|
Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ απü την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 9/11/2011
Η ελληνικÞ κρßση εξελßχθηκε μοιραßα σε ευρωπαúκÞ και παγκüσμια, üμως üχι σαν φτεροýγισμα πεταλοýδας στην παγκοσμιοποßηση. Οýτε επειδÞ στη χþρα μας παßζεται παραδειγματικÜ το δρÜμα της ευρωπαúκÞς και παγκüσμιας οικονομßας.
Η ΕλλÜδα σÞμερα εμφανßζεται ως πειραματüζωο και παγκüσμιο σýμβολο, επειδÞ συνδÝεται με τον υπüλοιπο κüσμο οργανικÜ και üχι απλþς παραδειγματικÜ.
Το ελληνικü εßναι πλÝον πρüβλημα üλων, ακüμη και της ΑμερικÞς, της Κßνας, της Ρωσßας, της Βραζιλßας, üπως και üλων των Üλλων. Οι πÜντες Ýχουν εκφραστεß και τοποθετηθεß ως προς τη διαχεßριση του ελληνικοý ζητÞματος, ακüμη και οι πιο μικροß, üπως οι Φινλανδßα, Ολλανδßα, Αυστρßα, Εσθονßα. Για το ελληνικü πρüβλημα, üλων η τοποθÝτηση εßναι γνωστÞ, πλην ενüς: του Ελληνα πρωθυπουργοý. Οι ομοιοπαθεßς ευρωπαúκÝς χþρες, Ιρλανδßα, Πορτογαλßα, Ισπανßα, σε ü,τι τις αφορÜ, θÝτουν ως «κüκκινη γραμμÞ» το να μην περÜσει η οικονομßα σε ýφεση. Ο Ελληνας πρωθυπουργüς ουδÝποτε διανοÞθηκε üτι θα μποροýσε να θÝσει οιαδÞποτε «κüκκινη γραμμÞ», με αποτÝλεσμα να αποτελεß σÞμερα η χþρα μας θλιβερü αρνητικü υπüδειγμα προς αποφυγÞν για το σýνολο των εταßρων, üπως και των Üλλων υπερχρεωμÝνων χωρþν του κüσμου.
Οι πιστωτÝς και εταßροι μας δεν χρειÜστηκε να απορρßψουν καμιÜ ελληνικÞ πρüταση, διüτι απλοýστατα ουδεμßα ελληνικÞ πρüταση αρθρþθηκε καν σε οιοδÞποτε στÜδιο της διαπραγματευτικÞς διαδικασßας. Την ευρωπαúκÞ διαπραγμÜτευση για την ΕλλÜδα υλοποßησαν Üλλοι, με τον Ελληνα πρωθυπουργü στην πειθÞνια και Üνευ üρων παθητικÞ αναμονÞ.
Ωστüσο, αυτü που δεν ετüλμησε -οýτε καν διανοÞθηκε- ο πρωθυπουργüς, εκδηλþνει Ýμπρακτα ο ελληνικüς λαüς και μÜλιστα με τον πιο επßσημο τρüπο, ιδßως απü την πρüσφατη επÝτειο της 28ης Οκτωβρßου. Σε ολüκληρη τη χþρα, ο λαüς δεν περιορßστηκε στην αποδοκιμασßα των κυβερνητικþν εκπροσþπων, αλλÜ, μετÜ την αποχþρησÞ τους, τßμησε την ιστορικÞ επÝτειο με σεβασμü προς τους πεσüντες, με την επιβεβλημÝνη τελετουργßα και συναßσθημα ιστορικÞς ευθýνης. Το μÝγεθος και η σοβαρüτητα της λαúκÞς συμμετοχÞς ανÝδειξαν αφ' ενüς δραματικü κενü εξουσßας, αφ' ετÝρου επιβλητικÞ εßσοδο των κοινωνικþν δυνÜμεων στην πολιτικÞ σκηνÞ.
