|
Του Νßκου Γ. ΞυδÜκη απü την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 7/12/2010
Η νεανικÞ εξÝγερση του ΔεκÝμβρη '08 χωρßζει αδιüρατα μα βαθιÜ την πολιτικÞ ζωÞ σε Πριν και ΜετÜ. Υπü μßαν Ýννοια, προοικονομεß τον ακüμη βαθýτερο χωρισμü σε εποχÞ Πριν και ΜετÜ το Μνημüνιο, τον ΜÜιο του '10. Και τα δýο ορüσημα Þσαν απρüβλεπτα, πολý περισσüτερο ο ΔεκÝμβρης, και τα δýο ορüσημα ερÝθισαν, σχεδüν τραυμÜτισαν, το συλλογικü φαντασιακü· και τα δýο Ýθεσαν το ζÞτημα της βßας, της σýγκρουσης, Ýθεσαν ζητÞματα αυτοαναγνþρισης, συλλογικüτητας, αντοχþν της δημοκρατßας, αντοχþν της κοινωνßας, αντοχþν των θεσμþν.
Ο κοινωνικüς πüνος που προκαλεß, και θα προκαλεß, ο επαχθÞς δανεισμüς σκεπÜζει προσωρινÜ την ουλÞ του ΔεκÝμβρη. Η σημερινÞ απειλÞ εßναι καταρχÜς υλικÞ, εξüχως υλικÞ, απειλεß με φτþχεια και σπÜνιν· και αφορÜ üλο τον παραγωγικü πληθυσμü, τον κüσμο της εργασßας, τα νοικοκυριÜ, τις οικογÝνειες. ΑντιθÝτως, ο σπασμüς του ΔεκÝμβρη αφοροýσε πρωτßστως τους νÝους, τη γενιÜ των επισφαλþν των 700 ευρþ και των σταζ, τους υπερεντατικοποιημÝνους Ýφηβους, τα παιδιÜ που üλοι λÝγανε üτι δεν θα 'χουν μÝλλον.
Το μÝλλον... Ο χρüνος, η ζωÞ. Σε πρüσφατη πολýωρη συζÞτηση με μαθητÝς, Üκουσα τι λÝνε σÞμερα οι 17 - 20 ετþν, αυτοß που Ýζησαν τα ΔεκεμβριανÜ. Εμεινα Ýκπληκτος απü την ωριμüτητα, τον πραγματισμü, τη μελαγχολßα τους. «Ζητοýσαμε χρüνο, τον χρüνο μας... Δεν αντÝχουμε το σχολεßο, αυτü το σχολεßο, αυτÞ τη ζωÞ... Ζητοýσαμε τη ζωÞ μας...» Τα λüγια Ýπεφταν αβßαστα, χωρßς εýκολα συμπερÜσματα, χωρßς ωραιολογßες. «Δεν βγÞκε τßποτε, δεν ξÝρω αν βγαßνει τßποτε, μÜθαμε πÜντως üτι μüνος του ο καθÝνας δεν βγÜζει τßποτε, μüνο ενωμÝνοι μπορεß να πετýχουμε κÜτι... Και ναι, εκεßνες οι þρες στον δρüμο Þταν γιορτÞ, üλοι μÜς Üκουγαν κι ακοýγαμε ο Ýνας τον Üλλο...»
Τη γιορτÞ και την Ýκρηξη διαδÝχεται η μελαγχολßα, εξüχως νεανικÞ, εξüχως ρομαντικÞ. Και μια αδιüρατη αποδοχÞ του No Future: üσο χαμηλþνουν οι υλικÝς προσδοκßες, φουντþνει η λαχτÜρα μιας νÝας συλλογικüτητας, σχεδüν ουτοπικÞς, και μαζß στερεþνεται Ýνας βιωμÝνος πραγματισμüς: τα παιδιÜ αυτÞς της γενιÜς ενηλικιþθηκαν απüτομα, και πολý νωρßς, σε αντßθεση με τους γονεßς τους. Υπü αυτÞ την Ýννοια, το ξÝσπασμÜ τους ßσως διεýρυνε το νüημα της κουρασμÝνης μεταδημοκρατßας μας, βÜζοντας στην πολιτικÞ ατζÝντα ξεχασμÝνους üρους, üπως αλλαγÞ, μετασχηματισμüς, διεκδßκηση του σþματος, διεκδßκηση του δημüσιου χþρου.
Ο πολιτικüς επιστÞμονας, ΑνδρÝας Καλýβας, αν. καθηγητÞς στη Νew School της Ν. Υüρκης, πÞγε ακüμη πιο μακριÜ: στο δεκεμβριανü ξÝσπασμα εßδε μια διεýρυνση του δημοκρατικοý χþρου για τους αποκλεισμÝνους ("An Anomaly? Some Reflections on the Greek December 2008", http: //bit. ly/gwMwPg). Και ο διÜσημος φιλüσοφος ΕτιÝν ΜπαλιμπÜρ εßδε στη φλεγüμενη ΕλλÜδα üλη την Ευρþπη: «Αν η Ευρþπη εßναι για μας πρþτα απ' üλα το üνομα ενüς ανεπßλυτου ακüμα πολιτικοý προβλÞματος, η ΕλλÜδα εßναι Ýνα απü τα κÝντρα της, üχι μüνο εξαιτßας της μυθικÞς καταγωγÞς του πολιτισμοý μας, που συμβολßζεται απü την Ακρüπολη των Αθηνþν, αλλÜ εξαιτßας των σημερινþν προβλημÜτων που εßναι συγκεντρωμÝνα εκεß... Με αυτÞ την Ýννοια, η ελληνικÞ εξÝγερση εßναι Ýνα σýμπτωμα της Ευρþπης».
|
