|
Θα σε θυμüμαστε κÜθε φορÜ που θα μιλÜμε για τον «ΡÞγα»
ΜετÜ απü πολýχρονη μÜχη με τον καρκßνο, Ýφυγε απü κοντÜ μας η αγαπημÝνη μας συντρüφισσα, απü τα χρüνια του ΡÞγα και συνεργÜτιδα της “ΕποχÞς”, ΧαρÜ Τσßτουρα. Η κηδεßα της Ýγινε στο Γ´ Νεκροταφεßο και στην τελευταßα της κατοικßα τη συνüδευσε πÜρα πολýς κüσμος. Στη συνÝχεια δημοσιεýουμε τους τελευταßους χαιρετισμοýς του συναδÝλφου της ΔημÞτρη ΔεληπÝτρου, του ΜÜκη Μπαλαοýρα και του ΠÜνου ΛÜμπρου.
Στη μνÞμη της ΧαρÜς
ΘÝλουμε να ευχαριστÞσουμε üλους τους φßλους, τους συντρüφους και τις συντρüφισσες, που μας συμπαραστÜθηκαν στις δýσκολες στιγμÝς, επßσης την εφημερßδα “ΕποχÞ” με την οποßα συνεργÜστηκε. Στη μνÞμη της ενισχýουμε την “ΕποχÞ’ με 500 ευρþ.
ΠÝτρος και ΔανÜη
Πριν λßγες ημÝρες Ýφυγε απü κοντÜ μας ο ΑλÝκος. ΣÞμερα αποχαιρετοýμε την ΧαρÜ μας. Δýσκολο να αποχαιρετÜς τη γενιÜ σου, τα νιÜτα σου. Δýσκολο να πιστÝψεις üτι εßμαστε λιγüτεροι και λιγüτερες. Δýσκολο να δεχτεßς την ομορφιÜ να χÜνεται, την καλοσýνη να μας βλÝπει απü μακριÜ. ΑλλÜ εßναι εýκολο να γυρßσουμε το χρüνο πßσω, σε εκεßνα τα χρüνια, τα ρηγßτικα χρüνια. ΞÝρεις γιατß ΧαρÜ; Γιατß αυτÝς οι σημερινÝς αυτονüητες ριζοσπαστικÝς πινελιÝς εßναι που μας θυμßζουν τους δýσκολους και καθüλου αυτονüητους αγþνες που δþσαμε τüτε, εμεßς οι ρηγßτισες και οι ρηγÜδες.
Ο ΡÞγας των νεανικþν μας χρüνων, ο ΡÞγας του πολιτικοý και κοινωνικοý ριζοσπαστισμοý, ο ΡÞγας της ΧαρÜς, της Μαρßας παλιüτερα, του ΙÜκωβου, του ΘοδωρÞ, του Γιþργου, του ΔημητρÜκη, των συντρüφων μας που χÜθηκαν απρüσμενα.
Θα σε θυμüμαστε ΧαρÜ, μÝσα απü τις μεταφρÜσεις σου στην “ΕποχÞ”. Θα σε θυμüμαστε μÝσα απü το πρüσωπο και τα μÜτια της ΔανÜης, που τüσο σου Ýμοιασε και που ευτυχþς την εßδες φοιτÞτρια, Ýνα üνειρο που Ýγινε πραγματικüτητα. Θα σε θυμüμαστε μÝσα απü τον σýντροφü σου τον ΠÝτρο, σýντροφο δικü μας απü τα παλιÜ, αλλÜ και σÞμερα. Θα σε θυμüμαστε μÝσα απü τον αδελφü σου τον Βασßλη, απü τους κοινοýς μας βηματισμοýς. Θα σε θυμüμαστε μÝσα απü τους πßνακÝς σου, που δßνουν δροσιÜ και ομορφιÜ το σπßτι σου. Και θα σε θυμüμαστε, κυρßως, κÜθε φορÜ που θα μιλÜμε για τον ΡÞγα Φεραßο, για αυτÞ την ανεπανÜληπτη πορεßα που μας σφρÜγισε, που σε σφρÜγισε.
