Την ώρα που γράφεται το κείμενο αυτό δεν έχει οριστικοποιηθεί το νέο πακέτο μέτρων  που σχεδιάζει κυβέρνηση και τρόικα. Σε κάθε περίπτωση και από όσα έχουν συμφωνηθεί μέχρι σήμερα , το σίγουρο είναι ότι αποτελεί το τελειωτικό χτύπημα για την κατεδάφιση στοιχειωδών ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων γυρίζοντάς μας  πολλές δεκαετίες πίσω. Από ότι προκύπτει  κυβέρνηση και τρόικα συζητούν:
 

1. Την παραπέρα μείωση του χρόνου προειδοποίησης για απόλυση και των αποζημιώσεων απόλυσης (που ήδη είχαν μειωθεί στο μισό με το πρώτο Μνημόνιο), για να διευκολυνθούν ακόμα περισσότερο οι απολύσεις όσων ήδη απασχολούνται με σύμβαση αορίστου χρόνου και να αντικατασταθούν, στην καλύτερη περίπτωση, με πολύ φθηνότερους νέους εργαζόμενους, ασταθούς απασχόλησης.
   Στόχος τώρα είναι η αποζημίωση των υπαλλήλων να... εξισωθεί με αυτή των εργατών και όχι το αντίστροφο, που επί χρόνια προσπαθούσαν να κάνουν οι ΕΓΣΣΕ!!! Διευκολύνονται έτσι οι απολύσεις σε εργαζόμενους-ες μεγαλύτερης ηλικίας και προφανώς οι απολύσεις εργαζομένων στις Τράπεζες μετά το νέο τοπίο που δια μορφώνεται στον Τραπεζικό χώρο.
   Η «εύκολη» απόλυση κάνει τις εργαζόμενες πιο ευάλωτες σε πιέσεις για εργασία εκτός ωραρίου, για απλήρωτες υπερωρίες για  άσκηση σε αυτές ηθικής και σεξουαλικής παρενόχλησης και άλλων παρανομιών από την μεριά των εργοδοτών. Το νέο κύμα ανέργων γυναικών θα έλθει να προστεθεί στα ήδη υψηλά ποσοστά ανεργίας των γυναικών (Το ποσοστό ανεργίας τον Ιούλιο του 2012 ανήλθε σε 25,1%, η ανεργία μαστίζει το 22,3% των ανδρών, και το 29% των γυναικών, ενώ η ανεργία των νέων γυναικών ξεπερνά το εφιαλτικό 62%!!! ).
2. Ακόμα χειρότερα λειτουργεί η συζήτηση κυβέρνησης και τρόικας για τη γενικευμένη εφαρμογή του 6ήμερου (επιστροφή στη 10ετία του...’70!!!), για «πιο ευέλικτη κατανομή του χρόνου εργασίας» σε 6 αντί για 5 μέρες την εβδομάδα, για κατάργηση των περιορισμών ανάπαυσης μεταξύ πρωινής-απογευματινής βάρδιας (Ο εργαζόμενος-η μπορεί να εργάζεται μέχρι και 13 ώρες την ημέρα, με μόνο περιορισμό να υπάρχουν τουλάχιστον 11 ώρες ανάπαυσης από τη λήξη της προηγούμενης βάρδιας του), αλλά και για μεγαλύτερη ευχέρεια του εργοδότη να επιβάλει διευθέτηση, εκ περιτροπής εργασία, μερική απασχόληση μονομερώς!!!
   Και ενώ θα έπρεπε  να συζητάμε για «ωράρια εργασίας φιλικά στην οικογένεια», η τρόικα απαιτεί να παρέχεται η δυνατότητα στις επιχειρήσεις να «συμφωνούν» ατομικά με τους εργαζομένους διαφορετικά ωράρια εργασίας μέσα στην ημέρα και στην εβδομάδα. Αντί της διευθέτησης του χρόνου εργασίας σε τετράμηνη ή και 9μηνη βάση που προβλέπει ο νόμος, τώρα θα έχουμε «ελεύθερη διευθέτηση» χρόνου εργασίας σε εβδομαδιαία ή ακόμα  και σε ημερήσια βάση!!! Έτσι οι εργαζόμενες με παιδιά, θα πρέπει να συνδυάσουν την εργασία με τα νέα «ευέλικτα» ωράρια, με τους χρόνους του σχολείου, του παιδικού σταθμού, τη φροντίδα των ηλικιωμένων κλπ.
   Όσες αδυνατούν να τα συνδυάσουν  είτε θα αναγκαστούν να επιλέγουν μερική απασχόληση, προγράμματα με μακροχρόνιες άδειες άνευ αποδοχών ή με μειωμένες αποδοχές,( τα οποία βολεύουν τους εργοδότες γιατί μειώνουν το κόστος εργασίας) είτε να οδηγηθούν στην ανεργία Ο κίνδυνος  οι γυναίκες να περιθωριοποιηθούν και να επανέλθουν στους «παλιούς» οικογενειακούς ρόλους και στερεότυπα, ή να εγκλωβιστούν ακόμα περισσότερο σε κακοπληρωμένες δουλειές μερικής-περιστασιακής απασχόλησης, είναι σήμερα ακόμα μεγαλύτερος για τις γυναίκες εργαζόμενες.
   Την ίδια ώρα οι εργοδότες θα  κερδίσουν:
   - εντατικότερη αξιοποίηση των εργαζόμενων
   - την καταβολή προσαυξήσεων 30% για την υπέρβαση του 5νθήμερου, την καταβολή υπερωριών κλπ.
   Οι νέες περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες και στις δημόσιες υποδομές στήριξης της οικογένειας (παιδικοί σταθμοί, φροντίδα ηλικιωμένων κλπ), αλλά και στα επιδόματα τριτέκνων-πολυτέκνων κλπ. που προωθεί η Κυβέρνηση, αποθαρρύνουν τα νέα ζευγάρια να δημιουργήσουν οικογένεια και να  αποκτήσουν παιδιά ( Οι γεννήσεις τα δυο τελευταία χρόνια της κρίσης έχουν μειωθεί στην Ελλάδα  κατά 20%!!!).
3. Ο διοικητικός προσδιορισμός του κατώτατου μισθού (ήδη στα 586 ευρώ), με νομοθέτησή του από την Κυβέρνηση αντί της ΕΓΣΣΕ, που προδιαγραφόταν από το 2ο Μνημόνιο, έχει ήδη γίνει αποδεκτός από την Κυβέρνηση. Η δυνατότητα αυτή, εγκυμονεί τον κίνδυνο η τρόικα και η Κυβέρνηση να επιβάλουν μονομερώς συνεχή εσωτερική υποτίμηση μισθών, μειώνοντας τα κατώτατα (μισθούς και ημερομίσθια), συνεπώς και τα ήδη πενιχρά επιδόματα ανεργίας κλπ. παροχές, επιταχύνοντας τη σύγκλιση των αμοιβών σε όλη τη χώρα με τα δεδομένα...Βουλγαρίας.
   Η μείωση των εισοδημάτων από μισθούς και συντάξεις και η ανεπάρκεια των πόρων για την κάλυψη των αναγκών της ζωής, συνδυασμένη με την αδυναμία των παιδιών να βρουν δουλειά και πιθανώς την ανεργία κάποιων μελών της οικογένειας, δημιουργούν στις γυναίκες αυξημένο στρες και εντάσεις στην οικογένεια.
4. Επιπλέον συζητούν και την κατάργηση των πολυετιών, ακόμα και του οικογενειακού επιδόματος (γάμου) της ΕΓΣΣΕ!!! Η προωθούμενη κατάργηση του κύριου αντικειμένου της ΕΓΣΣΕ,  ουσιαστικά όλων των μισθολογικών θεμάτων της, απειλεί άμεσα να συμπαρασύρει και όλα τα λοιπά ελάχιστα δικαιώματα που προβλέπει η ΕΓΣΣΕ και που ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τις γυναίκες, όπως τις άδειες τοκετού, τις γονικές άδειες, τα ειδικά ωράρια για τις μητέρες κλπ, σε περίπτωση που οι φορείς που την υπογράφουν (ΓΣΕΕ, ΕΣΕΕ, ΓΣΕΒΕΕ, ΣΕΒ), ή κάποιος εξ αυτών θεωρήσουν «άνευ αντικειμένου» να συνεχιστεί η όποια διαπραγμάτευση και ανανέωσή της!!!
   Στο μέτρο που το 2ο Μνημόνιο προσπαθεί να βάλει ταφόπλακα στις κλαδικές ΣΣΕ με τις διατάξεις για την αναγκαστική λήξη τους, την κατάργηση της μετενέργειας, τη «συμφωνημένη» Διαιτησία, υπάρχει κίνδυνος σε λίγους μήνες να εκλείψει και το ελάχιστο «πάτωμα» της ΕΓΣΣΕ για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους και εργαζόμενες της χώρας.
5. Η αξίωση της τρόικας για γενικευμένη αύξηση των ορίων ηλικίας από τα 65 στα 67 συμπαρασύρει και όλα τα ενδιάμεσα όρια ηλικίας για «παλιές» και «νέες» ασφαλισμένες, του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, εφόσον δεν έχουν προλάβει να θεμελιώσουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα. Παράλληλα, σπρώχνει στην έξοδο έστω και με σοβαρά μειωμένη σύνταξη, χιλιάδες εργαζόμενες στις Τράπεζες, με το φόβο ακόμα χειρότερων ρυθμίσεων στο μέλλον, οι οποίες, θα πρέπει να επιβιώσουν με σοβαρά μειωμένες συντάξεις και παροχές,
    

Τα παραπάνω μέτρα έρχονται να προστεθούν σε όσα ήδη έχουν επιβληθεί με τα Μνημόνια Ι και ΙΙ, και στη συνεχιζόμενη αποδόμηση του Κοινωνικού κράτους.

Μοναδική απάντηση στο εφιαλτικό εργασιακό και κοινωνικό τοπίο που πάει να δημιουργηθεί, είναι η σημαντική συμμετοχή των γυναικών στα συλλαλητήρια διαμαρτυρίας και στους αγώνες που  θα διοργανώθηκαν τις επόμενες μέρες, στα κινήματα στις γειτονιές, στη διοργάνωση δράσεων αλληλεγγύης για να εμποδίσουν την κατεδάφιση των δικαιωμάτων τους, που κερδήθηκαν με αγώνες δεκαετιών.