|
Η τρÜπεζα του μÝλλοντüς μας
Του ΣÞφη Πολυμßλη στο ΒΗΜΑ της 31/12/2011
Τη δýσκολη ζωÞ μου ασφαλÞ να κÜνω εγþ στην τρÜπεζα του μÝλλοντος επÜνω, πολý ολßγα συναλλÜγματα θα βγÜλω, κεφÜλαια μεγÜλα αν Ýχει αμφιβÜλλω.
Κι Üρχισα να φοβοýμαι μη στην πρþτη κρßση εξαφνικÜ τας πληρωμÜς της σταματÞσει
Εßχαμε συνηθßσει εδþ και αρκετÝς δεκαετßες τουλÜχιστον η αρχÞ μιας καινοýργιας χρονιÜς να συνοδεýεται απü Ýνα διαρκÝς αßσθημα ελπßδας και αισιοδοξßας για Ýνα καλýτερο μÝλλον. Οπου και αν κοιτÜξεις üμως εφÝτος, με üποιον κι αν μιλÞσεις, θα διαπιστþσεις, üπως λÝει κι ο ΚαβÜφης, üτι οι καταθÝσεις μας στην τρÜπεζα του μÝλλοντüς μας Ýχουν στερÝψει. Κυριαρχεß Ýνα αßσθημα απαισιοδοξßας και ανασφÜλειας, Ýνα αßσθημα αναμονÞς για μια αναπüτρεπτη κατÜρρευση που θα υπονομεýσει κι Üλλο τις λιγοστÝς ελπßδες για να ξεφýγουμε απü την κρßση. Δεν εßναι μüνο οι εκατοντÜδες χιλιÜδες Üνεργοι που βλÝπουν τη ζωÞ τους να καταρρακþνεται, εßναι και χιλιÜδες ακüμη εργαζüμενοι και επαγγελματßες που βλÝπουν το Ýδαφος να φεýγει κÜτω απü τα πüδια τους και να μην ξÝρουν τι τους επιφυλÜσσει η επüμενη ημÝρα. Ολες οι βεβαιüτητες με τις οποßες συνηθßσαμε να ζοýμε τα τελευταßα χρüνια Ýχουν τελειþσει και αυτü που κυριαρχεß πια σε προσωπικü αλλÜ και σε συλλογικü επßπεδο εßναι η αβεβαιüτητα.
Κι üμως, θα απαντÞσει κÜποιος, σε δýσκολες εποχÝς, σε αντßξοες συνθÞκες, Ýχουμε αποδεßξει ως λαüς üτι üχι απλþς επιβιþνουμε αλλÜ καταφÝρνουμε να ανασυντασσüμαστε, να βρßσκουμε διεξüδους και να δημιουργοýμε. Με ηγεσßες τις περισσüτερες φορÝς, üπως και σÞμερα, ανÜπηρες, κÜποιοι κατÜφερναν και σÞκωναν το κεφÜλι τους απü τη λÜσπη. Αφηναν στην Üκρη τη θλßψη και τη μιζÝρια και Ýχτιζαν, με κüπο και πüνο εßναι η αλÞθεια, Ýνα καλýτερο αýριο. ΕπÝνδυαν, üπως θα Ýλεγαν και κÜποιοι διαπρεπεßς οικονομολüγοι σÞμερα, στη «δημιουργικÞ καταστροφÞ»...
ΜÞπως εßναι καιρüς λοιπüν να ξανασκεφτοýμε τη ζωÞ μας ατομικÜ αλλÜ κυρßως συλλογικÜ; Να αφÞσουμε στην Üκρη τα εθνικÜ σπορ της αμφιθυμßας και κυρßως της συνωμοσιολογßας, γιατß πÜντα κÜποιοι Üλλοι φταßνε για το χÜλι μας αλλÜ ποτÝ εμεßς... Εýκολες λýσεις προφανþς δεν υπÜρχουν πια. Η ΕλλÜδα του φραπÝ και του καφενεßου, των επιδομÜτων και των επιδοτÞσεων, της σιγουριÜς του Δημοσßου, της Þσσονος προσπÜθειας, μας τελεßωσε. Ωστüσο εßμαστε ακüμη στο τρÝνο της Ευρþπης. Εστω και στο τελευταßο προβληματικü βαγüνι, ακολουθοýμε ακüμη Ýνα τρÝνο που αγκομαχÜ αλλÜ ταξιδεýει προς το μÝλλον. Αν παραδοθοýμε στη μοιρολατρßα μας και το εγκαταλεßψουμε, κανεßς δεν μπορεß να προβλÝψει πüτε και αν θα υπÜρχει επüμενο ραντεβοý.
Εßναι αλÞθεια üτι η ηγεσßα μας, αντß να μας βοηθÞσει να ξεπερÜσουμε τις κακÝς μας συνÞθειες, Ýκανε ü,τι μποροýσε για να τις αναδεßξει περισσüτερο. Με την ανοχÞ μας και τη συνενοχÞ μας, για üσο καιρü μας βüλευε. Δεν αρκεß üμως να την καταδικÜζουμε και να τη λοιδοροýμε τþρα που αντιλαμβανüμαστε το αδιÝξοδο στο οποßο μας οδηγοýσε. Μποροýμε φυσικÜ να την αλλÜξουμε. ΑλλÜ πρþτα πρÝπει να αλλÜξουμε εμεßς οι ßδιοι, να ανακτÞσουμε τη χαμÝνη αυτοπεποßθησÞ μας και να αποφασßσουμε üτι το μÝλλον μας περνÜει κυρßως απü τα χÝρια μας.
|
