|
ΚÜτι που συνÞθως ξεχνÜμε εßναι üτι ο συνδικαλισμüς δεν εßναι μüνο εργατικüς. Εχουν και οι επιχειρÞσεις τις οργανþσεις τους, τους εκπροσþπους τους, τις δεξαμενÝς εκλογÝων για την ανÜδειξη των προσþπων που θα γßνουν βουλευτÝς και υπουργοß. Στη μικρÞ μας χþρα, που üλα ανθοýν σε μεγÜλη ποσüτητα, Ýχει και αυτü το φαινüμενο του εργοδοτικοý συνδικαλισμοý την ÝκτασÞ του. Πþς θα μποροýσε να εßναι διαφορετικÜ, αφοý ως γνωστüν υπÜρχουν Þ πρÝπει να φαßνεται üτι υπÜρχουν τüσα αντιτιθÝμενα συμφÝροντα στην ΕλλÜδα üσα και οι πολßτες της.
ΕπειδÞ, λοιπüν, ο συνδικαλισμüς και η κÜθε μορφÞ αντιπροσþπευσης διÝρχονται βαθιÜ κρßση. ΕπειδÞ üχι μüνο η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ, αλλÜ και οι τριτοβÜθμιες εργοδοτικÝς οργανþσεις απαξιþνονται με τις νÝες εργασιακÝς ρυθμßσεις και κινδυνεýουν να απολÝσουν τα μÝλη τους (επιχειρÞσεις Þ σýλλογοι), κατ' επÝκταση και τις συνδρομÝς που καταβÜλλονται απü αυτÜ, κÜποιοι αποφÜσισαν να παρÝμβουν και να θυμßσουν üτι εßναι ακüμη εδþ, εßναι χρÞσιμοι θεσμοß και πρÝπει πÜση θυσßα να εισακουστοýν κι ας Ýχουν στην πρÜξη πεθÜνει. Ετσι η ΕθνικÞ Συνομοσπονδßα Ελληνικοý Εμπορßου, που μÝχρι πριν απü λßγο καιρü προσπαθοýσε να πεßσει την κοινÞ γνþμη üτι δεν ζÞτησε αυτÞ απü την τρüικα μεßωση μισθþν 22%, σπεýδει τþρα, με εγκýκλιü της, απü τη μια πλευρÜ να καταγγεßλει «εισβολÝς των επιθεωρητþν στα μαγαζιÜ» και απü την Üλλη να συμβουλεýσει τις επιχειρÞσεις-μÝλη να κÜνουν αμÝσως χρÞση του νüμου για μειþσεις μισθþν, διüτι αμφισβητεßται εÜν το δικαßωμα αυτü εßναι διαρκÝς.
Η αλÞθεια εßναι üτι στο εμπüριο οι εργασιακÝς σχÝσεις εßναι εφιαλτικÝς, Ýως του σημεßου να παρατηροýνται εξαναγκασμοß σε κυριακÜτικη εργασßα χωρßς αμοιβÞ: «Αν θÝλεις· αν δεν θες, ψÜξε αλλοý». ΑλλÜ ποý να ψÜξεις, σε τÝτοιους καιροýς. Με τον ßδιο τρüπο απαξιþνεται και η δουλειÜ του επιθεωρητÞ Εργασßας, üχι μüνο διüτι οι επιχειρÞσεις δεν δýνανται να τηρÞσουν την εργατικÞ νομοθεσßα λüγω της οικονομικÞς τους δυσπραγßας, αλλÜ και επειδÞ θεωρεßται αυτονüητο απü πολλοýς πως üλα πρÝπει να διαλυθοýν και να μην ελÝγχεται κανÝνας και τßποτε στο πεδßο των εργασιακþν σχÝσεων, þστε να επιστρÝψουμε ακüμη πιο γρÞγορα στον 19ο αιþνα και στην αυτορρýθμιση και της αγορÜς εργασßας. ΠρÜγματι, το εργατικü δßκαιο στη χþρα μας μοιÜζει να Ýχει τοποθετηθεß στο ρÜφι με τα βιβλßα κοινωνικÞς ιστορßας. Το ßδιο ισχýει και για την κρατικÞ παρÝμβαση που συνÝβαλε στην αναβÜθμιση του ρüλου των κοινωνικþν εταßρων μετÜ το 1990. ΑυτÜ τÝλειωσαν τþρα. Οπως τÝλειωσε και ο κατþτατος μισθüς των 913 (ακαθÜριστα) που ισχýει σÞμερα στον χþρο του εμπορßου. ΠρÝπει, üμως, κÜπου να μπει Ýνα φρÝνο. Διüτι επιστρÝφοντας προς τα πßσω με τüσο μεγÜλες ταχýτητες, αντιμετωπßζουμε τον κßνδυνο να φτÜσουμε στο 1811 και να αναπαραγÜγουμε τις συνθÞκες που γÝννησαν τους λουδßτες και τη μανßα τους να καταστρÝφουν... τις μηχανÝς. Και Üντε μετÜ να συναρμολογÞσεις τα ερεßπια.
|
