Τζότζεφ Στίγκλιτς: Χωρίς ανάπτυξη δεν υπάρχει έξοδος από την κρίση

Από την «Αυγή» ανταπόκριση του Γ.Δαράτου  από  Βρυξέλλες27/05/2010

. Γ. Δαράτος

Ούτε η Ελλάδα ούτε η Ισπανία πρόκειται να βγουν από την κρίση αν η Ευρώπη δεν ξαναβρεί την οικονομική ανάπτυξή της. Αυτή τη δήλωση-πρόβλεψη έκανε στη γαλλική εφημερίδα "Λε Μoντ" ο Αμερικανός οικονομολόγος (βραβείο Νόμπελ 2001), σύμβουλος του προέδρου Κλίντον και επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας (1997-2000), Τζότζεφ Στίγκλιτς. Ο κ. Στίγκλιτς δηλώνει αντίθετος στη γερμανική αντίληψη, σύμφωνα με την οποία «οι χώρες που η οικονομία τους πάει άσχημα είναι υπεύθυνες οι ίδιες γι' αυτό και οφείλουν να τα βγάλουν πέρα μόνες τους». Για την Ελλάδα, λ.χ., λέει ο ίδιος ότι «το διαρθρωτικό έλλειμμα της είναι μικρότερο του 4%». Παραδέχεται βεβαίως ότι «η προηγούμενη κυβέρνηση, με τη βοήθεια της Goldman Sachs, φέρει ένα μέρος της ευθύνης για την κρίση», αλλά, το τονίζει ο ίδιος, «πριν και πάνω απ' όλα είναι η διεθνής κρίση και η συγκυρία που οδήγησαν σ' αυτή την οικονομική κατάσταση την Ελλάδα».

Όσο για την Ισπανία, αυτή «ήταν πλεονασματική πριν από την κρίση και δεν μπορεί να κατηγορηθεί ότι εγκατέλειψε τη δημοσιονομική πειθαρχία. Βέβαια, η Ισπανία όφειλε να ήταν πιο προσεκτική και να είχε εμποδίσει τη δημιουργία της φούσκας στα ακίνητα». «Αλλά, σε τελευταία ανάλυση, είναι το ευρώ που επέτρεψε να γίνουν όλα αυτά, προσφέροντας επιτόκια πιο χαμηλά από αυτά που θα έβρισκε η Μαδρίτη αν δεν είχε το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα».

"Σήμερα" τονίζει ο κ. Στιγκλιτς, "αυτές οι δύο χώρες δεν θα τα καταφέρουν εάν δεν επανέλθει η ευρωπαϊκή ανάπτυξη. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο πρέπει να υποστηρίξουμε την οικονομία με επενδύσεις και όχι πνίγοντάς την με προγράμματα λιτότητας». Όσο για τη μείωση της συναλλαγματικής ισοτιμίας του ευρώ, ο ίδιος θεωρεί ότι είναι «το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί στην Ευρώπη". Ως προς τη «βιωσιμότητα του ευρώ», ο ίδιος πιστεύει ότι αυτό «δεν απειλείται». «Αλλά, αν συνεχίσουν έτσι (οι Ευρωπαίοι), τίποτε δεν μπορεί να αποκλειστεί». Μπορείτε να φαντασθείτε τι εξεγέρσεις θα γίνουν (σ' αυτές τις χώρες) αν η ανεργία των νέων αυξηθεί στο 50% ή το 60%. Θα έρθει μια στιγμή που η Αθήνα, η Μαδρίτη, η Λισσαβώνα θα αναρωτηθούν σοβαρά αν πραγματικά τις συμφέρει να συνεχίσουν την εφαρμογή του σχεδίου (πρόγραμμα λιτότητας) που τους έχουν επιβάλει το ΔΝΤ και οι Βρυξέλλες κι αν δεν θα τους ήταν πιο συμφέρον να αναλάβουν ξανά αυτές οι ίδιες τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής τους».