακτης ανÜγκης» και, Üρα, να τýχουν της ανοχÞς των πολιτþν αφοý αποτελοýν μονüδρομο απÝναντι στο φÜσμα της περßφημης χρεοκοπßας.
Λες και θα Þταν δυνατüν να ληφθοýν μÝτρα που ΔΕΝ θα θεωροýνταν «Ýκτακτα» απü πλευρÜς εκεßνων που τα επÝβαλαν Þ λες και υπÞρξε ποτÝ, στη νεþτερη Ιστορßα, περßπτωση λÞψης μÝτρων που να μη συνοδεýτηκε απü κωδωνοκρουσßες μπροστÜ στον κßνδυνο πτþχευσης. ΕπιπλÝον, ο πρωθυπουργüς παραδÝχτηκε üτι ο χειρισμüς της «Ýκτακτης ανÜγκης», Ýτσι üπως σχεδιÜστηκε, «υπερβαßνει τα ιδεολογικÜ üρια και τις θÝσεις του ΠΑΣΟΚ», λες και υπÞρχε ενδεχüμενο, με δεδομÝνη την επικεßμενη «πτþχευση», να μην τα υπερÝβαινε. Εν ολßγοις, και παραδüξως, τα üσα λÝει ο Γ. ΠαπανδρÝου προûποθÝτουν την πεποßθηση üτι θα μποροýσαν να ληφθοýν μÝτρα επεßγοντος χαρακτÞρα που θα Üφηναν τους πÜντες ικανοποιημÝνους Þ Ýστω με την πολυτÝλεια της ανοχÞς!
ΒΛΕΠΟΥΜΕ, και εδþ, üτι η πολιτικÞ, στο σημεßο που Ýχει οδηγηθεß μετÜ απü τις αλλεπÜλληλες εξευτελιστικÝς καθιζÞσεις των θεσμþν που εκπροσωποýσε κÜποτε, δεν Ýχει Üλλη γλþσσα απü εκεßνη της ταυτολογßας: λαμβÜνονται «Ýκτακτα μÝτρα» διüτι ΠΡΕΠΕΙ να ληφθοýν «Ýκτακτα μÝτρα». Στο μεταξý, ο πανικüς αυτοý του εßδους μÜς εμποδßζει να συλλÜβουμε μια βαθýτερη διÜσταση της ζημιÜς που προκαλεßται και η οποßα, λογικü εßναι, περνÜει απαρατÞρητη Ýνεκα του μεγÝθους της βαναυσüτητας που χαρακτηρßζει την επßθεση κατÜ των μη προνομιοýχων στρωμÜτων. Παρωνυχßδα Þ üχι, αξßζει να σκεφτοýμε τη θανÜσιμη επßπτωση των ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΩΝ του σεναρßου στην ψυχολογßα ενüς λαοý για τον οποßο, ακριβþς, η ψυχολογßα εßναι κÜτι περισσüτερο απ' αυτÞν της αγορÜς.
ΟΝΤΩΣ, η εξαντλητικÜ μονüτονη επανÜληψη του κýκλου υποσχÝσεις-σπατÜλη-διαφθορÜ-χρÝος-λιτüτητα και πÜλι απ' την αρχÞ και ξανÜ και ξανÜ (και ξανÜ) επ' Üπειρον, εßτε με τη μßα κυβÝρνηση εßτε με την Üλλη, γßνεται το θερμοκÞπιο της μοντÝρνας ελληνικÞς πολιτικÞς κατÜθλιψης, στην οποßα προστßθεται ο μοιρολατρικüς αντßκτυπος απ' τον μαρασμü των λεγüμενων οραματικþν διεξüδων που, μια φορÜ κι Ýναν καιρü, αναπτýσσονταν στο ρÞγμα των ταξικþν συμφερüντων, με πρωτεργÜτη τη νεολαßα.
ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ, δηλαδÞ, απλþς και μüνον για λιτüτητα αλλÜ, επßσης, για ολοκληρωτικÞ καταστροφÞ της ελπßδας üτι η λιτüτητα συμβÜλλει στην υποστÞριξη κÜποιου ιδανικοý· για τους Ελληνες, η φτþχεια δεν εßναι πλÝον θυσßα αλλÜ, δυστυχþς, τιμωρßα: χρÞματα και νοÞματα λεßπουν εξßσου.
|
