Κατάφεραν να ενώσουν τους οπαδούς όλων των ομάδων

Του  Νίκου Γιαννόπουλου από την «Εποχή» 29/10/2011

΄Ισως το τελευταίο πράγμα που περίμενε το πολιτικό κατεστημένο της χώρας ήταν ότι θα αντιμετώπιζε μία έμμεση απειλή για την επιβίωσή του από την ποδοσφαιρική κοινωνία. Και όμως συνέβη. Με αφορμή αυθόρμητες λαϊκές αντιδράσεις και μία εντελώς αδικαιολόγητη, στα όρια του φασισμού, αντίδραση της Ελληνικής Αστυνομίας.  Δεν ήταν η πρώτη φορά που σε κερκίδα ποδοσφαιρικού γηπέδου αναρτήθηκε πανό με πολιτικό περιεχόμενο. Με την έννοια αυτή, οι φανατικοί φίλοι του Παναθηναϊκού το προηγούμενο Σάββατο δεν πρωτοτύπησαν με το μήνυμα «Πολιτικοί λαμόγια, βουλή των βολεμένων, θα σας πνίξει η οργή των εξεγερμένων». Επρόκειτο για μία καθαρή πολιτική θέση, έστω και αφοριστική για το σύνολο του πολιτικού κόσμου. Αυτό που προξένησε τεράστια και αλγεινή εντύπωση ήταν η αντίδραση των πάσης φύσεων αρχών. Αρχικώς, υπήρξε η εμμονή του διαιτητή της αναμέτρησης Παναθηναϊκού-Εργοτέλη, Μήτσιου, να κατέβει το εν λόγω πανό. Διέκοψε τον αγώνα για περίπου δέκα λεπτά αλλά όταν διαπίστωσε ότι ο κόσμος δεν ήταν διατεθειμένος να συναινέσει, πήρε απόφαση για τη συνέχεια της αναμέτρησης. Η εμμονή αυτή βέβαια έχει την εξήγησή της και σχετίζεται με την ντιρεκτίβα της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου να αποτρέπεται και η παραμικρή πολιτική αναφορά στα ποδοσφαιρικά γήπεδα.

 Από το σημείο αυτό, βέβαια, μέχρι τις προσαγωγές υπόπτων(!), τις αστυνομικές έρευνες σε αυτοκίνητα φιλάθλων και το κλίμα τρομοκρατίας που επικράτησε μετά το τέλος του αγώνα, υπάρχει τεράστια απόσταση. Η αίσθηση που αποκόμισαν όλοι όσοι έγιναν μάρτυρες των συγκεκριμένων περιστατικών ήταν ότι η ΕΛΑΣ κινήθηκε με εντολή άνωθεν, από υψηλά ιστάμενο πολιτικό πρόσωπο το οποίο προφανώς ήθελε να στείλει ένα μήνυμα μη ανοχής. Οι πληροφορίες, όπως πάντα σ’ αυτές τις περιπτώσεις, δύσκολα επιβεβαιώνονται, ωστόσο, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ούτε η διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος Superleague, ούτε η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία είχαν την πρόθεση να τραβήξουν το θέμα στα άκρα. Άρα, κάποιος άλλος πήρε την απόφαση.

 Η όξυνση του πράγματος πέρα από τα επιτρεπτά όρια είχε φυσικά τα εντελώς αντίθετα, από τα προσδοκώμενα, αποτελέσματα. Θα έλεγε κανείς ότι οι Αρχές κατάφεραν κάτι μοναδικό, κάτι ανήκουστο. Ένωσαν τους οπαδούς όλων των ομάδων, ναι, αυτούς που παρασυρμένοι από τη φύση της νιότης τους ή από την προπαγάνδα των οπαδικών ΜΜΕ σφάζονται στους δρόμους για μία αφηρημένη οπαδική ιδέα. Τσουνάμι τα πανό την επόμενη μέρα. Στο Ηράκλειο οι οπαδοί του ΟΦΗ ήταν σαφείς: «Δεν σε θέλει ο λαός, παρ’ την την τρόικα και μπρος». Εξίσου ξεκάθαροι και οι φίλοι του Πανιωνίου: «Κάτω η χούντα του ΜΠΑΤΣΟΚ». Σωρηδόν τα συνθήματα κατά του πρωθυπουργού και στα δύο γήπεδα. Ξανά διακοπές στα παιχνίδια αλλά αυτή τη φορά ούτε λόγος για προσαγωγές ή άλλου είδους επίδειξη δύναμης. Ο φόβος για τη λαϊκή οργή φαίνεται ότι λειτούργησε καταλυτικά.

