|
Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ απü την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 3/6/2011
ΠραγματικÞ δημοκρατßα τþρα! Οι πλατεßες γεμßζουν στην ΕλλÜδα, üπως στην Ισπανßα, αλλÜ επßσης σε üλο και περισσüτερες ευρωπαúκÝς χþρες. Η γενßκευση της λιτüτητος στην Ευρþπη εισπρÜττεται παντοý ως Ýλλειμμα δημοκρατßας και ελευθερßας.
Ωστüσο, υπÜρχει Üραγε παρüμοιο Ýλλειμμα στη χþρα μας, 37 χρüνια μετÜ την ανατροπÞ της στρατιωτικÞς δικτατορßας και τη μεταπολßτευση του 1974; ΕÜν τüσο πολλοß αισθÜνονται üτι δεν ακοýγονται σε ζητÞματα που τους αφοροýν Üμεσα, τüτε το πρüβλημα δεν εßναι φανταστικü, αλλÜ υπαρκτü.
Η δημοκρατßα δεν εßναι αυτÜρεσκη: οφεßλει ακüμη να πεßθει τους πολßτες üτι εßναι αληθινÞ και δßκαιη. ΕÜν οι μη ακουüμενοι προÝρχονται απü üλα τα στρþματα της κοινωνßας, τüτε ενÝχεται για ιδιοτελÞ αυτισμü üχι μüνον το πολιτικü σýστημα, αλλÜ επßσης το οικονομικü και το κοινωνικü. ΕÜν υπÜρχει Ýλλειμμα ελευθερßας και δημοκρατßας, δεν καταθÝτουν γι' αυτü οι Üρχοντες, οι Üνθρωποι της εξουσßας, κυβÝρνησης και αντιπολßτευσης, οýτε οι επικοινωνιολüγοι τους, αλλÜ οι αρχüμενοι, η κοινωνßα, ο λαüς.
Κýριο πρüβλημα, που αναδεικνýουν οι «αγανακτισμÝνοι» στην Ισπανßα και σε εμÜς, εßναι η χειραγþγηση της κοινÞς γνþμης απü τα μÝσα επικοινωνßας και τα συναφÞ συμφÝροντα. Οι φωνÝς και γνþμες διατυπþνονται ελεýθερα, üμως εßναι Þδη προκατασκευασμÝνες απü τις συνθÞκες αλλοτρßωσης, που διÝπουν το πεδßο της πληροφüρησης.
Η κατευθυνüμενη παραπληροφüρηση δεν συνιστÜ δημοκρατßα, αλλÜ ευτελÞ και απατηλÞ απομßμησÞ της. Με την επιβολÞ αντικοινωνικþν επιλογþν, που παρουσιÜζονται πÜντα ως δÞθεν «αναγκαστικüς μονüδρομος», και την αλαζονικÞ αδιαφορßα των ηγετικþν ομÜδων για το «πολιτικü κüστος», ο δημοκρατικüς πλουραλισμüς και ο διÜλογος Ýχουν εκλεßψει, οι κοινωνßες καταβυθßζονται στο σημερινü Ýλλειμμα ορατüτητος.
Οταν κλεßνουν περισσüτερες θÝσεις απασχüλησης απü üσες ανοßγουν, προνομιακÜ θýματα εßναι οι νεανικοß και γυναικεßοι πληθυσμοß, οι κοινωνικÜ αδýναμοι, για τους οποßους το μÝλλον σβÞνει. Το δημοκρατικü και κοινωνικü πρüβλημα αγριεýει απü τη στιγμÞ που το ξεζοýμισμα των νÝων, προτοý αρχßσουν τη ζωÞ, αναγορεýεται σε δÞθεν «αναγκαστικü μονüδρομο», για κÜποια υποθετικÞ ανταγωνιστικüτητα και εξυγßανση.