Εκ μÝρους της ΑΚΟΑ, εκ μÝρους üλης της ανανεωτικÞς αριστερÜς σ´ ευχαριστοýμε ΧαρÜ που σε γνωρßσαμε.
ΠÜνος ΛÜμπρου
Αποχαιρετισμüς στη ΧαρÜ μας
Το να αποχαιρετÜς τüσο οικεßα και πολλαπλÞ προσωπικüτητα δεν εßναι μüνο οδυνηρü. Εßναι ατελÝσφορο και ανεπαρκÝς.
Πþς μπορεß να περιγραφεß, να παρουσιαστεß το χαμüγελο, το χιοýμορ, η σκοπιμüτητα, το πÜθος, η ομορφιÜ; Η ΧαρÜ Þλθε στην ΤρÜπεζα της ΕλλÜδος αφοý πÝρασε πρþτα απü τη μεγÜλη του ΡÞγα ΣχολÞ. Πλοýσια σε ιδÝες και αρχÝς που τις υπηρÝτησε με συνÝπεια και πεßσμα, üπως η αυτονομßα των μαζικþν κινημÜτων. ΣυνεπÞς, μαχητικÞ, εργατικÞ και λεπτολüγος Ýβρισκε κÜθε χρüνο απü την τρÝχουσα πολιτικÞ και κοινωνικÞ συγκυρßα το θÝμα του καθιερωμÝνου αποκριÜτικου πÜρτι της ΣΔΕ και αργüτερα της “ΠαρÝμβασης”, φιλοτεχνþντας με την ιδιαßτερη καλλιτεχνικÞ φαντασßα της τις προσκλÞσεις και τις αφßσες. Υπεýθυνη της σýνταξης του εργασιακοý μας οδηγοý, του “Εγκολπßου”, ιδιαßτερα του σημαντικüτερου κεφαλαßου, αυτοý περß των ασφαλιστικþν μας ζητημÜτων. ΜεταφρÜστρια και επιμελÞτρια ειδικþν εκδüσεων üπως για το Ασφαλιστικü των Üλλων κεντρικþν τραπεζþν. ΣυνεπÞς και παροýσα, εκτüς απü τις ημÝρες που θα πÞγαινε τη ΔανÜη στο βüλεú... Η φυσικÞ εξÝλιξη θα Þταν να αναλÜβει την ηγεσßα της παρÜταξÞς μας, αν δεν αφιÝρωνε τüσο χρüνο και διÜθεση στη δουλειÜ της στην ΤρÜπεζα.
Οι προσδοκßες και τα üνειρα της ανακüπηκαν με το βßαιο ξÝσπασμα της αρρþστιας της. «Πþς τα πας ΧαρÜ;» ρωτοýσα στο τηλÝφωνο.
«ΚαλÜ, πολý καλÜ», απαντοýσε. ΑμÝσως μετÜ «Πþς να τα πÜω; Η στασιμüτητα θα Þταν καλü πρÜγμα». ¼ταν συνÜδελφοι της απü το Μετοχικü Ταμεßο δυσκολεýονταν να απαντÞσουν σε ασφαλιστικÜ προβλÞματα εργαζομÝνων, Ýλεγαν «Ρþτα καλýτερα τη ΧαρÜ».
