|
Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ απü την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 1/7/2011
Ο πρωθυπουργüς εκÜλεσε τους εκλεκτοýς του Ýθνους να αγνοÞσουν «Ýξωθεν πιÝσεις», να στηρßξουν το Μεσοπρüθεσμο, ακολουθþντας «πατριωτικÞ συνεßδηση». Ο ßδιος, με ποιητικü οßστρο, διευκρßνισε üτι η θετικÞ ψÞφος αποτελεß προûπüθεση για «την επιβßωση, την ανÜπτυξη, τη δικαιοσýνη, την προοπτικÞ της χþρας, την εθνικÞ επιτυχßα».
ΤουλÜχιστον, ο υπουργüς των Οικονομικþν εßχε προλÜβει να αιτιολογÞσει τη στÞριξη στο επßμαχο πρüγραμμα, üχι με βÜση ανýπαρκτες αρετÝς και κενÝς επαγγελßες, αλλÜ επισεßοντας τον επαπειλοýμενο εξανδραποδισμü απü τους πιστωτÝς.
Ωστüσο, εßτε με ποιητικÞ Ýξαρση εßτε με αντιποιητικÞ ωμüτητα, το δßλημμα στο οποßο ο πρωθυπουργüς καθηλþνει τον ελληνικü λαü εßναι: «Να μην πτωχεýσουμε σÞμερα, για να πτωχεýσουμε αýριο». Οσον αφορÜ την «πατριωτικÞ συνεßδηση», ποιος πιστεýει üτι αναφÝρεται σε κÜτι Üλλο, πÝρα απü την απüλυτη ασυνειδησßα και καθυπüταξη του κÜθε εκλεκτοý στην αυθαιρεσßα του ηγÝτη, απü την οποßα εξαρτÜται η προσεχÞς επανεκλογÞ του;
Δεν εßναι πρþτη φορÜ στην ιστορßα του διεθνοýς δανεισμοý που δανειστÝς εκβιÜζουν οφειλÝτες. Ομως, πρüσθετα στοιχεßα επιδεινþνουν σÞμερα ακüμη περισσüτερο τον εκβιασμü, με οπωσδÞποτε επαχθÝστερες για üλους συνÝπειες στον ορßζοντα της εκβιαστικÞς περιüδου. Οι ευρωπαúκÝς κυβερνÞσεις θα Ýπρεπε να διαθÝτουν πολιτικü ορßζοντα, διακριτü απü εκεßνο των τραπεζþν. ΑλλÜ ακüμη και αν ταυτßζονται με αυτÝς, η ελληνικÞ θα üφειλε να διαχωρßζει τη θÝση της, üχι για να αποφεýγει την αποπληρωμÞ, αλλÜ για να προστατεýει το ελληνικü εισüδημα, απü το οποßο εξαρτÜται τελικÜ και η αποπληρωμÞ.
Να επισημαßνει στους πιστωτÝς üτι με κÜθε «διÜσωση» εκτινÜσσεται το δημüσιο χρÝος της «διασωζüμενης» χþρας, ενþ παρÜλληλα καταποντßζεται το εισüδημÜ της. Σε βÜθος χρüνου, οι «διασþσεις» καθιστοýν το χρÝος «μη-βιþσιμο» και «μη-διαχειρßσιμο», με συνÝπεια την επßσπευση της παýσης πληρωμþν. Σε αυτÞ θα Ýχουν συμβÜλει πολý περισσüτερο üσοι σÞμερα με δουλοπρÝπεια υιοθετοýν τα Μνημüνια, παρÜ üσοι διαπιστþνουν τον αντιλαúκü και αντιοικονομικü χαρακτÞρα τους, üπως επßσης τις ασυναρτησßες και ασυμβατüτητÝς τους.
