|
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ απü την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 25/6/2011
Σε σπασμωδικÝς απεργßες καλοýν τους εργαζüμενους τα συνδικÜτα της χþρας, μετÜ τη θηριþδη (φρικτÞ) επÝλαση των νÝων μÝτρων που ανακοßνωσε -ρητορικÜ- ο νÝος υπουργüς Οικονομικþν. Τα ßδια συνδικÜτα, που επß τριÜντα χρüνια μερßμνησαν (;) να αντικατασταθεß η αλληλεγγýη απü τον ανταγωνισμü και να επικρατÞσει Ýτσι Ýνας αλüγιστος, αψυχολüγητος ατομισμüς, εýθραυστος και αναλþσιμος απü την πονηρßα του πολιτικοý συστÞματος, απü τη ματαιοδοξßα - αρχομανßα - δουλοφροσýνη του πολιτικοý προσωπικοý (βουλευτÝς, υπουργοýς, γενικοýς γραμματεßς και πÜει λÝγοντας...).
ΠΟΛΙΤΙΚΑ ανÞθικος εμφανßζεται ο νÝος υπουργüς, ολετÞρας και της τελευταßας ελπßδας των ασθενþν και χαμηλþν τÜξεων. Εδωσε, üντως, τη χαριστικÞ βολÞ στα εισοδÞματα, αφÞνοντας τους κατÝχοντες να μειδιοýν σαρκαστικÜ για την ανικανüτητα των πολιτικþν να αφαιμÜξουν τα τερÜστια δικÜ τους εισοδÞματα και τις περιουσßες.
ΚΑΙ αφοý ουδεßς απü τους πολιτικοýς αντιδρÜ στην ασφυκτικÞ πßεση τρüικας - ΔΝΤ και ελληνικÞς κυβÝρνησης κατÜ της κοινωνßας, δεν μÝνει τßποτε Üλλο απü τον ξεσηκωμü της κοινωνßας. Και αφοý ο ξεσηκωμüς χαρακτηρßζεται απü το (Üλογον) θυμικü του, χωρßς στüχους και πολιτικÞ πρüταση, χωρßς καθοδÞγηση... κοýνια που μας κοýναγε. ΚÜθε τι κακü εßναι πιθανüν· ποιος θα ελÝγξει ποιον;
ΟΙ αγρüτες (üσοι Ýχουν απομεßνει) πεινÜνε, αλλÜ δεν «ξεκουνÜνε»· ανεβαßνουν στα τρακτÝρ και αποκλεßουν τους εθνικοýς δρüμους μüνο üταν διεκδικοýν επιδοτÞσεις· Ýχουν δýναμη, αλλÜ Ýχουν πνιγεß στα χρÝη, αποξενωμÝνοι, απογοητευμÝνοι, Þ Ýχουν αποδεχτεß τη μοßρα τους (της εξαθλßωσης και του αφανισμοý).
ΤΟ ßδιο και οι εργαζüμενοι στον δημüσιο και τον ιδιωτικü τομÝα· οι πρþτοι με νýχια και με δüντια (χωρßς νýχια και χωρßς δüντια) προσπαθοýν να περισþσουν üσα προνüμια απολαýουν ακüμη· οι δεýτεροι βιþνουν τον τρüμο της δαμüκλειας σπÜθης της απüλυσης.
ΝΑ, λοιπüν, που ξαναγυρνÜμε στις πλατεßες και στην προσπÜθεια που κÜνουν οι συγκεντρωμÝνοι να αρθρþσουν πολιτικü λüγο και να πιÝσουν - επηρεÜσουν τις αποφÜσεις της κυβÝρνησης. ΕξωθεσμικÜ και πÜλι. Και μÜλλον μüνο εκεß βρßσκεται η απÜντηση. Διüτι τα «παιδιÜ του λαοý», οι βουλευτÝς ντε, εßναι βÝβαιο üτι Ýχουν χÜσει το σπουδαßο γρÜμμα «υ» (το πρþτο) απü την ÝννοιÜ τους. Διüτι üποιος δεν ψηφßσει την ερχüμενη ΠÝμπτη το Μεσοπρüθεσμο θα πÜει σπßτι του· τÝτοια η κομματικÞ δημοκρατßα...
ΟΙ πολιτικοß μας αποδεικνýονται εθελüδουλοι και ανßκανοι, δειλοß και Üτολμοι. Επιδεικνýουν «πυγμÞ» μüνο εκεß που μποροýν· στους ανßσχυρους οικονομικÜ Ελληνες πολßτες. ΑλλÜ, γι' αυτü, κÜποια στιγμÞ θα πÜρουν το μÜθημÜ τους (και δεν φαßνεται να εßναι μακριÜ η στιγμÞ...).
ΔΙΟΤΙ, μπορεß μεν η φτþχεια να γεννÜ απελπισßα και υποταγÞ, γεννÜ üμως και μßσος. Και το μßσος Ýχει ενÝργεια ασýλληπτων διαστÜσεων. ΚÜτι Üλλο που γεννÜ η φτþχεια εßναι η καταβαρÜθρωση της προσωπικüτητας, κυρßως λüγω μεßωσης (Ýλλειψης) της αξιοπρÝπειας. Ανθρωπος που χÜνει την αξιοπρÝπειÜ του δεν λογßζεται Üνθρωπος, οýτε απü την κοινωνßα οýτε απü τον ßδιο τον εαυτü του.
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ κοινωνßα ζει σε μια κüλαση· εßτε θα την αποδεχτεß και θα γßνει η ßδια κüλαση εßτε θα κÜνει το παν για να τη στεßλει στον αγýριστο (Þ σ' αυτοýς που τη δημιοýργησαν).
|