¹ξερε τα πÜντα απü την ßδρυση των Ταμεßων μÝχρι τους πρüσφατους νüμους. ¼ταν κατÜλαβα üτι δεν την ενοχλοýσαν τÝτοιες ερωτÞσεις, αντßθετα την Ýκαναν να αισθÜνεται χρÞσιμη και ικανÞ, την ρωτοýσα ακüμα και üταν δεν εßχα ασÜφειες. Στη μεγÜλη απεργßα μας, των 35 ημερþν, Ýπαιρνε αυτÞ τηλÝφωνο και με αγωνßα και με πÜθος -üπως παλαιüτερα που στεκüταν στις πüρτες περιφρουρþντας τις απεργßες- ρωτοýσε «ΚρατÜμε;». Στις εργασιακÝς συγκροýσεις με την εργοδοσßα της ΤρÜπεζας, üπου στελÝχη της προσπαθοýσαν να υπονομεýσουν το κýρος του συνδικÜτου, αναφÝραμε υπαλλÞλους που ανÝτρεπαν τη θολÞ εικüνα που θα επιθυμοýσαν. “Εßναι η Τσßτουρα, ο τÜδε κι ο δεßνα στελÝχη μας” του λÝγαμε, εισπρÜττοντας τον εντυπωσιασμü τους. ΣÞμερα, ημÝρα που τιμÜμε την επÝτειο του Πολυτεχνεßου, θα περπατÞσουμε ξανÜ μαζß, κρατþντας τα πανü, φωνÜζοντας συνθÞματα. Στα διαλεßμματα σχολιÜζαμε -κουτσομπολεýαμε- ανθρþπους και καταστÜσεις. Για τη ΧαρÜ μας ταιριÜζει ο στßχος της συναδÝλφου μας ΚικÞς ΔημουλÜ: “Φαßνεται απü τη ζωÞ μας πÝρασε κÞπος κÜποτε”.
ΜÜκης Μπαλαοýρας
Εßχε τη στüφα της αγßας...
¾στερα απü μακρüχρονη, σκληρÞ και βασανιστικÞ δοκιμασßα η ΧαρÜ αποδÞμησε. ¼λες οι ανθρþπινες αρετÝς διακοσμοýσαν αυτü το σπÜνιο κορßτσι. ΑπÝραντη εντιμüτητα, απαρÜμιλλο και ανυποχþρητο Þθος, συνÝπεια, ισχυρÞ προσωπικüτητα, φιλαλληλßα, αισιοδοξßα, πνευματικÞ επÜρκεια, ανυπüκριτη αγÜπη για τους Üλλους, υπομονÞ. ΑυτÞ η υπομονÞ, μαζß με τις Üλλες αρετÝς της, ασκÞθηκαν κατÜ τη διÜρκεια της ασθενεßας της με μοναδικü σκοπü την ανακοýφιση του πüνου των δικþν της, των φυσικþν συγγενþν της, του σπÜνιου Þθους συμπαραστÜτη της -του ΠÝτρου- και της κüρης τους ΔανÜης. ¹θελε να ζÞσει η ΧαρÜ, τüτε που κÜποιοι γιατροß προÝβλεπαν τον εντüς μηνüς θÜνατü της, αλλÜ για να μεγαλþσει λßγο περισσüτερο η κüρη της και να εßναι δßπλα στον ΠÝτρο.
“ΠοτÝ δεν εßπα, ΔημÞτρη, γιατß να μου συμβεß εμÝνα αυτü...” μου εßπε προ διετßας και “αυτÞ η εμπειρßα με Ýχει αλλÜξει σαν Üνθρωπο...”
Και της δüθηκε αυτü που ζητοýσε. Επιβßωσε πÝραν κÜθε επιστημονικÞς πρüβλεψης. Η ΧαρÜ εßχε τη στüφα των αγßων, που Þταν απλοß Üνθρωποι με αγÜπη απÝραντη για τους Üλλους. ΑλλÜ η αγÜπη “ Ýξω βÜλλει του φüβου”. Αξßζει να μεßνει στη μνÞμη üλων η ΧαρÜ, για το δικü μας καλü, για να μην προσκολληθοýμε στην Üθλια κοινωνικÞ πραγματικüτητα που ζοýμε ως χþρα και ως Üνθρωποι.
“ΕκÜς οι βÝβηλοι”.
ΔημÞτρης ΔεληπÝτρος
|