Ζητεßται σÞμερα απü τους νÝους να αναβÜλουν επ' αüριστον την ενηλικßωσÞ τους, να σÝρνονται στο περιθþριο της ζωÞς, σε συνθÞκες ισüβιας επισφÜλειας, εν ονüματι κυβερνητικþν στüχων, που δεν πλησιÜζουν, αλλÜ απομακρýνονται üλο και περισσüτερο, και αυτü üχι επειδÞ αθετοýνται οι κυβερνητικÝς δεσμεýσεις, αλλÜ αντßθετα επειδÞ αυτÝς τηροýνται με ιδιαßτερο ζÞλο και υπü ευρωπαúκÞ επιτÞρηση. Η σαρωτικÞ επÝκταση της ανεργßας και της φτþχειας, οι περικοπÝς εισοδημÜτων, μισθþν και συντÜξεων δεν προσφÝρουν üραμα για μÝλλον, αλλÜ αντßθετα τροφοδοτοýν εφιÜλτες, απüγνωση και φρßκη, ιδßως σε üσους Ýχουν να ονειρευτοýν τη ζωÞ απü την αρχÞ της.
Δεν εßχαν προετοιμαστεß οι νÝοι üτι θα ξüδευαν τη ζωÞ τους σε συνθÞκες ισüβιου εξανδραποδισμοý, ως υποζýγια των πιστωτþν κÜποιας εικονικÞς ευμÜρειας που προηγÞθηκε, απü την οποßα Üλλοι επωφελÞθηκαν και συνεχßζουν ακüμη και σÞμερα να επωφελοýνται με την ανισüτητα στις θυσßες, με τις νüμιμες φοροασυλßες, τις χρηματοπιστωτικÝς μεταμορφþσεις. Το σημερινü οικονομικü πρüγραμμα για τον υποθετικü Ýλεγχο του δημüσιου ελλεßμματος και του χρÝους πÜσχει και εßναι αναποτελεσματικü. Ομως, εßναι επßσης κοινωνικÜ Üδικο και συνεπþς αντιδημοκρατικü και κατ' εξοχÞν αντινεανικü.
ΠÝρα απü το Üστοχο οικονομικü μÝρος, τα λαμβανüμενα μÝτρα οξýνουν την αδικßα και το Ýλλειμμα πραγματικÞς δημοκρατßας, ιδßως εις βÜρος των νεανικþν και κοινωνικÜ αδýναμων κατηγοριþν. Οσοι δεν Ýλαβαν κανÝνα απολýτως μÝρος στη «γιορτÞ» της πρüσφατης δεκαετßας, υποχρεþνονται σÞμερα να καλýψουν απü το υστÝρημÜ τους τα ταμειακÜ κενÜ που δημιοýργησαν στη χþρα οι ηγετικÝς ομÜδες που αλαζονικÜ διαχειρßστηκαν την εξουσßα και τον κοινωνικü πλοýτο.
Οσοι δανεßστηκαν, σπατÜλησαν και πÝρασαν τα χρÝη τους στο Δημüσιο απαιτοýν σÞμερα απü αυτοýς που δεν σÞκωσαν ποτÝ κεφÜλι να περικüψουν την ανεπαρκÞ κατανÜλωσÞ τους, για τη «σωτηρßα της πατρßδος». Παρ' üλο που, ταυτüχρονα, οι ßδιοι εκποιοýν ανενδοßαστα σε τιμÝς ευκαιρßας περιουσιακÜ στοιχεßα και επιχειρÞσεις της πατρßδος, με οικονομικÞ, κοινωνικÞ και εθνικÞ σημασßα.
Η νÝα ευρωπαúκÞ «βοÞθεια» αιτιολογεßται με την αποτυχßα του προγρÜμματος λιτüτητος. Ομως, κÜθε πρüσθετη ευρωπαúκÞ δüση φιλοδοξεß να αντισταθμßζει την πρüσθετη κοινωνικÞ, δημοκρατικÞ και νεανικÞ καταστροφÞ που συντελεßται με τα μÝτρα που οι ευρωπαúκÝς δüσεις στηρßζουν. Σε κÜθε περßπτωση, χρεþνεται ο «βοηθοýμενος»: αυτüς πληρþνει üχι μüνο για την ασυγκρÜτητη διüγκωση του χρÝους, αλλÜ και για τη δημοκρατικÞ και νεανικÞ αυτοκαταστροφÞ. Ο «μονüδρομος» δεν εßναι καν δρüμος, αλλÜ και στη δημοκρατßα μονüδρομοι δεν υπÜρχουν.
|
