|
Και τþρα; Τþρα «πυκνþνουν τα σýννεφα πÜνω απü την Ιταλßα». Αυτü αρχßσαμε να ακοýμε και να διαβÜζουμε üλο και πιο συχνÜ, üλο και πιο Ýντονα, αμÝσως μüλις φÜνηκε üτι το ζÞτημα της Ισπανßας «τακτοποιÞθηκε». Ποια η τακτοποßηση; Η μεγÜλη μεσογειακÞ χþρα αποφÜσισε με τη σειρÜ της να πρÜξει ü,τι ακριβþς αρνιüταν η ηγεσßα της πÝντε μÝρες πριν και ü,τι δεν φαßνεται να αποσπÜ τη συμφωνßα του λαοý της: να εναχθεß σε πρüγραμμα διÜσωσης. Η οποßα δüθηκε υπü την προûπüθεση του αυστηροý ελÝγχου απü τους «κυρßους με τα μαýρα» και αποκλειστικÜ για τις τρÜπεζες, δεδομÝνου üτι η ανεργßα του 25% δεν θεωρÞθηκε σοβαρÞ υπüθεση. Αφοý λοιπüν ολοκληρþθηκε η Ýνταξη των PIGS στην κατηγορßα των πειραματοζþων, οι περιλÜλητες διεθνεßς αγορÝς θυμÞθηκαν üτι τελικÜ τα τρßα γουρουνÜκια δεν Þταν τÝσσερα αλλÜ πÝντε (προς το παρüν). Κι Ýτσι, μετÜ τη βαρυχειμωνιÜ σε Πορτογαλßα, Ιρλανδßα, ΕλλÜδα και Ισπανßα, «Üρχισαν να πυκνþνουν τα σýννεφα πÜνω απü την Ιταλßα»...
Δεν χρειÜζεται να εßναι κανεßς ΚÜλχας Þ Τειρεσßας (Þ Ýστω Ýνας απü τους αστρολüγους που συμβουλεýουν σοφÜ αρκετοýς ηγÝτες της ανθρωπüτητας) για να καταλÜβει üτι «ο καιρüς εγγýς» και για την Ιταλßα. Και ας προβÜλλεται πανταχüθεν σαν πρüτυπο Üξιο μιμÞσεως η κυβÝρνηση Μüντι· ας χαρακτηρßζεται υποδειγματικÜ αποτελεσματικÞ η κυβÝρνηση των αποφασισμÝνων τεχνοκρατþν που δεν εμποδßζονται απü «αντιπαραγωγικÝς» λεπτομÝρειες του τýπου «λαúκÞ νομιμοποßηση», «κοινωνικÞ συμφωνßα» Þ «συνταγματικü συμβüλαιο» και μποροýν Ýτσι να προωθÞσουν τα «εξυγιαντικÜ» προγρÜμματÜ τους.
Και η Πορτογαλßα Üλλωστε παρουσιαζüταν δοξαστικÜ σαν μοντÝλο ευπειθοýς προσαρμοστικüτητας και ανιδιοτελοýς διακομματικÞς συστρÜτευσης. Και η Ιρλανδßα αποσποýσε εγκþμια απü üσους την εμφÜνιζαν σαν χþρα της λογικÞς (εν αντιθÝσει με την ΕλλÜδα, τη χþρα λÝει του ανορθολογισμοý Þ της παλαβομÜρας). ΚοινÞ ωστüσο υπÞρξε η μοßρα τους: λιτüτητα, λιτüτητα, λιτüτητα (κατÜ το «δουλειÜ, δουλειÜ, δουλειÜ» που συνηθßζει να λÝει η κ. ΛαγκÜρντ). Λιτüτητα πρþτον μονομερÞς (Üρα εκ προοιμßου Üδικη), δεýτερον διαρκþς επιδεινοýμενη (Üρα üσα προτρεπτικÜ και παραμυθητικÜ λÝγονται εßναι απλþς αντεστραμμÝνη χλεýη και κακüγουστος εμπαιγμüς), και τρßτον αναποτελεσματικÞ: ýφεση, ýφεση, ýφεση...
Και πÜνω εκεß αρχßζει να πραγματþνεται η μßα αυτοεκπληροýμενη προφητεßα μετÜ την Üλλη: Οι αγορÝς, που Ýχουν προβλÝψει üτι «τßποτα δεν θα γßνει» (και προβλÝποντας, προκαθορßζουν), υποβαθμßζουν τις εθνικÝς πιστοληπτικÝς ικανüτητες, ανεβÜζουν τα επιτüκια δανεισμοý και εξουθενþνουν τους δανειζüμενους που, πληρþνοντας αδρüτατα, πεßθονται üτι «τßποτα δεν γßνεται». ΑρπÜζουν λοιπüν πανικüβλητοι σαν τρýπια σανßδα σωτηρßας τα Þδη Ýτοιμα «προγρÜμματα διÜσωσης». Τα οποßα, κομμÝνα πÜντοτε στο πατρüν της λιτüτητας, αυξÜνουν την ýφεση, Üρα μειþνουν τα εισοδÞματα, πολλαπλασιÜζουν τους ανÝργους και διαιροýν τις κοινωνßες σε αλληλομισοýμενα κομμÜτια.
Αδικη και αδιÝξοδη χαρακτÞρισε και πÜλι την εμμονÞ της λιτüτητας ο Ζαν - Κλοντ ΓιουνκÝρ. Απ' το στüμα του και στης θεÜς τ' αυτß. ´Η Ýστω της αρχ-ΑγκÝλισας.
|
