|
Οι Indignados διδÜσκουν
Του Ν. Γ. ΞυδÜκη απü την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 24/5/2011
Το κßνημα των Indignados της Ισπανßας, σαν Ýκφραση και σαν δυναμικÞ, προβληματßζει Þδη τους Ελληνες. Η ανεργßα, η ýφεση, η διαφθορÜ, η ανικανüτητα των κυβερνþντων, το Ýλλειμμα δικαιοσýνης, υπÜρχουν και εδþ, με την ßδια Þ σφοδρüτερη Ýνταση. Πþς αντιδρÜ εδþ η κοινωνßα, πþς αντιδρÜ στην Ισπανßα; Ο καθεßς με τον τρüπο του και με την παρÜδοσÞ του.
Στη μεταφρανκικÞ περßοδο, οι Ισπανοß δεν Ýχουν παρÜδοση Üγριων απεργιþν και συγκρουσιακþν διαδηλþσεων, üπως οι γεßτονÝς τους ΓÜλλοι και Ιταλοß. ΜετÜ σαρÜντα χρüνια σιδηρÜς και σταθερÞς δικτατορßας, που επεβλÞθη ýστερα απü Ýναν τρομακτικü εμφýλιο, η ισπανικÞ βασιλευομÝνη δημοκρατßα διÞγε βßο συγκρατημÝνο, ßσως και μελαγχολικü, με απüλυτη κυριαρχßα ενüς παντοδýναμου δικομματικοý συστÞματος. Αυτü το σýστημα, που οδÞγησε τη χþρα σε βαθιÜ οικονομικÞ και ηθικÞ κρßση, αμφισβητεßται τþρα απü τις νεüτερες γενιÝς, οι οποßες δεν Ýχουν αναμνÞσεις δικτατορßας, φοβικÜ σýνδρομα και πολιτικÞ μελαγχολßα. Εξ ου και η αντßδραση των νεαρþν Indignados εßναι μεν σφοδρÞ, αλλÜ εßναι αχρωμÜτιστη κομματικÜ, εßναι καθολικÞ, και εßναι δυναμικÞ, αλλÜ üχι τυπικÜ βßαιη. Φαßνεται üτι Indignados δεν θεωροýν παρÜδοσÞ τους τη μοναχικÞ βßα των αυτονομιστικþν κινημÜτων, της ΕΤΑ λ.χ. ΑντιθÝτως, στις πλατεßες φαßνεται να επανεμφανßζεται η παρÜδοση κοινοτισμοý και αυτοδιεýθυνσης, απü τον καιρü της δημοκρατßας του 1936.
Η δικÞ μας παρÜδοση διεκδικÞσεων εßναι πιο συγκρουσιακÞ, πλησιÝστερη στην ιταλικÞ και τη γαλλικÞ παρÜδοση. Δεν εßναι καλýτερη Þ χειρüτερη, εßναι ιστορικÜ Üλλη. Αλλωστε, και στις δýο διαφορετικÝς περιπτþσεις, την ισπανικÞ και την ελληνικÞ, το αποτÝλεσμα της διακυβÝρνησης εßναι κοινü: κρßση και χρεοκοπßα. Το κßνημα των Indignados, ωστüσο, φÝρνει την ισπανικÞ κοινωνßα σε συγχρονισμü με παρüμοιες εκδηλþσεις διεθνþς � κυρßως με το Üτυπο αιγυπτιακü κßνημα του κογκνιταριÜτου, που οδÞγησε στην πλατεßα Ταχρßρ, αλλÜ και με Üλλα Üτυπες κινÞσεις στην Ευρþπη και τη Μεσüγειο, που αναζητοýν εναγωνßως αναστÞλωση των θεμελßων της δημοκρατßας: Ελευθερßα και Δικαιοσýνη.
Το κοινü στοιχεßο εßναι παραδüξως καινοφανÝς: οι νÝοι εξεγεßρονται με παρüμοια αιτÞματα και παρüμοιους τρüπους, τüσο στη φτωχÞ, τριτοκοσμικÞ Αßγυπτο, üσο και στην ευρωπαúκÞ, βιομηχανικÞ Ισπανßα. Ζητοýν ηθικÞ επανÜσταση και αξιοπρεπÞ διαβßωση. Και οργανþνουν τα κινÞματÜ τους αντιιεραρχικÜ, με εναλλαγÝς αντιπροσþπων, με αμεσοδημοκρατικÝς διαδικασßες, με μÝριμνα για αυτοοργÜνωση και αυτÜρκη επιμελητεßα. Εφαρμüζουν στην πρÜξη, επιτüπου και ακαριαßα, μορφÝς αυτοδιεýθυνσης, σκαρþνουν την κοινωνßα της επαγγελßας. Εδþ και τþρα.
Απü αυτÞ την αναδυüμενη παρÜδοση δυναμικÞς αλλÜ μη βßαιης διεκδßκησης εßναι πιθανü να βλαστÞσουν νÝοι ηγÝτες, νÝες ιδÝες, νÝες προτÜσεις οργÜνωσης του δημüσιου χþρου, νÝα νοηματοδüτηση του κοινοý καλοý και του λαοý, μια επανηθικοποßηση του βßου.
|
