Ορισμένες παρατάξεις όπως η ΠΑΣΚΕ στη ΓΣΕΕ, στην ΟΤΟΕ και σ’ άλλα συνδικάτα διαχειρίζονται τις αντιδράσεις των εργαζομένων με κύριο μέλημά τους να συσσωρεύσουν πολιτικό κόστος στην κυβέρνηση προς όφελος των κομμάτων τους στις αυτοδιοικητικές και βουλευτικές εκλογές. Στο ίδιο μήκος και η ΔΑΚΕ αν και με διαφορετικές επιδιώξεις. Αποστασιοποιείται από τις ακραίες επιλογές της κυβέρνησης προκειμένου αφενός να δείξει ότι υπάρχουν λαϊκότερες δυνάμεις στη ΝΔ.Σ. και αφετέρου να αποστασιοποιηθεί από το ιστορικό παρελθόν της “αγωνιστικής απεργοσπασίας” και της συμπόρευσης της ΠΑΣΚΕ με τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.

Το ΠΑΜΕ, δυστυχώς, έχει τις ίδιες επιδιώξεις. Κυρίαρχο μέλημα να καταγραφεί η δράση του από τα κανάλια και να ενισχυθεί εκλογικά το κόμμα. Γι’ αυτό οι σημαίες και τα λάβαρα, οι χωριστές συγκεντρώσεις. Αποκαλούν γκρουπούσκουλα ομάδες εργαζομένων που σκέφτονται και ενεργούν διαφορετικά ενώ ενοχλούνται όταν τα φώτα της δημοσιότητας στρέφονται και σε άλλες δυνάμεις που αντιστέκονται σε αυτή την βάρβαρη πολιτική.

Χαρακτηριστικό είναι το σχόλιο του Ριζοσπάστη την επόμενη της επιστράτευσης των ναυτεργατών.

«Δε λέμε, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ, τόσο στους ναυτεργάτες όσο και στο υπόλοιπο συνδικαλιστικό κίνημα, πρωτοστατούν στην απεργία των ναυτεργατών όσο και στο πλατύ κίνημα αλληλεγγύης και συμπαράστασης, αλλά οι λίγες δεκάδες άτομα που προχώρησαν χθες βράδυ σ΄ένα ‘τζαρτζάρισμα’ μερικών δευτερολέπτων με τις δυνάμεις καταστολής (η υπογράμμιση δική μας) δεν ανήκουν στο ΠΑΜΕ, παρά τα όσα έλεγαν και ξανάλεγαν οι τηλεοπτικοί σταθμοί. ’λλωστε, τούτο ήταν φανερό από τα λάβαρα που κρατούσαν οι προαναφερόμενοι και προκαλεί απορία η επιμονή ορισμένων δημοσιογράφων να χρεώσουν στο ΠΑΜΕ το γεγονός. Ας ελπίσουμε ότι οφείλεται σε άγνοια ή κεκτημένη ταχύτητα….».

Κατηγορούν τις συνδικαλιστικές ηγεσίες για υποταγή. Τις θεωρούν υπεύθυνες για τις αρνητικές εξελίξεις στα εργασιακά, για τις συμβάσεις πείνας. Δεν αναφέρουν έστω μια ομοσπονδία, ένα εργοστάσιο που ελέγχεται από την ΕΣΑΚ, που να υπέγραψε συλλογική σύμβαση καλύτερη από τις αντίστοιχες άλλων συνδικαλιστικών οργανώσεων, που να απέτρεψε αρνητικές εξελίξεις. Απεναντίας μέσω της ιδεολογικής τρομοκρατίας επιχειρούν να ενοχοποιήσουν συνδικαλιστές, συνδικαλιστικές παρατάξεις, πολιτικές δυνάμεις και κινήματα που αντιλαμβάνονται διαφορετικά το ρόλο τους στην κοινωνία, που αναζητούν ένα κόσμο καλύτερο, δικαιότερο, δημοκρατικότερο από αυτόν που κατέρρευσε κάτω από τη λαϊκή δυσαρέσκεια και την κατακραυγή.