Η ευρωπαúκÞ στÞριξη της χþρας μας εμφανßζεται ως προúüν «δßκαιης ανταλλαγÞς»: «διÜσωση» Ýναντι «μεταρρυθμßσεων». ΕÜν οι τελευταßες λιμνÜζουν, τüτε η πρþτη διακüπτεται. Ομως, απü πüτε Üραγε οι δραματικÝς περικοπÝς μισθþν και συντÜξεων, δημüσιων δαπανþν για υγεßα και εκπαßδευση, οι εκποιÞσεις επιχειρÞσεων κοινÞς ωφÝλειας ονομÜζονται «φιλüδοξες διαρθρωτικÝς μεταρρυθμßσεις»; Απü πüτε Üραγε η εκτßναξη της ανεργßας στα σημερινÜ πρωτοφανÞ ýψη, που επαγγÝλλονται üχι κÜποιο μÝλλον αλλÜ το απüλυτο παρελθüν, σκοτεινÝς περιüδους της ιστορßας, θα πρÝπει να θεωρεßται θετικüς δεßκτης για την πορεßα των «διαρθρωτικþν μεταρρυθμßσεων», ενþ στην πραγματικüτητα αυτÞ δεν εßναι τßποτε Üλλο παρÜ Üμεση συνÝπεια των κυβερνητικþν μÝτρων, που εξασφαλßζουν την κατεδÜφιση της οικονομßας και την εξÜλειψη κÜθε παραγωγικοý ορßζοντα;
Απü πüτε Üραγε η απüγνωση των εργαζομÝνων, üπως και των επιχειρÞσεων, που καθηλþνονται σε αδιÝξοδο και Üγονται σε χρεοκοπßα, νομιμοποιεßται ως δÞθεν «δßκαιη ηθικÞ και σωφρονιστικÞ κýρωση» εις βÜρος üσων εßχαν μÜθει να ζουν με δανεικÜ; Απü πüτε Üραγε κÜθε καθυστÝρηση στις διαβüητες «μεταρρυθμßσεις» θα ερμηνεýεται ως «ελληνικüς εκβιασμüς» Ýναντι της Ευρþπης, στον οποßο η τελευταßα «δεν θα πρÝπει να υποκýψει», üπως διατεßνεται ο Γερμανüς αντιπρüεδρος της ΕυρωπαúκÞς ΚεντρικÞς ΤρÜπεζας, Γιοýργκεν Σταρκ;
Οι «ΦαúνÜνσιαλ ΤÜιμς» επισημαßνουν üτι üσο οι ελλειμματικÝς χþρες της ευρωζþνης περικüπτουν εισοδÞματα για να «διορθþσουν» τις ανισορροπßες τους τüσο τα πλεονÜσματα της Γερμανßας θα «διορθþνονται» κι αυτÜ, θα εξανεμßζονται. Οσο οι πρþτες επανÝρχονται στην οδü της «αρετÞς» τüσο η δεýτερη θα απομακρýνεται απü αυτÞν. Οσο η ανθρωπüτητα βρισκüταν στον αστερισμü του Üκρατου φιλελευθερισμοý, προ του 1930, οι ελλειμματικÝς χþρες οδηγοýνταν σε πτþχευση, με αρνητικÝς συνÝπειες πολλþν δεκαετιþν για το σýνολο της παγκüσμιας οικονομßας.
Τα πρÜγματα Üλλαξαν με τον Αμερικανü πρüεδρο Ροýζβελτ (1935): σε περßοδο κρßσης οι δημüσιες δαπÜνες δεν περικüπτονται, αλλÜ επεκτεßνονται, με προτεραιüτητα στη διατÞρηση της απασχüλησης, βÜση για παραγωγικÞ αναδιÜταξη της οικονομßας. Εκτüς απü το Νιου Ντιλ στο εσωτερικü, η ΑμερικÞ πρüσφερε μεταπολεμικÜ ΣχÝδιο ΜÜρσαλ προς εξωτερικü, προς ανüρθωση των προβληματικþν εταßρων της, απü την οποßα φυσικÜ η ßδια Üντλησε μÝγιστο üφελος. Η ιστορßα απÝδειξε üτι αποδßδει περισσüτερα στον δανειστÞ η παραγωγικÞ στÞριξη του οφειλÝτη και της διεθνοýς σταθερüτητας, παρÜ η ετεροβαρÞς εξασφÜλιση του πρþτου μÝσω επιβολÞς κυρþσεων στον δεýτερο. Αυτü δεν συνιστÜ εκβιασμü του αδýναμου, αλλÜ «κüκκινη γραμμÞ» της οικονομßας, που πρÝπει να τηρεßται προς κοινü συμφÝρον αμφοτÝρων.
|