Απü τη στιγμÞ που επιβεβαιþθηκε üτι η σχεδιαζüμενη κοινωνικÞ κατεδÜφιση, η αιþνια και ανεπßστρεπτη κοινωνικÞ πτþχευση δεν απομειþνουν το δημüσιο χρÝος, αλλÜ το επαυξÜνουν, απü τη στιγμÞ που αποκαλýπτεται üτι τα μεγÜλα «λαμüγια» της προηγοýμενης περιüδου εßναι σÞμερα οι περισσüτερο διαπρýσιοι κÞρυκες της πολιτικÞς των θυσιþν για το λαü, επüμενο εßναι üτι το κυβερνητικü εγχεßρημα περιÝρχεται σε βαθιÜ κοινωνικÞ απονομιμοποßηση και στρÝφεται πλÝον εναντßον üσων το εßχαν επινοÞσει.
Με το πρωθυπουργικü σýστημα να Ýχει καταλÞξει σε φιÜσκο και το σýστημα εξουσßας σε πανικü, ο κýριος υπεýθυνος γι' αυτü δεν διανοεßται τη δικÞ του ευθýνη, αλλÜ ενοχοποιεß για την αποτυχßα του üλους τους Üλλους -πολιτικÜ κüμματα, τραπεζßτες, χρηματιστÝς, κερδοσκüπους, συγκροτÞματα Τýπου και ΜΜΕ-, με την ελπßδα üτι Ýτσι θα αναβαπτισθεß στη λαúκÞ συνεßδηση. Ομως εßναι δυστυχþς πολý αργÜ για παρüμοια προσδοκßα. Ιδßως üταν ο ßδιος στιγματßστηκε ανεξßτηλα με τα απßστευτα και επαναληπτικÜ νομοθετικÜ μπαρÜζ της τελευταßας διετßας κατÜ λαúκþν κατακτÞσεων, που σηματοδοτοýσαν την ελÜχιστη κοινωνικÞ πρüοδο και σταθεροποßηση της χþρας μας σε μια ιστορικÜ περιορισμÝνη χρονικÞ περßοδο. Και ακüμη περισσüτερο, üταν ο ßδιος Ýχει ανεπανüρθωτα αποβεß πολιτικüς και ιδεολογικüς απολογητÞς της κοινωνικÞς αποδιÜρθρωσης και κατεδÜφισης, υπü το αξιοθρÞνητο πρüσχημα üτι δÞθεν Ýτσι οικοδομεß τη σýγχρονη ΕλλÜδα, την ΕλλÜδα της ανταγωνιστικüτητας και σε κÜποιο βαθμü την κοινωνßα του σοσιαλισμοý!
Με την ιδÝα δημοψηφßσματος, ο ßδιος επιχεßρησε να θολþσει ακüμη μßα φορÜ τα νερÜ. Αντß να αποδεχθεß τις συνÝπειες της κοινωνικÞς κατακραυγÞς που ο ßδιος Ýχει πυροδοτÞσει, φαντÜστηκε üτι θα μποροýσε να συγκαλýψει την προσωπικÞ του αποδοκιμασßα, εÜν την παρουσßαζε ως απüρριψη üχι μüνον της δανειακÞς σýμβασης, αλλÜ επßσης της Ευρþπης και του ευρþ. Οτι Ýτσι θα απομüνωνε κÜποιους ακραßους και θα διασωζüταν ο ßδιος ως ακüμη Ýνας «μονüδρομος» για την εξασφÜλιση ευρωπαúκÞς λýσης.
Δεν διανοÞθηκε το πιθανüτερο: ακüμη και üσοι παραμÝνουν στην ευρωπαúκÞ λýση του ελληνικοý δρÜματος δεν Ýχουν πλÝον εμπιστοσýνη στο πρüσωπü του οýτε στο περιβÜλλον του, αλλÜ δυσπιστßα, ανησυχßα και απüγνωση. Σε ερωτÞματα αδÝξια, παραπλανητικÜ, πονηρÜ, οι απαντÞσεις δεν διασþζουν τον εμπνευστÞ τους και «μονüδρομος» αποβαßνει πλÝον ο καταποντισμüς του. Η ετυμηγορßα του δημοψηφßσματος Ýγινε για τον εμπνευστÞ του χειρüτερη απü την απλÞ εκλογικÞ Þττα που επιδιþκει να αποφýγει.
|