Η εξήγηση

 Είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν ότι στα γήπεδα (ελληνικά και ξένα) συχνάζουν άνθρωποι απολιτίκ χωρίς καμία συναίσθηση των πραγμάτων, πολίτες αποχαυνωμένοι από το «όπιο του λαού», το ποδόσφαιρο. Ωστόσο, η πραγματικότητα διαψεύδει αυτού του είδους τις γενικότητες. Ας σκεφτούμε λίγο λογικά την ελληνική περίπτωση. Τα γήπεδα γεμίζουν κυρίως από νέους ανθρώπους οι οποίοι πλήττονται στον καθημερινό τους βίο από τα ανάλγητα κυβερνητικά μέτρα και βλέπουν το μέλλον τους να βάφεται με τα μελανότερα των χρωμάτων. Παιδιά από τα λαϊκά στρώματα αλλά και παιδιά πιο εύπορων οικογενειών διαπιστώνουν ότι η Ελλάδα δεν τους προσφέρει την παραμικρή ευκαιρία για μία αξιοπρεπή και δημιουργική ζωή. Άρα, τι πιο φυσιολογικό από την αντίδραση, έστω και «πολιτικά ανώριμη» όπως χαρακτηρίστηκε από κάποιους (στο γήπεδο βέβαια δεν περιμένει κανείς να παρατηρήσει την απόλυτη πολιτική ωριμότητα).

 Το ποδόσφαιρο φυσικά και δεν είναι αποκομμένο από την κοινωνία και τα προβλήματά της. Αντιθέτως, αποτελεί μικρογραφία της κοινωνίας, στους κόλπους του γίνονται ζυμώσεις, εκφράζονται αδιέξοδα, ανταλλάσσονται απόψεις. Ο μέσος Ελληνας ποδοσφαιρόφιλος είναι ο πολίτης της διπλανής πόρτας με ό,τι αυτό συνεπάγεται και το ποδόσφαιρο είναι ίσως σήμερα η μοναδική κοινωνική εκδήλωση που συγκεντρώνει μεγάλες μάζες κόσμου με ιδιαίτερα ζηλευτή συχνότητα. Φοβούνται οι κυβερνώντες τη λαϊκότητα και τη μαζικότητα του ποδοσφαίρου; Σκέφτονται ότι η έκρηξη μίας πιθανής κοινωνικής εξέγερσης μπορεί να αρχίσει από τα γήπεδα λόγω του δυναμισμού που χαρακτηρίζει πολλά από τα μέλη της οπαδικής κοινότητας; Η μιλάμε για μία απλή έλλειψη ψυχραιμίας λόγω της γενικότερης έκρυθμης κατάστασης που επικρατεί στην κοινωνία;

 Απαντήσεις σ’ αυτά τα καυτά ερωτήματα έδωσε την περασμένη Τρίτη η ανακοίνωση των οργανωμένων οπαδών του Αρη Super 3: «Τρέμουν και επιστρατεύουν ό,τι και οι χούντες. Αντί για τα τανκς, τα ΜΑΤ, τις δυνάμεις καταστολής. Το εκτελεστικό όργανο του κράτους, δηλαδή, την αστυνομία που μπορεί πανεύκολα να μετατρέψει μια ειρηνική διαδήλωση σε γενικευμένα επεισόδια, να προβοκάρει, να τορπιλίσει, να φοβίσει, να τρομοκρατήσει.

 Μόνο που σιγά-σιγά η κατάσταση ξεφεύγει καθώς βυθίζουν ολοένα και περισσότερο τον κόσμο στην απόγνωση και την ανέχεια. Η κατάσταση ξεφεύγει και σύντομα μπορεί να είναι ανεξέλεγκτη. Και τότε ούτε τα ΜΑΤ, ούτε τα δακρυγόνα, ούτε τα κλομπ θα είναι αρκετά για να «συμμαζέψουν» την οργή, τη διαμαρτυρία και την κατακραυγή».

 Ποιος λογικός άνθρωπος δεν θα προσυπέγραφε τη συγκεκριμένη ανακοίνωση;